Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Καλογερόπουλος έμαθα καθώς έπινα το ποτό μου στο νησί που παραθερίζω. Ήπια μια γουλιά ακόμα από τη βότκα λεμόνι και ανέβηκα σπίτι να γράψω για εκείνον, να ξεχαστώ με το να τον θυμηθώ. Δεν έχω ακόμα συνηθίσει ότι οι καλλιτέχνες που μεγάλωσα μαζί τους ένας ένας φεύγουν από αυτό τ’ ανηφόρι που λέμε ζωή. Κι αυτός ο Νίκος ο Καλογεροπουλος φρόντισε για την εκπαίδευσή μου την κοινωνικοπολιτική, του το χρωστάω. Ο πρώτος ρόλος που τόνε θυμάμαι να παίζει ήταν εκείνος του Μάιμου στη σειρά της ΕΡΤ «Στο κάμπινγκ». Ο Μάιμος ήταν ο «ζαβός» ο «τρελός», ο «καθυστερημένος» του χωριού. Δεν υπήρχε πολιτική ορθότητα τα χρόνια που μεγάλωσα, μόνο καλοί τρόποι συμπεριφοράς και όταν το 1989 τον μιμούμουν, γέλαγαν μικροί και μεγάλοι. Φυσικά ανάμεσα στα γέλια ενημερωνόμουν ότι δεν είναι σωστό να κοροϊδεύουμε τους ανθρώπους που έχουν ένα «πρόβλημα». Είδατε πρόβλημα το αποκαλούσαν τότε, ακόμα κι εκείνοι που προσπαθούσαν να με αφυπνίσουν κοινωνικά. Αν σας πω ακόμη και σήμερα δεν ξέρω πως ιατρικά ορίζεται η πάθηση του Μάιμου μα για μένα αυτή ήταν η πρώτη επαφή με το ποικίλο μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης και να σας πω την αλήθεια δεν το μιμούμουν για να τον κοροϊδέψω αλλά γιατί μου χε κάνει μεγάλη εντύπωση. Δέκα χρόνων ήμουν τότε κι όσο μεγάλωνα είδα κι άλλες του ταινίες και σειρές.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος γεννήθηκε το 1952, πρώτη Αυγούστου στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας και στις 9 τ’ Αυγούστου σ’ ένα νοσοκομείο της Αθήνας στα 74 του χρόνια έφυγε από τη ζωή. Πάλευε με τον καρκίνο τα τελευταία χρόνια, ήταν μαχητής το πιστεύω δίχως προσωπικά να τον γνωρίζω. Μα πάντα η φυσιογνωμία του και τα μάτια του με έπειθαν ότι είναι ένας μαχητής, ένας αντισυμβατικός άνθρωπος, ένας λαϊκός καλλιτέχνης. Στις επαναλήψεις της ΕΡΤ τον είδα να παίζει και σε άλλες σειρές, μερικές ας πούμε: στο Χριστός Ξανασταυρώνεται, στο Ο φωτογράφος του Χωριού, στο Χαίρε Τάσο Καρατάσο α, και στη Μεθυσμένη Πολιτεία, όπου πάλι εκεί έπαιζε τον τρελό τσοπάνη του χωριού, στον ρόλο του «Μπε».
Μπορούσε να είναι ταυτόχρονα κωμικός και βαθιά μελαγχολικός, λαϊκός και ποιητικός, αθυρόστομος και τρυφερός. Δεν νομίζω ότι χρειαζόταν να παίξει, να υποδυθεί τον άνθρωπο του δρόμου, γιατί τον κουβαλούσε ήδη μέσα του, πάνω του, στο βλέμμα, στη φωνή, στην κίνηση, στον τρόπο που πέταγε την ατάκα. Η αρχοντιά του ως ηθοποιός και η λαϊκή αυτή πλευρά φάνηκαν θεωρώ στις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Στο «Μάθε Παιδί μου Γράμματα» του 1981 μια ταινία με έντονη την πολιτική σάτιρα του Θόδωρου Μαραγκού, εκεί ας πούμε ξεχωρίζει η ερμηνεία του η οποία του έδωσε και το Β’ βραβείο Ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είχε μια έντονη φυσικότητα σ’ αυτό τον ρόλο του που μου μετέφερε την κοινωνική πραγματικότητα χωρίς να μου την κάνει διδακτική. Στο Άρπα Colla του Νίκου Περάκη το 1982, άλλη ρολάρα κι εκεί αλλά στο Λούφα και Παραλλαγή του Περάκη το 1984 γίνεται απ’ τους αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της γενιάς του. Συνονόματος με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, φαντάρος σ’ έναν ρόλο που μπορεί να φαίνεται αστείος μα υπήρχε από κάτω ο φόβος, η καταπίεση, η ματαιότητα και πάνω απ’ όλα η ανάγκη του δημοκράτη να επιβιώσει σ’ έναν παράλογο μηχανισμό εξουσίας με γύψο, η ατάκα του «σας βαρέθηκα όλους κι εσάς και το πουλί σας» ακόμα με κάνει να γελάω πικρά και να υποψιάζομαι πώς ζούσαν οι νέοι επί χούντας. Γι’ αυτό του τον ρόλο λαμβάνει και το Α’ βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ήταν ευλογημένος, γιατί έπαιξε το 1983 και στην ταινία του Κώστα Φέρρη, Ρεμπέτικο τον ρόλο του Μπάμπη. Μια ταινία που παραμένει από τις πιο σημαντικές στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου. Κωμωδία και δράμα κάπως τα έκανε να ανταμώνουν στον ίδιο χαρακτήρα. Δεν χρειαζόταν να κάνει χειρονομίες μεγάλες ή να δυναμώσει την ένταση της φωνής του για να γίνει δραματικός, όλη τη δουλειά την έκανε το βλέμμα του. Για να βγάλει το γέλιο δεν έκανε καρικατούρες ή υπερβολές απλά ξύπναγε από μέσα του τον λαϊκό ανθρώπινο χαρακτήρα που ο ίδιος έφερε. Πήρε τα βραβεία του αλλά πιστεύω δεν ήθελε ποτέ του να γίνει σταρ, ήταν αντισυμβατικός και τα έβαζε με το σύστημα. Ακόμα και σε συνεντεύξεις του δεν πρόσεχε τι έλεγε, δεν τον ενδιέφερε να προστατεύσει την εικόνα του, έλεγε τα πράγματα όπως τα αισθανόταν. Δεν έμεινε όμως μόνο στο θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έγραφε σενάρια, βιβλία, σκηνοθετούσε, εξέδωσε ποιητικές συλλογές, δυο τον αριθμό, Θετή Ταυτότης (1981) και Επιστρόφια (1991), το 1994 κυκλοφόρησε και τον δίσκο «Τα Δέοντα» με όλα τα τραγούδια σε στίχους και μουσική δικά του. Ήταν ένας καλλιτέχνης που μάλλον για εκείνον η ποίηση, η μουσική, η συγγραφή, το θέατρο κι ο κινηματογράφος δεν ήτανε ξεχωριστά πράγματα αλλά ήτανε ποικίλες μορφές της ίδιας του της ανάγκης να μιλήσει για τον άνθρωπο.
Το 1999 επέστρεψε στον κινηματογράφο με τη Θηλυκή Εταιρία του Νίκου Περάκη και το 2000 με την ταινία του Νίκου Ζαπατίνα Ένας Κι Ένας, παίρνει για δεύτερη φορά το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Όμως η ταινία που σκηνοθέτησε, έγραψε σενάριο και μουσική και έπαιξε ως ηθοποιός ο ίδιος το 2011, Οι Ιππείς της Πύλου είναι όλα τα λεφτά. Ένας ηθοποιός χρεωμένος που φεύγει από την Αθήνα για να πάει σε ένα μεσσηνιακό κάστρο και συναντά σ’ αυτή του τη διαδρομή τους πιο παράξενους ανθρώπους. Το αντισυμβατικό φιλοσοφικά αυτό ας το πω road movie με την ιδιαιτερη προσωπικη γραφή του πάτωσε στις κριτικές αλλά θυμηθείτε με θα γίνει καλτ. Τα τελευταία χρόνια ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε αποσυρθεί στη Μεσσηνία, αλλά όχι από την τέχνη, εκεί είχε δημιουργήσει στην Κυπαρισσία με συνεργάτες έναν χώρο πολιτισμού στεγασμένο σε εγκαταστάσεις συνδεδεμένες με τον σιδηροδρομο, το Τρενοτεχνείο.
Ο Νίκος Καλογεροπουλος ήταν λαϊκός δίχως να ‘ναι λαϊκιστής, κωμικός αβίαστα, τραγικός δίχως να ‘ναι βαρύς. Ποιητής που δεν έφυγε από τον δρόμο για να μπει στα σαλόνια. Στα τραγούδια του ρεμπέτης. Άφησε αποτύπωμα στον κινηματογράφο και σας παροτρύνω να δείτε τις ταινίες που έχει παίξει, γιατί στους ρόλους του υπάρχει μια αλήθεια, μια τρέλα, ένα χιούμορ που οργιάζει με οργή ενώ μια τρυφερότητα θα νιώσεις άμα χαθείς στο βλέμμα του. Ένα έντονο βλέμμα που άφηνε μια μικρή σκιά μελαγχολίας. Είμαι στο νησί που λέγεται Ιθάκη κι έπινα το ποτό μου που διέκοψε η είδηση του θανάτου του. Σ’ αυτό το νησί έπαιξε και τον τελευταίο του τηλεοπτικό του ρόλο στη σειρά του Alpha που προβλήθηκε το 2003-2004 Μυστικά και Λάθη. Η σειρά γυρίστηκε εδώ κι εκείνος έπαιξε τον ρόλο του γιατρού Μάρκου, συμπρωταγωνιστές του ο Άρης Λεμπεσόπουλος, η Παναγιώτα Βλαντή, η Βαλέρια Χριστοδουλίδου κι ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Θλίψη με πιάνει που φεύγει αυτή η γενιά ηθοποιών που ήθος ποιούσαν και το επάγγελμα τους το πονούσαν και έκαναν και θυσίες και επιλογές δύσκολες λέγοντας τα όχι τους. Γιατί σημασία έχει πάντα μεγαλύτερη κι από το ταξίδι κι από τον προορισμό το πώς θα πλεύσεις στη ζωή σου.
The post Νίκος Καλογερόπουλος: Ηθοποιός, ποιητής, ρεμπέτης – ο καλλιτέχνης με την οργή που οργίαζε και την αλήθεια στο βλέμμα appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα