Αν έλεγαν αλήθεια οι Αμερικανοί μιλιταριστές ότι έριξαν την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα για να παραδοθεί η Ιαπωνία, τότε γιατί τρεις ημέρες μετά, 9 Αυγούστου 1945, υπήρξε το ολοκαύτωμα στο Ναγκασάκι;
Ισως να επρόκειτο για δοκιμή, δεδομένου ότι η πόλη του Ναγκασάκι διαφέρει πολύ από τη Χιροσίμα, με την πρώτη ανάμεσα σε βουνά, ενώ τη δεύτερη διασχίζουν ποτάμια που καταλήγουν στη θάλασσα. Επιπλέον, μέτρησε για το δεύτερο ολοκαύτωμα και ο παράγοντας Σοβιετική Ενωση, που μετά την πτώση του Βερολίνου στα χέρια του Κόκκινου Στρατού έκανε την προέλασή της ανατολικά, μέχρι τα σύνορα της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Γι’ αυτό χρειαζόταν να προειδοποιηθεί ότι το απόλυτο κατείχαν μόνο οι ΗΠΑ και μάλιστα σε δύο εκδοχές.
Αμφιβάλλω αν πολλοί στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής υπουργού Λίνας Μενδώνη, γνωρίζουν ή θυμούνται ότι το 1983 μεταφέρθηκε στο Ναγκασάκι η Ολυμπιακή Φλόγα της Ειρήνης για τις ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης των δεκάδων χιλιάδων νεκρών του πυρηνικού ολοκαυτώματος και αλληλεγγύης με τους «χιμπακούσα», δηλαδή τους επιζήσαντες.
Τη Φλόγα μετέφερε από την Αρχαία Ολυμπία – Αθήνα αεροπορικώς σε φαναράκι η μεγάλη τραγωδός Ασπασία Παπαθανασίου, αντάρτισσα στην Αντίσταση. Παραδόθηκε σε ακτιβιστές – ειρηνοδρόμους στο αεροδρόμιο του Ναγκασάκι για να μεταφερθεί στο Πάρκο Ειρήνης της πόλης, όπου διατηρείται άσβεστη σε πανύψηλο βωμό, μνημείο ελληνοϊαπωνικής φιλίας, που κυκλοφορεί και σε καρτ ποστάλ.
Επισημαίνω ότι τα αποκαλυπτήρια του εν λόγω μνημείου έγιναν το 1987 από την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη, τότε υπουργό Πολιτισμού της Ελλάδας, που διά του Ανδρέα Παπανδρέου συμμετείχε στο Παγκόσμιο Αντιπυρηνικό Κίνημα, κυρίως με την «Πρωτοβουλία των Εξι».
Για να μη νομίσει κανείς ότι επρόκειτο για εύκολο εγχείρημα το να σταλεί στο Ναγκασάκι η Ολυμπιακή Φλόγα, σημειώνω ότι η αφή της Φλόγας απαιτεί την άδεια της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, την οποία μόνο η Μελίνα μπορούσε να παρακάμψει, δίνοντας την άδεια στην Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης (ΑΚΕ) και την Ασπασία Παπαθανασίου. Ομως, είχε στηρίξει την πρωτοβουλία ενεργητικά και ο αγαπημένος σύντροφος και φίλος, τότε δήμαρχος Αρχαίας Ολυμπίας, Σπύρος Φωτεινός.
Ούτε η τοποθέτηση της Φλόγας στο Πάρκο Ειρήνης του Ναγκασάκι ήταν εύκολη υπόθεση, διότι κρατική χορηγία δεν υπήρξε για την κατασκευή του πανύψηλου βωμού. Ετσι, χρειάστηκε να δημιουργηθεί κίνημα πολιτών που έκανε εκστρατεία για τη συγκέντρωση του απαιτούμενου ποσού.
Με άλλα λόγια, είτε στην αφετηρία στην Αρχαία Ολυμπία είτε στο τέλος στο Ναγκασάκι, χρειάστηκε η καθοριστική παρέμβαση των ενεργών πολιτών. Αυτό είναι το κίνημα ειρήνης παγκοσμίως, πρωτίστως κίνημα ενεργών πολιτών, με τους φορείς του όχι κομματικά παραμάγαζα, αν θέλουν να είναι μαζικοί και ενωτικοί, προσελκύοντας κυρίως τη νεολαία.
*Σύμβουλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης – ΙΡΒ
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr