Ήταν Σεπτέμβριος του 2019 όταν η Γκρέτα Τούνμπεργκ, μόλις στα δεκαέξι της χρόνια, απευθύνθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΗΕ για τη Δράση για το Κλίμα στη Νέα Υόρκη, λέγοντας: «Το μήνυμά μου είναι ότι θα σας παρακολουθούμε. Όλα αυτά είναι λάθος. Δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ. Θα έπρεπε να είμαι στο σχολείο μου, στην άλλη πλευρά του ωκεανού. Κι όμως, όλοι εσείς απευθύνεστε σε εμάς τους νέους για ελπίδα. Πώς τολμάτε!
Μου έχετε κλέψει τα όνειρα, την παιδική μου ηλικία με τα κενά σας λόγια. Μα εγώ είμαι μία από τους τυχερούς. Άνθρωποι υποφέρουν. Άνθρωποι πεθαίνουν. Ολόκληρα οικοσυστήματα καταρρέουν. Βρισκόμαστε στην αρχή μιας μαζικής εξαφάνισης, και το μόνο για το οποίο μπορείτε να μιλήσετε είναι για χρήματα και παραμύθια αέναης οικονομικής ανάπτυξης. … Πώς τολμάτε;
Για περισσότερα από 30 χρόνια, η επιστήμη ήταν ξεκάθαρη. Πώς τολμάτε να συνεχίζετε να στρέφετε το βλέμμα σας αλλού και να έρχεστε εδώ λέγοντας ότι κάνετε αρκετά, όταν η πολιτική και οι λύσεις, που χρειάζονται, ακόμα να φανούν. Λέτε ότι μας ακούτε και ότι καταλαβαίνετε το επείγον της κατάστασης [σ.σ. να σωθεί ο πλανήτης]. Αλλά δεν θέλω να το πιστέψω αυτό. Γιατί αν πραγματικά κατανοούσατε την κατάσταση και παρ’ όλα αυτά συνεχίζετε να μην ενεργείτε, τότε θα ήσασταν κακοί. Και αυτό αρνούμαι να το πιστέψω.
Η προτεινόμενη ιδέα της μείωσης των εκπομπών μας, διοξειδίου του άνθρακα, στο μισό σε 10 χρόνια (δηλαδή τώρα, το 2026) μας δίνει μόνο 50% πιθανότητες να παραμείνουμε κάτω από τον 1,5°C, και τον κίνδυνο να πυροδοτήσουμε μη αναστρέψιμες, αλυσιδωτές αντιδράσεις, πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο. Αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν περιλαμβάνουν τα σημεία καμπής, τους περισσότερους βρόχους ανατροφοδότησης, την πρόσθετη θέρμανση που κρύβεται πίσω από την τοξική ατμοσφαιρική ρύπανση ή τις πτυχές της ισότητας και της κλιματικής δικαιοσύνης. Βασίζονται επίσης στο ότι η γενιά μου θα απορροφήσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια τόνους CO₂ από τον αέρα.…».
Βρισκόμαστε στο 2026: βιώνουμε πλέον τις μεγα-πυρκαγιές (που ξεπερνούν τα 100.000 στρέμματα καμένης γης ανά συμβάν), τις καταστροφικές πλημμύρες σε όλο τον πλανήτη. Δεν έχει σημασία ποιο κομμάτι του πλανήτη καίγεται. Αν είναι το Μπορντό, η Βοιωτία ή το Τολέδο. Οι απλοί άνθρωποι γνωρίζουν μόνο τον πόνο της απόλυτης καταστροφής. Και αυτοί είναι που προσφέρουν. Ηρωες, πόρους, αγώνες που θάβονται κάτω από μια σημαία και μετά… λήθη. Δεν θέλω τη σημαία, θέλω δράση για ζωή.
Ως απλός άνθρωπος, λοιπόν, ερωτώ: το κέρδος, το λατρεμένο χρήμα μπορεί να εξασφαλίσει έναν καινούργιο πλανήτη σε όσους ασχημονούν εναντίον της ζωής; Και ανατρέχω στη σπερματική σκέψη της εξοδίου ακολουθίας: «καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον· ἆρα τις ἐστι, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός;».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr