Το κρίσιμο ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίζεται πλέον στο ποιος θα βρεθεί στην ηγεσία. Το μεγαλύτερο ερώτημα αφορά την ίδια την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος και την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει την επόμενη ημέρα.
Στο εσωτερικό του κόμματος διαμορφώνονται δύο διαφορετικές προσεγγίσεις, με τον Παύλο Πολάκη και τη Ρένα Δούρου να εκφράζουν διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Νίκος Παππάς, ο οποίος ενδέχεται να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των νέων συσχετισμών.
Ο Πολάκης εκπροσωπεί μια πιο συγκρουσιακή και σαφώς οριοθετημένη εκδοχή της Αριστεράς. Η πολιτική του προσέγγιση δίνει έμφαση στη σκληρή αντιπαράθεση με τη Δεξιά, στη σαφή απόσταση από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και στην επιστροφή σε πιο καθαρές ιδεολογικές γραμμές.
Η λογική αυτής της πλευράς είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απομακρύνθηκε από την αρχική του πολιτική ταυτότητα και, προκειμένου να ανακτήσει την επιρροή του, θα πρέπει πρώτα να επανασυνδεθεί με τον παραδοσιακό αριστερό του πυρήνα.
Η Δούρου, από την άλλη πλευρά, εκφράζει μια διαφορετική αντίληψη για την πορεία του κόμματος. Η προσέγγισή της παραπέμπει περισσότερο στην ανανεωτική Αριστερά, με έμφαση στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, στον θεσμικό λόγο, στις πολιτικές συνεργασίες και στη δυνατότητα επικοινωνίας με ευρύτερες δυνάμεις της Κεντροαριστεράς.
Η διαφορά δεν βρίσκεται επομένως μόνο στα πρόσωπα. Αφορά δύο διαφορετικές απαντήσεις στο ερώτημα τι πρέπει να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πρέπει να παραμείνει ένα κόμμα με ισχυρό ιδεολογικό στίγμα, περισσότερο συγκρουσιακό και προσανατολισμένο στην παραδοσιακή Αριστερά; Ή πρέπει να επιχειρήσει ένα νέο άνοιγμα προς τη σοσιαλδημοκρατία και τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο;
Η συζήτηση θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, την παλαιότερη διάκριση ανάμεσα στις διαφορετικές παραδόσεις της ελληνικής Αριστεράς. Όχι βέβαια με τους όρους της δεκαετίας του 1970, αλλά ως αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών κουλτουρών που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σημερινή πραγματικότητα.
Σε αυτό το σκηνικό ιδιαίτερη σημασία αποκτά η στάση του Νίκου Παππά.
Ο Παππάς διαθέτει μακρά εμπειρία από την περίοδο κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε από τα χαμηλά ποσοστά στην κυβέρνηση. Γνωρίζει, συνεπώς, ότι ένα κόμμα δεν μπορεί να διεκδικήσει ξανά την εξουσία απευθυνόμενο αποκλειστικά στον παραδοσιακό αριστερό του πυρήνα. Από την άλλη, αντιλαμβάνεται ότι μια υπερβολική μετατόπιση προς το Κέντρο θα μπορούσε να αποδυναμώσει την ιδεολογική του βάση.
Το ερώτημα πλέον είναι ποια στάση θα επιλέξει.
Θα κινηθεί πιο κοντά στον Πολάκη; Θα αναζητήσει συνεννόηση με τη Δούρου; Ή θα επιχειρήσει να διαμορφώσει έναν αυτόνομο πόλο, αναλαμβάνοντας ρόλο ρυθμιστή στις εσωκομματικές εξελίξεις;
Η απάντηση μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική, ιδιαίτερα εάν οι εσωκομματικοί συσχετισμοί διαμορφωθούν σε οριακό επίπεδο.
Έτσι, η επικείμενη αντιπαράθεση δεν αφορά απλώς μια εσωκομματική αναμέτρηση προσώπων. Αφορά την πολιτική ταυτότητα και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.
Η μία πλευρά δείχνει προς την επιστροφή στις ρίζες και την ενίσχυση του αριστερού, συγκρουσιακού χαρακτήρα. Η άλλη βλέπει ως αναγκαία τη διεύρυνση και τη δημιουργία ενός ευρύτερου προοδευτικού μετώπου.
Και ο Παππάς μπορεί να βρεθεί στο σημείο όπου θα κριθούν οι τελικοί συσχετισμοί.
Το δίλημμα, επομένως, δεν είναι απλώς Δούρου ή Πολάκης. Είναι ένα πολύ βαθύτερο ερώτημα: ρήξη ή ανανέωση, ιδεολογική περιχαράκωση ή διεύρυνση, κόμμα διαμαρτυρίας ή κόμμα εξουσίας;
Αυτό είναι το πολιτικό σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Διαβάστε περισσότερα