Είναι δυνατή η προσπάθεια πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού την ώρα που συρρικνώνονται δραματικά τα περιθώρια νόμιμης δράσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης;
Με τον διάλογο Ερντογάν – Οτσαλάν να συνεχίζεται εδώ και δεκαπέντε και πλέον χρόνια με προεδρικό απεσταλμένο τον ΥΠΕΞ και πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ, Φιντάν, σήμερα και οι δύο πλευρές προσπαθούν να διατυπώσουν το πλαίσιο ενός κοινά αποδεκτού πολιτικού συμβιβασμού.
Για τον Ερντογάν ο συμβιβασμός είναι υποχρεωτικός μονόδρομος, καθώς για να διεκδικήσει τρίτη πενταετή θητεία έχει ανάγκη τη στήριξη των Κούρδων βουλευτών.
Για το κουρδικό κίνημα θα είναι η πρώτη φορά μετά την απόφαση του Κεμάλ το 1920 να εναντιωθεί στη Συνθήκη των Σεβρών, που προέβλεπε την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους, και να προωθήσει τη συγκρότηση κοινού κράτους Τούρκων – Κούρδων.
Ετσι η Τουρκία του Κεμάλ διεκδίκησε από την Κοινωνία των Εθνών το σημερινό Βόρειο Ιράκ, που τότε περιελάμβανε τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της Μοσούλης και του Κιρκούκ, με το επιχείρημα ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της περιοχής είναι Κούρδοι!
Το 1926 η ΚΤΕ επιδίκασε στο υπό βρετανική δίοικηση Ιράκ την περιοχή και ο Κεμάλ πήρε το μήνυμα και αναδιπλώθηκε από το κοινό κράτος Κούρδων – Τούρκων στο ένα έθνος-ένα κράτος.
Υπέρ της χορήγησης αυτονομίας στους Κούρδους είχε ταχθεί ο Οζάλ αλλά και ο πρώην δικτάτορας στρατηγός Εβρέν.
Μετά το 1945 μια ντε φάκτο συμμαχία σε αντικουρδική βάση έφερε την Τουρκία κοντά στο Ιράν και στο Ιράκ.
Σήμερα ο Ερντογάν προωθεί πολιτική λύση στο Κουρδικό, την ώρα που εντός και εκτός συνόρων επικρατούν το χάος και η αβεβαιότητα.
Η στιγμή είναι κρίσιμη για τον Οτσαλάν που δεν θέλει να χάσει την ευκαιρία αναγνώρισης της κουρδικής εθνικής ταυτότητας, αλλά ούτε και να νομιμοποιήσει την αυταρχική εκτροπή του Ερντογάν.
Με δυο λόγια επιχειρείται από το κυβερνών κόμμα μια πολιτική λύση στο Κουρδικό σε ένα πεδίο από κινούμενη άμμο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr