Τα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου στο κύριο άρθρο τους με τίτλο «Μια νέα στρατηγική», μεταξύ άλλων σημειώνουν: «Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν πριν από πεντέμισι μήνες οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν και των περιφερειακών του συμμάχων μπορεί να έχει φτάσει σε αδιέξοδο, καθώς εξαρχής οι στρατηγικές ήταν θολές και οι στόχοι αλληλοσυγκρουόμενοι, έχει αλλάξει όμως ριζικά την αρχιτεκτονική της Μέσης Ανατολής. Το Ιράν έχει περιέλθει στον έλεγχο των σκληροπυρηνικών. Ορισμένοι σύμμαχοί του, όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς, έχουν αποδυναμωθεί, άλλοι όμως, όπως οι Χούθι, εξακολουθούν να κάνουν κάθε τόσο επίδειξη ισχύος. Το Ισραήλ βρίσκεται σε μια κρίσιμη φάση και πολλά θα εξαρτηθούν από τις εκλογές του Οκτωβρίου. Η Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες της περιοχής διαπιστώνουν ότι η αμερικανική προστασία δεν είναι πλέον ούτε δεδομένη ούτε αξιόπιστη. Υπό το φως αυτών των αλλαγών θα πρέπει να αναλυθεί το αμυντικό σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν».
Η εκτίμηση είναι σωστή. Η συμφωνία της Μέκκας πρέπει όντως να εξεταστεί υπό το πρίσμα των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Η εφημερίδα, βεβαίως, στο ίδιο άρθρο ισχυρίζεται ότι «Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να ανησυχεί» από την προαναφερόμενη συμφωνία γιατί «είναι ένα ισχυρό μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έχει εξαιρετικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στη Μεσόγειο». Αυτό μοιάζει μάλλον με παρηγοριά χωρίς αντίκρισμα, καθώς ούτε η θέση μας στην Ε.Ε. ούτε η σχέση μας με τις ΗΠΑ μας διασφάλισαν ποτέ απέναντι στην τουρκική απειλή. Η δε στάση μας στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής, με τη σύσφιγξη των σχέσεων με το Ισραήλ, όλο και περισσότερο μας σπρώχνουν στον κίνδυνο μιας πολεμικής εμπλοκής.
Ο Mιχάλης Tσιντσίνης στην «Καθημερινή της Κυριακής» τα έχει με τον Αλέξη Τσίπρα. Καθόλου παράξενο και καθόλου πρωτότυπο. Ορισμένες παρατήρήσεις του, όμως, έχουν ενδιαφέρον, όπως: «Το 2026 δεν είναι 2015. Σήμερα φαίνεται να πιστεύουν στα tsipronomics (τα καθαρά χέρια θα φέρουν τα πολλά λεφτά) οι μισοί απ’ όσους τον είχαν πιστέψει τότε. Είναι άραγε λίγοι; Είναι λίγο να έχεις υποστεί την πιο συντριπτική εκλογική ήττα μετά το 1974 και, τρία χρόνια μετά, να πλασάρεσαι δεύτερος στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, άμα τη επανεμφανίσει, χωρίς καν να το προσπαθήσεις πολύ;».
Και προσθέτει: «Ο Τσίπρας του 2026 δεν είναι ο πολιτικός του 2015. Τακτικά είναι πιο περπατημένος. Δεν σύρεται απλώς από την ψευδαίσθηση, ξέρει τώρα καλύτερα και να την πουλήσει. Απάλλαξε τον εαυτό του, με μια σπαθιά, από τη γάγγραινα των συνιστωσών. Ξεφορτώθηκε το κόμμα του και τους συντρόφους του. Επιλέγει την τακτική της αργής αφαίμαξης, αντί της λεηλασίας, του ΠΑΣΟΚ. Εγκαταλείπει ρητά τη δογματική της απλής αναλογικής, στην οποία είχε εγκλωβιστεί. Ετοιμάζεται μεθοδικά για να προβάλει ο ίδιος ως η μόνη δραστική αντικυβερνητική επιλογή στην κάλπη. Και σ’ ένα έχει σίγουρα δίκιο: δεν θα είχε τολμήσει να επανεμφανιστεί εάν η αντιπολίτευση τα είχε καταφέρει να συγκροτηθεί στοιχειωδώς. Από το 2023 κι έπειτα, η αντιπολίτευση ήταν τόσο ανέμπνευστη και ατάλαντη, ώστε να φαντάζει τώρα ελκυστική η επιστροφή στα λεφτόδεντρα, μεταλλαγμένα πια σε εντιμόδεντρα».
Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της Κυριακής» έχει εκτενές ρεπορτάζ για την υπόθεση του Εβρου και τον Σταύρο Μπένο. Τίτλος του ρεπορτάζ στις μέσα σελίδες: «5 ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΝΗΞΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟΝ “ΠΟΥΛΗΣΕ” Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ». Σκληρό, πολύ σκληρό για τον Σταύρο Μπένο. Οπως οι αλήθειες.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr