Υποσχέθηκε να κυβερνήσει με τους «ποτέ» αλλά γέμισε την κυβέρνηση με τους «πάντα» (της εξουσίας). Οι πραγματικοί «ποτέ», οι «κανένας», όπως έγραφε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο για τους αποκλεισμένους, μένουν αβοήθητοι πλάι στα ερείπια αυτών που κάποτε ήταν τα σπίτια τους. Η αγωνία των πληγέντων από τον σεισμό κατοίκων της Κολομβίας για την αρωγή που δεν έρχεται, διαψεύδει τις διαβεβαιώσεις του νέου ακροδεξιού προέδρου Ντε λα Εσπριέγια πως όλοι «θα νιώσουν ότι η Κολομβία δεν τους γυρίζει την πλάτη».
Μόλις το Σάββατο άρχισαν τα πρώτα φορτηγά με τόνους τροφίμων, νερού, φαρμάκων, ιατρικών προμηθειών να φτάνουν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές του Τσοκό, όχι όμως και στα πιο απομονωμένα χωριά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της βοήθειας συγκεντρώθηκε έπειτα από μια τεράστια κινητοποίηση των ίδιων των πολιτών. Απούσας της κυβέρνησης, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες ενός σεισμού που ώς τις 15 Αυγούστου είχε αφήσει πίσω του 294 νεκρούς και 320 αγνοούμενους, 3.935 τραυματίες, 14.493 κατεστραμμένα σπίτια και 54.008 οικογένειες (κάπου 116.000 ανθρώπους) στον δρόμο, σε 448 δήμους 15 γεωγραφικών διαμερισμάτων.
Ο σεισμός έφερε στην επιφάνεια ανεκπλήρωτες υποσχέσεις δεκαετιών, γράφει ρεπορτάζ του ανεξάρτητου ειδησεογραφικού ιστότοπου La Vorágine. Το Τσοκό είναι μια από τις πιο επισφαλείς περιοχές της χώρας, με ανεπούλωτες πληγές από τη συνεχιζόμενη βία των καρτέλ και των ενόπλων. Η φτώχεια είναι τεράστια και οι υποδομές –περιλαμβανομένων των ιατρικών- ελάχιστες, κάνοντας την καταστροφή ακόμη μεγαλύτερη. Το 67,4% δεν μπορεί να καλύψει το βασικό καλάθι του νοικοκυριού και μόνο το 16% στην πρωτεύουσα Κιμπντό έχει σύστημα αποχέτευσης. Ακόμη κι οι δρόμοι είναι ανύπαρκτοι κι οι ίδιες οι τοπικές αρχές χρειάστηκαν μέρες για να διαπιστώσουν τι είχε συμβεί σε κάποιους οικισμούς.
Οσο η δυσφορία αυξάνεται, ο Εσπριέγια κάνει αστραπιαίες επισκέψεις στο Τσοκό, λέει λόγια παρηγοριάς, μοιράζει μπάλες ποδοσφαίρου (με σύμβολα της καμπάνιας του) και υπόσχεται ένα μεγαλόπνοο είδος «Σχεδίου Μάρσαλ» για την ανοικοδόμηση αυτών των πιο ξεχασμένων επαρχιών της χώρας. «Ενα Σχέδιο Μάρσαλ», κατήγγειλε ο πρώην πρόεδρος Γκουστάβο Πέτρο, «που θα σήμαινε ότι οι γκρίνγκος (Αμερικανοί) θα έρχονταν για τον χρυσό του Τσοκό, αφήνοντας την προγονική και παραδοσιακή εξόρυξη της περιοχής χωρίς τίποτα. Απλώς θα αντικαθιστούσαν τη λεηλασία που διεξάγεται σήμερα από το Καρτέλ του Κόλπου και το (αντάρτικο) ELN, με πολυεθνικές που θα έπαιρναν τον χρυσό του ποταμού».
Η χαμένη εθνική κυριαρχία;
Η άρνηση του Εσπριέγια να δεχθεί διεθνείς ομάδες διάσωσης (όπως έγινε με την πιστοποιημένη ομάδα του μεξικανικού στρατού) και η επιλεκτική αποδοχή βοήθειας βάσει της πολιτικής εγγύτητας των ξένων κυβερνήσεων (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ελ Σαλβαδόρ, Εκουαδόρ) με τη δική του ξεσήκωσαν πολλές επικρίσεις και κατηγορίες ότι πρόκρινε το ιδεολογικό κριτήριο στη διαχείριση της κρίσης, αντί των άμεσων και πραγματικών αναγκών. Γιατί ο σεισμός μπορεί να άλλαξε προσωρινά τις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης (οικονομική αναδιάρθρωση, μείωση του δημόσιου τομέα, πόλεμο στην εγκληματικότητα, ιδεολογική σταυροφορία κατά της κολομβιάνικης Αριστεράς), αλλά όχι και τον κεντρικό άξονα των πολιτικών της για απόλυτη υποταγή στις στρατηγικές επιδιώξεις ΗΠΑ αλλά και Ισραήλ.
Και είναι αυτό ακριβώς που εγκαινίασε εν μέσω του σεισμού με τη νέα του εξωτερική πολιτική. Αναγνώρισε την κυριαρχία του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα, στα εδάφη των Σαχαραουί, που με το Μέτωπο Πολισάριο διεκδικούν την ανεξαρτησία τους: κάτι που μόνο ο Τραμπ έχει κάνει.
Αναγνώρισε επίσης την ισραηλινή κυριαρχία στα Υψίπεδα του Γκολάν, που ανήκουν στη Συρία και βρίσκονται υπό κατοχή από τον Πόλεμο των Εξι Ημερών, το 1967, προκαλώντας έντονες διαμαρτυρίες του αραβικού κόσμου, με κάπου 20 κράτη της περιοχής να καταδικάζουν αυτή την απόφαση καθώς παραβιάζει τις «αποφάσεις διεθνούς νομιμότητας που έχει εκδώσει ο ΟΗΕ».
Και στο αποκορύφωμα, την περασμένη Τετάρτη ανακοινώθηκε, όχι από τον Εσπριέγια ή αξιωματούχο της κυβέρνησής του, αλλά από τον ίδιο τον Αμερικανό υπουργό Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, πως συμφώνησε να κάνουν οι ΗΠΑ «κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις» στην Κολομβία «για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και των ένοπλων ομάδων… για την κατατρόπωση τρομοκρατών και δικτύων τρομοκρατών» και πως η χώρα εντάσσεται στην Ασπίδα της Αμερικής, μια τραμπική πρωτοβουλία κοινής «δράσης», όπου μετέχουν κάπου 20 συντηρητικές και ακροδεξιές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Μια συμφωνία παράνομη, αφού το Σύνταγμα ορίζει πως είναι η Γερουσία που εγκρίνει την παρουσία ξένων στρατευμάτων στην εθνική επικράτεια.
Μπροστά στον βουβό υπουργό Αμυνας της Κολομβίας, ο Χέγκσεθ δεν άφησε αμφιβολίες για τις αμερικανικές επιδιώξεις στη χώρα και στην περιοχή: «Η κυβέρνηση Τραμπ ξέρει ότι μια πιο ασφαλής πίσω αυλή σημαίνει ένα πιο ασφαλές σπίτι… Πρόκειται να συναντήσουν έναν νέο σερίφη στην πόλη».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr