Φιόρδ
★★☆☆☆
(Fjord, Ρουμανία, Γαλλία, 2026, 146’)
Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Μουνγκίου
Ηθοποιοί: Σεμπάστιαν Σταν, Ρενάτε Ράινσβε
Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης Κρίστιαν Μουνγκίου, βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα το 2007 για το «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες», τιμάται για δεύτερη φορά με το κορυφαίο βραβείο στις φετινές Κάννες, για μια ταινία εμπνευσμένη από την αληθινή υπόθεση της οικογένειας Μποντάνιου (στην ταινία το επώνυμο έχει αλλάξει σε Γκεοργκίου) που συγκλόνισε και δίχασε την Νορβηγική κοινωνία το 2015.
Οι Γκεοργκίου, ένα βαθιά θρησκευόμενο ρουμανο-νορβηγικό ζευγάρι, εγκαθίστανται σε ένα απομακρυσμένο χωριό στα φιόρδ της Νορβηγίας. Όταν η έφηβη κόρη τους, Έλια, εμφανίζεται στο σχολείο με μελανιές, η κοινότητα αρχίζει να αμφισβητεί την αυστηρή ανατροφή που δέχεται από τους γονείς της.
Με δυο μεγάλα ονόματα για πρωταγωνιστές, τον Χολιγουντιανό αστέρα Σεμπάστιαν Σταν («Ο Στρατιώτης του Χειμώνα», 2014) και την Ρενάτε Ράινσβε υποψήφια για Όσκαρ για το «Συναισθηματική Αξία», 2025, ο Μουνγκίου παραμένει πιστός στο σινεμά παρατήρησης του, που υποτίθεται ξεδιπλώνει την ιστορία μέσα από έναν νατουραλισμό, προσπαθώντας να κρατήσει ίσες αποστάσεις απέναντι σε μια αμφιλεγόμενη ιστορία, που δεν αναπτύσσει καν τους χαρακτήρες της οι οποίοι μοιάζουν απλώς με στερεοτυπικές απεικονίσεις ανθρώπων.
Μέσα από μακρινά πλάνα, αποφεύγοντας τα κοντινά και κινηματογραφώντας εντυπωσιακά το νορβηγικό τοπίο, η ταινία υστερεί κυρίως σεναριακά. Ο Μουνγκίου τα στοιβάζει όλα μαζί από τη θρησκεία, την ελευθερία της έκφρασης, τον φονταμενταλισμό, το σύστημα δικαιοσύνης, την κρατική παρεμβατικότητα, το χάσμα της γλώσσας και την αφομοίωση των μεταναστών και τα ανακατεύει περίτεχνα ώστε να φαίνεται ότι προσπαθεί να εξερευνήσει αυτές τις πτυχές αλλά ουσιαστικά δεν τολμά ποτέ να το κάνει, γιατί ουσιαστικά δεν θέλει να ανοίξει συζήτηση αλλά να καθοδηγήσει τον θεατή στο δικό του αποτέλεσμα.
Αυτό όμως που θα έπρεπε να μας προβληματίζει είναι η βράβευση μιας τέτοιας ταινίας στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της Ευρώπης. Δεν είναι βέβαια τυχαίο που μια ταινία που δήθεν εξερευνά τις αντιθέσεις, τα σύνθετα κοινωνικά ζητήματα ή τις γκρίζες ηθικές ζώνες να βραβεύεται στις Κάννες, ούτε είναι πρώτη φορά που το φεστιβάλ δείχνει την συντηρητική του πλευρά. Η βράβευση όμως αυτής της ταινίας τονίζει και μια πιθανή στροφή της Ευρώπης προς μια νέα συντηρητική αντίληψη και μια προσπάθεια διαλόγου που θα επαναπροσδιορίσει τις μέχρι σήμερα προοδευτικές της απόψεις και να αμφισβητήσει κάποιες από αυτές.
Ο Μουνγκίου κατασκευάζει μια ηθικοπλαστική ταινία που δεν κρύβει ποτέ τον διδακτισμό της, αλλά και την ανάγκη να στηλιτεύσει τον προοδευτισμό. Η λογική των ίσων αποστάσεων, είναι προφανώς πλαστή, γιατί κρίνει πιο έντονα τον προοδευτισμό (έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε προς συζήτηση ότι δεν πρέπει να ασκούμε βία στα παιδιά), και δημιουργεί μια ωραιοποιημένη, συμπαθητική εικόνα της οικογένειας, παρόλο που ο πατέρας δηλώνει ανοιχτά ότι χτυπάει τα παιδιά του, – αν και αυτό ο Μουνγκίου το τοποθετεί έξυπνα με μια ανάλαφρη προσέγγιση: ένα χαστούκι έδωσε ο πατέρας, σιγά το πράγμα -, και σχεδόν αμέσως τοποθετεί το κράτος ως τον μεγάλο κακό της ιστορίας, κατευθύνοντας τον θεατή εκεί που θέλει.
Τοποθετεί συγκεκριμένες σκηνές για να καυτηριάσει την υπερβολική ελευθερία που οι γονείς τελικά δίνουν στα παιδιά τους αλλά και να αναδείξει έναν προβληματισμό πάνω στο πόσο εύκολα μπορούμε και εμείς οι ίδιοι ως γονείς να φτάσουμε στα όρια μας. Οι γονείς της Νούρα είναι το υποτιθέμενο άλλο άκρο: έχουν αφήσει μεγαλύτερη ελευθερία στο παιδί τους και αδυνατούν να το νουθετήσουν. Έτσι η οικογένεια των Γκεοργκίου, αυτόματα γίνεται καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση. Ο Μουνγκίου θέτει έντονα το ερώτημα: «Μήπως παρα είμαστε χαλαροί με τα παιδιά;», «Μήπως να επαναπροσδιορίσουμε τις προοδευτικές μας απόψεις;».
Τελικά το πρόβλημα με το «Φιόρδ» δεν είναι ότι παίρνει θέση, αλλά ότι προσποιείται ότι δεν παίρνει και δεν συμπάσχει με κάποια πλευρά. Κάτω από τον μανδύα της αντίφασης και της πολυπλοκότητας των θεματικών που καταπιάνεται προσπαθεί με έξυπνο τρόπο να περάσει την λογική των δυο άκρων, επικρίνοντας όμως ξεκάθαρα την μια πλευρά.
Insidious: Έξω από το Απώτερο
★⯪☆☆☆
(Insidious: Out of the Further, ΗΠΑ, 2026, 106’)
Σκηνοθεσία: Τζέικομπ Τσέις
Ηθοποιοί: Αμέλια Ιβ, Μπράντον Περέα, Μέιζι Ρίτσαρντσον-Σέλερς
Η Τζέμα, μια νεαρή μητέρα, ανακαλύπτει ότι μπορεί να ταξιδεύει στο Απώτερο, το καθαρτήριο των χαμένων ψυχών. Όταν μια δαιμονική οντότητα την κυνηγά, συνειδητοποιεί πως μπορεί όχι μόνο να μπαίνει στο Απώτερο, αλλά και να φέρνει ό,τι βρίσκεται εκεί στον πραγματικό κόσμο. Η έκτη ταινία του επιτυχημένου εισπρακτικά franchise, Insidious, διαθέτει κάποιες πολύ πετυχημένες σκηνές τρόμου και αγωνίας που όμως χάνονται μέσα σε ένα προβλέψιμο σενάριο και μια σκηνοθεσία που αδυνατεί να κρατήσει τον ρυθμό της. Όταν η ταινία «πατάει» πάνω στον ψυχολογικό τρόμο τα καταφέρνει καλύτερα αλλά οι γκροτέσκες σκηνές (η σκηνή στο οδοντιατρείο είναι τελείως ανούσια και υπάρχει μόνο για να σοκάρει) αποδυναμώνουν κατά πολύ το συνολικό αποτέλεσμα.
Για Μια Νύχτα Μόνο
★☆☆☆☆
(One Night Only, ΗΠΑ, 2026, 102’)
Σκηνοθεσία: Γουίλ Γκλακ
Ηθοποιοί: Μόνικα Μπαρμπάρο, Κάλουμ Τέρνερ, Μάγια Χοκ
Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, το σεξ εκτός γάμου έχει απαγορευτεί. Για μία και μοναδική νύχτα τον χρόνο, επιτρέπεται στους αδέσμευτους να κάνουν σεξ. Εκείνη τη νύχτα, ο πληγωμένος Όουεν και η ρομαντική Άλι γνωρίζονται τυχαία και, παρά μια σειρά από ατυχίες που τους κρατούν χώρια, προσπαθούν να βρουν τον δρόμο ο ένας προς τον άλλον. Απαράδεκτη rom-com, με πρωταγωνιστές την υποψήφια για Όσκαρ για το «A Complete Unknown» (2024), Μόνικα Μπαρμπάρο και τον υποψήφιο για BAFTA Κάλουμ Τέρνερ («The Capture» (2019-2026), που πατάει πάνω σε μια δήθεν ακραία ιδέα, καταλήγοντας τελικά να είναι απόλυτα συντηρητική και ηθικολογική. Άνευρη, προβλέψιμη με χιλιοειπωμένα αστεία, βγαλμένα από κακογραμμένα σκετσάκια του SNL (Saturday Night Live) και ένα επικίνδυνο μήνυμα, που τελικά μοιάζει να δικαιώνει εμμέσως την απόφαση μιας κυβέρνησης να απαγορεύσει το σεξ εκτός γάμου και να έχει τον έλεγχο πάνω στα σώματα των πολιτών της. Το κερασάκι στην τούρτα, η φράση που ακούγεται: «Ίσως οι φασίστες να είχαν δίκιο σε αυτό».
Minions & Τέρατα
★★★☆☆
(Minions & Monsters, ΗΠΑ, 2026, 90’)
Σκηνοθεσία: Πιερ Κοφέν
Με τις φωνές των: Πιερ Κοφέν, Κρίστοφ Βαλτς, Τζεφ Μπρίτζες και στα ελληνικά: Βαγγέλης Στρατηγάκος, Θάνος Λέκκας, Πάνος Αποστολόπουλος
Τα Μίνιονς βρίσκονται στο Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1920, αναζητώντας τρομακτικά πλάσματα για μια ταινία με τέρατα. Όταν όμως συνεργάζονται με ένα πράσινο πλάσμα και απελευθερώνουν κατά λάθος πραγματικά τέρατα, καλούνται να σώσουν τον πλανήτη. Αστεία, με αρκετά πετυχημένα οπτικά γκαγκ, το «Minions & Τέρατα», με ευρηματικό τρόπο, αποτίει φόρο τιμής στην ιστορία του κινηματογράφου και το Χόλιγουντ. Χιουμοριστικές καταστάσεις, γρήγορο μοντάζ και ένα πράσινο, αξιαγάπητο πλασματάκι συμπληρώνουν μια ενδιαφέρουσα και ανάλαφρη ταινία, ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό σινεμά. Από 20 Αυγούστου υποτιτλισμένο και από 27 Αυγούστου μεταγλωττισμένο.
Ανταρσία
★⯪☆☆☆
(Mutiny, ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, 2026, 95’)
Σκηνοθεσία: Ζαν-Φρανσουά Ρισέ
Ηθοποιοί: Τζέισον Στέιθαμ, Αναμπέλ Γουάλις, Ρόλαντ Μέλερ, Ειντριαν Λέστερ
Ο Κόουλ Ριντ είναι πρώην αξιωματικός και πλέον επικεφαλής ασφαλείας. Όταν ο δισεκατομμυριούχος εργοδότης και φίλος του δολοφονείται μπροστά του, οι πραγματικοί ένοχοι τον παγιδεύουν και τον ενοχοποιούν για το έγκλημα, μετατρέποντάς τον στον πιο καταζητούμενο άνθρωπο στον κόσμο. Κλασική ταινία δράσης, με απλό και τετριμμένο σενάριο και τον Τζέισον Στέιθαμ να εξολοθρεύει με ευκολία και χωρίς κόπο τους αντιπάλους του. Λίγες εντυπωσιακές σκηνές δράσης, με τον Στέιθαμ να περιορίζεται σε απλά stunts, καμία σχέση με αυτά στην αρχή της καριέρας του, και μια ταινία που απλά ξέρεις τι θα συμβεί από τους τίτλους αρχής.
Η Πιο Πλούσια Γυναίκα στον Κόσμο
★★⯪☆☆
(The Richest Woman in the World, Γαλλία, 2025, 121’)
Σκηνοθεσία: Τιερί Κλιφά
Ηθοποιοί: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λοράν Λαφίτ, Μαρίνα Φουά
Η Μαριάν Φαρέρ, κληρονόμος μιας αμύθητης αυτοκρατορίας καλλυντικών, γνωρίζει τον εκκεντρικό φωτογράφο Πιερ-Αλέν Φαντέν. Εκείνος της προσφέρει μια διέξοδο από τη «χρυσή φυλακή» της, ενώ εκείνη τον μυεί στον κόσμο του πλούτου και των προνομίων. Όσο η σχέση τους εξελίσσεται, η έλξη και η εξάρτηση μεγαλώνουν, προκαλώντας αντιδράσεις και αποκαλύπτοντας οικογενειακά μυστικά, σε ένα παιχνίδι εξουσίας, χρήματος και χειραγώγησης.
Αντλώντας έμπνευση από την περίφημη υπόθεση Μπετανκούρ, ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια σκάνδαλα της σύγχρονης Γαλλίας, η ταινία του Τιερί Κλιφά εκμεταλλεύεται στο έπακρο την εκπληκτική Ιζαμπέλ Ιπέρ και ουσιαστικά «χτίζει» μια ταινία γύρω της, χωρίς να καταφέρνει ποτέ να αποδώσει με ουσιαστικό τρόπο, ούτε την ενδιαφέρουσα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της πρωταγωνίστριας, ούτε τις πολύπλοκες σχέσεις των χαρακτήρων και αδυνατεί να δώσει μια πολιτική διάσταση στην ιστορία του, καθώς στην υπόθεση Μπετανκούρ ενεπλάκησαν και πολιτικά πρόσωπα, όπως ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί.
Ο Κλιφά ντύνει την ταινία με μεγαλοπρέπεια, έντονα χρώματα και υπέροχα σκηνικά και κουστούμια, αναπαριστώντας την χλιδή και τον πλούτο της Μαριάν Φαρέρ. Αφηγηματικά όμως κινείται σε μια ρηχή εξερεύνηση των θεματικών της όπως: η διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας και η εκμετάλλευση των ανθρώπινων σχέσεων που καθοδηγούνται από το χρήμα, μένοντας σε μια κάπως σαπουνοπερική λογική, δημιουργώντας μια σχετικά ανάλαφρη ταινία, που τελικά δεν στέκεται στο ύψος της ενδιαφέρουσας κεντρικής ιδέας της.
Τορέντε για Πρόεδρος
(Torrente for President, Ισπανία, 2026, 102’)
Σκηνοθεσία: Σαντιάγο Σεγούρα
Ηθοποιοί: Σαντιάγο Σεγούρα, Γκαμπίνο Ντιέγο, Χοσέ Μαρία Ρούμπιο
Ο Χοσέ Λουίς Τορέντε, ο εμβληματικός αντιήρωας του Σαντιάγκο Σεγκούρα, πιστεύοντας πως μόνο αυτός μπορεί να σώσει την Ισπανία, βάζει υποψηφιότητα για πρόεδρος. Ανάμεσα σε θεωρίες συνωμοσίας, influencers και μια χαοτική προεκλογική εκστρατεία, ο πιο politically incorrect ήρωας της Ισπανίας διεκδικεί την εξουσία. Η ταινία δεν έχει κριτική γιατί δεν είχε δημοσιογραφική προβολή.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Ο Λαβύρινθος του Πάνα
★★★★★
(Pan’s Labyrinth, Ισπανία, Μεξικό, 2006, 119’)
Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Ηθοποιοί: Σερζί Λοπέζ, Μαριμπέλ Βερντού, Ιβάνα Μπαγκέρο, Νταγκ Τζόουνς
Ισπανία, 1944. Η δεκάχρονη Οφέλια μετακομίζει με την έγκυο μητέρα της κοντά στον τυραννικό πατριό της, έναν φασίστα αξιωματικό που καταδιώκει τους αντάρτες. Αναζητώντας διέξοδο από τη σκληρή πραγματικότητα, ανακαλύπτει έναν αρχαίο λαβύρινθο και βυθίζεται σε έναν σκοτεινό κόσμο φαντασίας, με οδηγό έναν μυθικό Πάνα. Το αριστούργημα του Ντελ Τόρο, υποψήφιο για έξι Όσκαρ, από τα οποία κέρδισε τρία (Φωτογραφίας, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Μακιγιάζ), είναι ένα σκοτεινό παραμύθι και συγχρόνως μια παραβολή για το φρικιαστικό πρόσωπο του φρανκικού καθεστώτος. Ισορροπώντας υποδειγματικά ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και το φανταστικό, ο Ντελ Τόρο δημιουργεί μια βαθιά ανθρώπινη ταινία για την αγάπη, την αυτοθυσία, την αντίσταση στο σκοτάδι και τη σημασία του να αναζητάς το φως, ακόμη κι όταν αυτό μοιάζει να έχει χαθεί.
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου
★★★★★
(All the President’s Men, ΗΠΑ, 1976, 138’)
Σκηνοθεσία: Αλαν Τζ. Πακούλα
Ηθοποιοί: Ντάστιν Χόφμαν, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Τζέισον Ρόμπαρντς
Το καλοκαίρι του 1972, οι δημοσιογράφοι Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπερνστάιν ερευνούν μια διάρρηξη στα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος και αποκαλύπτουν το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, που φτάνει μέχρι τον Λευκό Οίκο και οδηγεί στην παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον. Το αριστουργηματικό πολιτικό θρίλερ του Πακούλα, με τους Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ σε δύο εξαιρετικές ερμηνείες, αναδεικνύει τη σημασία της ανεξάρτητης ερευνητικής δημοσιογραφίας, μέσα από τη σχεδόν ντοκιμαντερίστικη σκηνοθεσία του και την υποδειγματική φωτογραφία του «Άρχοντα του Σκότους», Γκόρντον Γουίλις, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί ως ένα αγωνιώδες θρίλερ.
Trainspotting
★★★★☆
(Μ. Βρετανία, 1996, 93’)
Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
Ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Γιούεν Μπρέμνερ, Τζόνι Λι Μίλερ
Ο Ρέντον, βαθιά μπλεγμένος στον κόσμο των ναρκωτικών του Εδιμβούργου, προσπαθεί να απεξαρτηθεί και να ξεφύγει, παρά τη γοητεία των ουσιών και την επιρροή των φίλων του. Ο Ντάνι Μπόιλ μεταφέρει το μυθιστόρημα του Ίρβιν Γουέλς στη μεγάλη οθόνη και δημιουργεί μια κυνική μαύρη κωμωδία, με καταιγιστικό ρυθμό και τολμηρή σκηνοθεσία. Ένα σοκαριστικό οδοιπορικό στον κόσμο των ναρκωτικών, με φόντο τη λούμπεν πλευρά της σκωτσέζικης κοινωνίας, που εξελίχθηκε σε ταινία-ορόσημο για το βρετανικό σινεμά και τη δεκαετία του ’90. Σε επανέκδοση για τα τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία της.
Το εργαστήρι του Δρ Καλιγκάρι
★★★★★
(The Cabinet of Dr. Caligari, Γερμανία, 1920, 74’)
• Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Βίνε
• Ηθοποιοί: Κόνραντ Βάιντ, Βέρνερ Κράους, Φρίντριχ Φέερ
Σε ένα γερμανικό χωριό, ο μυστηριώδης Δρ Καλιγκάρι παρουσιάζει στο καρναβάλι τον υπνωτισμένο Τσέζαρε, ο οποίος υποτίθεται ότι προβλέπει το μέλλον. Όταν η προφητεία του για τον θάνατο του Άλαν επαληθεύεται, ο ίδιος και ο Καλιγκάρι γίνονται οι κύριοι ύποπτοι για μια σειρά φρικιαστικών δολοφονιών. Μια από τις σημαντικότερες ταινίες τρόμου και του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού από Πέμπτη 20 Αυγούστου σε επανέκδοση.
Διαβάστε περισσότερα