Πριν από περίπου μία εβδομάδα δημοσιοποιήθηκε η νέα ειδική έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) για την ελληνική αγορά κατοικίας, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ διαπιστώνει πως στη χώρα μας δεν λείπουν οι κατοικίες. Λείπουν εκείνες οι κατοικίες που μπορεί να πληρώσει η μέση ελληνική οικογένεια.
Η διαπίστωση αυτή σημαίνει δύο απλά πράγματα. Το ένα είναι ότι τα εισοδήματα των Ελλήνων παραμένουν πολύ χαμηλά. Το δεύτερο αφορά την αγορά κατοικίας -είτε πρόκειται για ενοικιάσεις είτε για αγορές ακινήτων- που είναι πολύ ακριβή.
Το ΔΝΤ επισημαίνει επίσης ότι περίπου 12-13% του συνολικού στεγαστικού αποθέματος κατοικιών παραμένει κενό, καθώς τα περισσότερα από αυτά τα ακίνητα είναι παλαιά, απαιτούν σημαντικές εργασίες ανακαίνισης, έχουν χαμηλή ενεργειακή απόδοση, αντιμετωπίζουν πολεοδομικές ή νομικές εκκρεμότητες, παραμένουν εγκλωβισμένα σε πολυϊδιοκτησίες ή στα χαρτοφυλάκια τραπεζών και εταιρειών διαχείρισης.
Κατά συνέπεια δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης στην αγορά κατοικίας από το κράτος υπήρχαν και υπάρχουν, αλλά προφανώς δεν αξιοποιούνται ή κινούνται σε λάθος κατεύθυνση. Προφανώς ισχύει το δεύτερο, καθώς η σημερινή κυβέρνηση έχει προωθήσει προγράμματα για τον εκσυγχρονισμό των κατοικιών, αλλά αυτά δεν φαίνεται να απέδωσαν τα προσδοκώμενα.
Για να το πούμε πιο απλά η κυβέρνηση μέχρι σήμερα λαμβάνει μέτρα για την κατοικία, τα οποία όμως την καθιστούν ακριβότερη. Έτσι οι λύσεις που δίνει διογκώνουν το πρόβλημα αντί να το συρρικνώνουν. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι το εισόδημα της πλειονότητας των νοικοκυριών ξοδεύεται κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος του μισθού -30 με 35%- για στέγαση, τότε είναι φανερό ότι κινούμαστε σε έναν φαύλο κύκλο που φυσικά δεν συνιστά λύση αλλά πρόβλημα.
Και ενώ το πρόβλημα οι Έλληνες πολίτες το βιώνουν σήμερα, η κυβέρνηση αποφάσισε να προωθήσει μια, όπως τη λέει, Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική 2026-2035, που περιλαμβάνει 50 μέτρα με προϋπολογισμό άνω των 6,5 δισ. ευρώ, ενώ προβλέπεται επανεξέταση και αναθεώρησή της ανά διετία.
Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι αυτή η πολιτική θα αποδώσει τα μέγιστα όταν εφαρμοστεί, είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν αντέχουμε αναμένοντας τη λύση του προβλήματος μετά από δέκα χρόνια. Η στεγαστική κρίση απαιτεί απαντήσεις που θα έχουν σήμερα αντίκρισμα στην τσέπη των πολιτών. Κι αυτό μπορεί να γίνει με δύο μέτρα. Το ένα είναι να τεθεί πλαφόν στις τιμές των ενοικίων και το άλλο η ισχυροποίηση της προστασίας των ενοικιαστών. Η ελεύθερη και ανεξέλεγκτη αγορά μάς έφερε εδώ που είμαστε. Οχι η ρύθμισή της.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr