Ούτε ο ίδιος ο Γκι Ντεμπόρ φανταζόταν πόσο πανηγυρικά έμελλε να επαληθευτούν οι αιρετικές θέσεις που διατύπωσε στην «Κοινωνία του θεάματος», λίγο πριν από τον ταραγμένο και λυτρωτικό Μάη του ’68. Το παρεάκι απέναντι, νεαρά, ολόφρεσκα κορίτσια κι αγόρια, διαλέγει τραπέζι με σχολαστικότητα γεροντοκόρης. Δεν νοιάζονται για το αν βρίσκεται στο κέντρο του μαγαζιού ή στις γωνιές, αν έχει σκιά ή ντάλα ήλιο. Δεν εξετάζουν καν αν τους χωράει με το ζόρι! Ενδιαφέρονται μόνο για το οπτικό του πεδίο σε σχέση με τα πέριξ αξιοθέατα. Παραγγέλνουν στα αγγλικά, καίτοι συνεννοούνται μεταξύ τους στις πιο απίθανες γλώσσες.
Θρονιάζονται ράθυμα στα ψάθινα καθίσματα και ενεργοποιούν την υψηλής ευκρίνειας κάμερα του σμάρτφον, ώστε να ’ναι σε πολεμική ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή. Καταφθάνει οσονούπω η χωριάτικη. Τοποθετούν το πιάτο όχι στη μέση του τραπεζιού, να το φτάνουν άνετα τα πιρούνια όλων, αλλά στην απώτατη άκρη· σε σημείο που δημιουργείται το ενδεδειγμένο καδράρισμα. Η χιονάτη φέτα, οι αιμάτινες ντομάτες, οι πράσινοι τόνοι του αγγουριού, της κάπαρης και της ρίγανης παραπέμπουν στη χρωματική πανσπερμία ενός εδώδιμου ουράνιου τόξου.
Ο σερβιτόρος φέρνει εντωμεταξύ τα σουβλάκια και τις τηγανητές πατάτες, που ακροβολίζονται σε αντίστοιχες επίκαιρες θέσεις. Με ξεκαπίστρωτο οίστρο κάθε μέλος της ομήγυρης απαθανατίζει στην οθόνη του κινητού ένα ένα τα πιάτα με φόντο τον Παρθενώνα, τον Λευκό Πύργο, μια χρυσή αμμουδιά ή το λιμανάκι με τις ψαρόβαρκες. Υστερα φωτογραφίζονται οι ίδιοι ανάμεσα στα εδέσματα. Οταν θυμούνται να δοκιμάσουν, το φαγητό έχει πια κρυώσει και δεν τρώγεται. Ουδόλως πτοούνται παρ’ ελπίδα! Αρκεί που οι εικόνες κάνουν ήδη τον γύρο των σόσιαλ μίντια και σκάνε από τη ζήλια τους οι άσπονδοι φόλοουερ. Μπορεί να στοίχισε πολύμηνες στερήσεις το ταξίδι στο Αιγαίο, στις Δαλματικές ακτές ή στο Μαγκρέμπ, άξιζε ωστόσο τον κόπο.
Ναρκοθετεί τη ζωή, την πραγματική ζωή, η απόλυτη κυριαρχία της εικόνας. Πασχίζουμε να βρεθούμε παρά θιν’ αλός απλώς για το θεαθήναι. Δεν ξεκουράζουμε πια το βλέμμα στη θολή γραμμή των οριζόντων, σε δασωμένες ή θαμνώδεις πλαγιές. Φράζουμε τα ρουθούνια μην πάει και αναπνεύσουμε χώμα, αρμύρα, μην παρεισφρήσει στη ρινική μας κοιλότητα η ευωδιά του θυμαριού και του κρίταμου. Κλείνουμε τ’ αυτιά μας στον παφλασμό των κυμάτων, στις μελωδίες των πουλιών, στις εκμαυλιστικές συναυλίες των κουδουνιών απ’ το αρχέγονο πήγαιν’ έλα των προβάτων.
Η ζωή μας κινείται, λες, μέσα σ’ ένα παραμορφωτικό κάτοπτρο. Στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη εκλαμβάνοντας ως υπαρκτό μόνο ό,τι αντιφεγγίζεται στην οθόνη της αυταπάτης μας. Τα υποκείμενα της απέναντι όχθης δεν μας αφορούν· παραμένουν αθέατα, σαν τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Εξυψώνουμε τις απατηλές σέλφι σε βίωμα. Αδυσώπητα προφητικός ο Ντεμπόρ, έχει πει: «Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της φυλακισμένης σύγχρονης κοινωνίας που τελικά δεν εκφράζει τίποτα περισσότερο απ’ την επιθυμία της να κοιμηθεί. Το θέαμα είναι ο φύλακας του ύπνου»· «εντός του πραγματικά ανεστραμμένου κόσμου, το αληθινό φαντάζει ως μια στιγμή του ψεύδους».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr