Να κατευνάσει τα πνεύματα, να αποτρέψει να συνεχιστεί το κλίμα διχασμού στο Λαύριο με αφορμή την τοποθέτηση του γλυπτού γυμνής γυναικείας φιγούρας στην προβλήτα του λιμανιού -μάλιστα σε κοντινή απόσταση με το εμβληματικό Μνημείο της Μακρονήσου- επιχειρεί ο δήμαρχος Λαυρεωτικής, Δημήτρης Λουκάς, παραθέτοντας εξηγήσεις για την επιλογή και χωροθέτηση του έργου και απαντά για ζητήματα που τέθηκαν σχετικά με τη Μακρόνησο και την ιστορική μνήμη του Λαυρίου.
Διευκρινίζει ότι το πολυσυζητημένο έργο έχει φιλοτεχνήσει ο λαϊκός καλλιτέχνης Κλέων Καρκανίδης, με έμπνευση από το τοπίο της περιοχής. Δεν έγινε με ανάθεση, αλλά πρόκειται για δωρεά και η αποδοχή της όπως και η έγκριση της χωροθέτησης αποφασίστηκαν από Δημοτική Επιτροπή. Ο δήμαρχος επιδιώκει τον διάλογο και τη συνάντηση με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, που είχε τις ενστάσεις του για το θέμα. Ωστόσο ρίχνει τα βέλη του σε όσους «τις τελευταίες ημέρες προσπάθησαν να εργαλειοποιήσουν το ζήτημα για δικούς τους σκοπούς: όψιμους και ευκαιριακούς “υπερασπιστές” της μνήμης των εργατικών αγώνων και της Μακρονήσου, ανθρώπους που ουδέποτε στάθηκαν με συνέπεια δίπλα σε αυτή την ιστορία και που τώρα, από ακροδεξιές θέσεις που δεν τιμούν ούτε τη Μακρόνησο ούτε την εργατική τάξη, επιχειρούν να οικειοποιηθούν μια μνήμη αγώνα και θυσίας που δεν τους ανήκει».
Στα επιχειρήματά του ο κ. Λουκάς αναφέρει: Πρώτον, για τη διαφάνεια: «Το έργο αυτό είναι 100% δωρεά προς τον Δήμο Λαυρεωτικής – δεν ανατέθηκε, δεν πληρώθηκε, δεν αγοράστηκε με δημοτικό χρήμα. Η αποδοχή της δωρεάς και η χωροθέτησή της ακολούθησαν ακριβώς τη διαδικασία που προβλέπει η νομοθεσία και εφαρμόζεται σε όλους τους δήμους της χώρας σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Στα ζητήματα θεσμικής διαφάνειας δεν κάνω ποτέ εκπτώσεις και δεν πρόκειται να επιτρέψω να καλλιεργούνται εντυπώσεις για κάτι που απλά δεν ισχύει».
Δεύτερον, για τον δημιουργό: «Ο Κλέων Καρκανίδης είναι ένας γνήσια λαϊκός καλλιτέχνης του τόπου μας. Δεν σπούδασε γλυπτική, δεν έκανε ποτέ την τέχνη επάγγελμα, δεν δημιούργησε για να πουλήσει. Δούλεψε επί χρόνια το μάρμαρο με τα ίδια του τα χέρια και στο τέλος επέλεξε να χαρίσει τη δουλειά μιας ζωής στον τόπο όπου έζησε για δεκαετίες. Η καθιστή γυναικεία μορφή πάνω στον βράχο, εμπνευσμένη από τη φύση και τη θάλασσα της περιοχής μας, είναι μόνο η μία όψη της προσφοράς του.
»Θέλω όμως να σταθώ ιδιαίτερα στο δεύτερο έργο του: μια μεγάλη μαρμάρινη πλάκα με ανάγλυφες παραστάσεις από τη ζωή και την εργασία των μεταλλωρύχων, με εργάτες και εργαλεία που παραπέμπουν ευθέως στη μεταλλευτική ιστορία της Λαυρεωτικής. Το έργο αυτό βρίσκεται στον χώρο του πρώην 1ου Δημοτικού Σχολείου, εκεί όπου σχεδιάζουμε την ανάδειξη της μεταλλευτικής μας κληρονομιάς, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένας λαϊκός δημιουργός επέλεξε ακριβώς αυτό το θέμα σε μια πόλη σαν το Λαύριο, όπου η νεότερη ιστορία, η ανάπτυξη και η ίδια η κοινωνική φυσιογνωμία είναι άρρηκτα δεμένες με τα μεταλλεία και τους ανθρώπους που κατέβαιναν σε αυτά».
Στην απάντησή του προς το ΕΕΤΕ ο δήμαρχος Λαυρεωτικής καταλήγει: «Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ με ιδιαίτερη έμφαση σε κάτι που θεωρώ ουσιωδέστερο από κάθε τυπική διαφωνία: στον αγώνα των τοπικών κοινωνιών για την υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης απέναντι στη λήθη. Η Μακρόνησος και η εργατική ταυτότητα του Λαυρίου δεν είναι για εμάς σύμβολα διακοσμητικά. Είναι θεμελιώδη στοιχεία της ταυτότητας του τόπου. Αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μου ως δημάρχου και ως θεματοφύλακα αυτής ακριβώς της μνήμης, και για τον λόγο αυτό έχω προχωρήσει, όλα αυτά τα χρόνια, σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση, τις οποίες θα ήθελα να σας παρουσιάσω αναλυτικά.
»Για τον σκοπό αυτό, θα χαρώ ιδιαίτερα να σας συναντήσω και θα αναλάβω ο ίδιος την πρωτοβουλία να επικοινωνήσω μαζί σας τις επόμενες ημέρες».
Να παρατηρήσουμε πως η αντιπαράθεση για το γλυπτό στο Λαύριο φέρνει στο προσκήνιο τα ζητήματα που αφορούν τον ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε σχέση με την τέχνη στον δημόσιο χώρο. Ποια η σχέση τους με τη σύγχρονη τέχνη; Υπάρχουν καλλιτεχνικές επιτροπές για να κρίνουν μια δωρεά έργου τέχνης; Μελέτες για την τοποθέτησή του σε κάποιο πάρκο ή πλατεία; Πώς πρέπει να γίνονται οι ανοιχτοί καλλιτεχνικοί διαγωνισμοί; Ποια τα κριτήρια αισθητικής, ποιότητας, κοινωνικής σημασίας;
Σίγουρα ο διάλογος και οι λύσεις είναι αναγκαία, εφόσον ένα γλυπτό σε δημόσιο χώρο προσφέρει ελεύθερη πρόσβαση και επαφή με την τέχνη, αναβαθμίζει το αστικό περιβάλλον, αναδεικνύει την ιδιαίτερη ταυτότητα του τόπου, με στόχο να ενισχύσει τη συμμετοχή κατοίκων, σχολείων, τοπικών φορέων και να ικανοποιήσει τις ανάγκες της κοινότητας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr