Οι τόνοι των μεδουσών που εισβάλλουν στους πυρηνικούς σταθμούς και φράζουν τις αντλίες νερού για ψύξη, θα έπρεπε να βάζουν φρένο στα σχέδια του πυρηνικού λόμπι.
Παρ’ όλα αυτά, ο Τραμπ πουλάει πυρηνικά εργοστάσια στη Μέση Ανατολή του ήλιου και των υδρογονανθράκων, ο Μητσοτάκης ετοιμάζεται να φέρει αρθρωτούς αντιδραστήρες στην Ελλάδα των Τεμπών και της «Βιολάντα» για να κορέσει την ενεργειακή δίψα των data centers και η Ε.Ε. ξεδοντιάζει τις φιλόδοξες κλιματικές πολιτικές.
Ομως η κλιματική αλλαγή είναι εδώ! Ανεβάζει τη θερμοκρασία των νερών (το Gravelines αντλεί νερό από τη Βόρεια Θάλασσα) και ευνοεί την αναπαραγωγή των μεδουσών. Τα ποτάμια στερεύουν από τους καύσωνες και οι πυρηνικοί αντιδραστήρες, που χρειάζονται τεράστιες ποσότητες νερού για ψύξη, τίθενται εκτός λειτουργίας ή μειώνουν την παραγωγή. Η Γαλλία μείωσε την πυρηνική παραγωγή έως και 20% (8 αντιδραστήρες σταμάτησαν ενώ 5 υπολειτουργούν) ενώ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη κλείνουν τα πυρηνικά ή βουλιάζουν φορτηγίδες με βράχια για να εκτρέψουν τον Δούναβη για λίγο νερό παραπάνω. Το νερό επιστρέφει στα ποτάμια θερμότερο και τα οικοσυστήματα εξουθενώνονται.
Επιχειρούν με εκκλήσεις να περιορίσουν τη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας σε μια εποχή που τα κλιματιστικά υπερεργάζονται. Και το πρόβλημα επιστρέφει στους καταναλωτές με υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας. Η κλιματική αλλαγή ανατρέπει την αφήγηση ότι η πυρηνική ενέργεια είναι μία από τις πιο αξιόπιστες πηγές ηλεκτρισμού χωρίς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες παράγουν ραδιενεργά απόβλητα που παραμένουν επικίνδυνα για χιλιάδες χρόνια. Μελέτη του 2022 στο Πανεπιστήμιο Stanford, που δημοσιεύτηκε στο PNAS, διαπίστωσε ότι αντιδραστήρες SMR θα μπορούσαν να παράγουν σημαντικά περισσότερα ραδιενεργά απόβλητα ανά μονάδα ενέργειας από τους συμβατικούς, λόγω της μεγαλύτερης διαρροής νετρονίων στους μικρότερους πυρήνες αντιδραστήρων. Στις ΗΠΑ εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια δαπανώνται κάθε χρόνο για τη διαχείριση πυρηνικών αποβλήτων. Και πρόσφατα επιβεβαιώθηκε ότι η πυρηνική μαφία έχει ρίξει 200.000 βαρέλια με πυρηνικά απόβλητα στον βυθό του Ατλαντικού. Το ίδιο είχε εντοπίσει και ο Ιβ Κουστό στην Αδριατική.
Αν δεν τρομάζουν πια οι τεράστιες συνέπειες ενός μεγάλου ατυχήματος, όπως στο Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα, ας αναλογιστούμε το κόστος. Οι εκτιμήσεις της Lazard για το 2018 τοποθετούν το σταθμισμένο κόστος ηλεκτρικής ενέργειας από τη νέα πυρηνική παραγωγή σε περίπου 155 δολάρια ανά MW, σε σύγκριση με 43 δολάρια για τη χερσαία αιολική ενέργεια και 41 δολάρια για την ηλιακή ενέργεια. Ομως η αυξανόμενη ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια, σε συνδυασμό με την άνευ προηγουμένου επέκταση της τεχνητής νοημοσύνης και των data centers που απαιτούνται για την τροφοδότησή της, πιέζει για μια πυρηνική «αναγέννηση».
Στην Ευρώπη η πυρηνική ενέργεια αντιπροσώπευε το 1990 περίπου το ένα τρίτο της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ενώ σήμερα είναι κοντά στο 15%. Η κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού διαρκεί κατά μέσο όρο 14,5 χρόνια από τον σχεδιασμό έως τη λειτουργία, κοστίζει δισεκατομμύρια, χώρια τις υπερβάσεις κόστους. Τελικά οι μέδουσες έχουν νοημοσύνη – και δεν είναι τεχνητή…
*Πρώην ευρωβουλευτής, Πράσινοι-Οικολογία
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr