Μην έχουμε αυταπάτες. Τα περίφημα «αποτελέσματα-ρεκόρ» και η υποτιθέμενη «στρατηγική στροφή» των ελληνικών τραπεζών προς νέες πηγές εσόδων δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν καλοκουρδισμένο, επιθετικό μηχανισμό αφαίμαξης. Τα 1,44 δισεκατομμύρια ευρώ που συγκέντρωσαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες μέσα σε μόλις έξι μήνες καταγράφοντας εκρηκτική αύξηση 25,3% δεν έπεσαν από τον ουρανό. Βγήκαν απευθείας από τις τσέπες των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, οι οποίες βλέπουν το τραπεζικό σύστημα να λειτουργεί σαν ένας αδίστακτος ψηφιακός τελωνειάρχης.
Οταν οι καθημερινές πληρωμές και οι κάρτες εισφέρουν 375 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή το 26% της συνολικής λείας, επιβεβαιώνεται το προφανές ότι οι τράπεζες χρεώνουν το οτιδήποτε. Παρά τις υποσχέσεις, τις πολιτικές κορόνες και τις υποτιθέμενες παρεμβάσεις για τον περιορισμό των προμηθειών, τα ιδρύματα βρήκαν τον τρόπο να παρακάμψουν κάθε φραγμό. Το πέρασμα στην ψηφιακή εποχή, αντί να μειώσει το κόστος για τον καταναλωτή, μετατράπηκε στο απόλυτο όχημα επιβολής κεφαλικού φόρου σε κάθε απλή, καθημερινή συναλλαγή.
Ομως η απληστία δεν σταματά στο γκισέ ή στο POS. Με τη δικαιολογία της πιστωτικής επέκτασης οι τράπεζες κατάφεραν να μετατρέψουν ακόμα και τον δανεισμό σε μια διπλή παγίδα. Δεν τους αρκούν τα υψηλότερα επιτόκια στην ευρωζώνη που εισπράττουν από τους δανειολήπτες. Παράλληλα ροκανίζουν 327 εκατομμύρια ευρώ σε «προμήθειες χορήγησης», «έξοδα φακέλου», εγγυητικές και λοιπά γραφειοκρατικά χαράτσια. Με λίγα λόγια για να σου δώσουν τα δικά σου χρήματα ή να χρηματοδοτήσουν την επιχειρηματικότητα σου ζητούν να τους πληρώσεις αδρά από πριν, μόνο και μόνο για την τιμή που σου κάνουν να σε αξιολογήσουν.
Ακόμα πιο προκλητική είναι η τακτική που ακολουθείται στις καταθέσεις. Εχοντας καθηλώσει τα επιτόκια ταμιευτηρίου στο μηδέν, οι τράπεζες αρνούνται προκλητικά να δώσουν πραγματικές αποδόσεις στον κόσμο που τους εμπιστεύεται τις αποταμιεύσεις του. Στη συνέχεια, εκμεταλλευόμενες την απόγνωση των αποταμιευτών που βλέπουν το βιος τους να καταστρέφεται από τον πληθωρισμό, τους πλασάρουν επιθετικά «επενδυτικά προϊόντα» και αμοιβαία κεφάλαια. Το αποτέλεσμα; Αλλα 275 εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία τους από προμήθειες διαχείρισης. Δηλαδή, αφού πρώτα αρνούνται να σε πληρώσουν για τις καταθέσεις σου, σου χρεώνουν υπέρογκες προμήθειες για να σου πουλήσουν τα δικά τους wealth management προϊόντα.
Οταν σε όλα αυτά προστεθούν τα 135 εκατομμύρια από τις υποχρεωτικές ή εκβιαστικές ασφαλίσεις που συνοδεύουν κάθε στεγαστικό δάνειο καθώς και τα εκατοντάδες εκατομμύρια από ακίνητα και επενδυτική τραπεζική, η εικόνα ολοκληρώνεται. Το παραδοσιακό τραπεζικό μοντέλο έχει πεθάνει. Αντικαταστάθηκε από ένα αχόρταγο σύστημα που επιβάλλει «διόδια» σε κάθε οικονομική ανάσα της κοινωνίας.
Οι αριθμοί δεν λένε απλώς την αλήθεια, κραυγάζουν. Η αύξηση κατά 25,3% στις προμήθειες δεν είναι δείγμα υγιούς επιχειρηματικότητας, αλλά απόδειξη μιας καταχρηστικής ολιγοπωλιακής ισχύος. Οι ελληνικές τράπεζες δεν βγάζουν πλέον κέρδη επειδή καινοτομούν ή στηρίζουν την πραγματική οικονομία. Βγάζουν δισεκατομμύρια επειδή έχουν μετατραπεί σε έναν αναπόφευκτο, υποχρεωτικό ενδιάμεσο που απομυζά κάθε ευρώ που διακινείται στην αγορά. Και το χειρότερο; Το πράττουν χωρίς κανένα ανταγωνισμό, χωρίς καμία αιδώ και με την πλήρη ανοχή ή καλύτερα συνενοχή της πολιτείας.
*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr