Έχουν επενδύσει πολλά η κυβέρνηση και τα κόμματα εξουσίας στις παρεμβάσεις των αρχηγών τους στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Πιστεύουν ότι με τις εξαγγελίες τους θα καταφέρουν να κερδίσουν τη μάχη των εντυπώσεων, να προβληματίσουν τους αντιπάλους τους και να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των πολιτών, κυρίως αυτών που δηλώνουν αναποφάσιστοι ή έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή της αποχής και δεν λένε να κουνήσουν. Μάλλον οι ηγετικές ομάδες των κομμάτων έχουν χάσει την επαφή τους με την κοινωνική πραγματικότητα. Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα κόμματα, έχουν απογοητευθεί από τις ιδεολογικές και πολιτικές μετακινήσεις τους, δεν παίρνουν τοις μετρητοίς τις υποσχέσεις των αρχηγών, δεν λαμβάνουν υπόψιν τους τις μεγαλοστομίες, τα «θα», τα «πρέπει», τα «οπωσδήποτε» που ανακοινώνονται με τυμπανοκρουσίες από τους κήρυκες των κομμάτων, γελάνε όταν ακούνε για πολλοστή φορά τις ίδιες στρατηγικές για την απογείωση της Ελλάδας και γενικώς δεν διαβάζουν τα προγράμματα και δεν δίνουν βάση στις αναφορές ότι οι προγραμματικοί στόχοι που βάζουν τα κόμματα μπορεί να πιαστούν με πολιτικές κοστολογημένες. Έχουν δει πολλά, έχουν διαψευστεί και κρατάνε μικρό καλάθι.
Οι πιο διορατικοί εκ των ηγετών έπιασαν εγκαίρως το μήνυμα που έστελναν οι κουρασμένες μάζες και προσπάθησαν να βρουν κομψούς τρόπους για να αποδράσουν από τις ηχηρές δεσμεύσεις τους. Για παράδειγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε στα μέλη του κόμματος που ασκούσαν κριτική στις επιλογές του επειδή δεν ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με τις αρχές του κινήματος ότι «το κόμμα είναι για το επιθυμητό, η κυβέρνηση για το εφικτό». Άρα δικαιολογούνται σε μεγάλο βαθμό, οι στροφές, τα μπρος πίσω και γενικώς οι συμβιβασμοί. Άλλο παράδειγμα είναι αυτό του Αλέξη Τσίπρα: Ήξερε τι ήθελε να κάνει το 2015, αλλά δεν ήξερε πως να το κάνει. Σήμερα ισχυρίζεται ότι και ξέρει τι θα κάνει κα ξέρει πώς θα το κάνει. Με λίγα λόγια έπαθε και έμαθε. Το ερώτημα είναι αν οι πολίτες που έπαθαν είναι διατεθειμένοι να του δώσουν άλλη μία ευκαιρία.;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr