«Σταλιά σταλιά κι αχόρταγα / τα πίνω τα φιλιά σου / κουρνιάζω σαν αδύνατο / πουλί στην αγκαλιά σου», τραγούδησε η Μαρινέλλα το 1968, σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη και μουσική Γιώργου Ζαμπέτα. Το τραγούδι «Σταλιά σταλιά» απογείωσε την καριέρα της ερμηνεύτριας, η οποία κατάλαβε αμέσως την αξία της «Σταλιάς» και τη ζήτησε από τον συνθέτη, που αρχικά προόριζε το τραγούδι για την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Μακάρι να καταλαβαίναμε κι εμείς αμέσως την τεράστια αξία της κάθε σταλιάς, της κάθε σταγόνας νερού, και να τη διεκδικούσαμε σθεναρά από τα πολύ μεγάλα συμφέροντα που θέλουν να βάλουν χέρι στις πολύτιμες σταγόνες μας. «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε χάνοντας 5 και 6 σταγόνες από τις 10», δήλωσε, κατά τη διάρκεια της ψήφισης από τη Βουλή του νομοσχεδίου για το νερό, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου.
Το νομοσχέδιο τελικά ψηφίστηκε με τις 157 ψήφους της κυβέρνησης. Η αντιπολίτευση καταψήφισε, εν σώματι, προφανώς διότι δεν πείστηκε πως η μεταρρύθμιση στο μοντέλο διαχείρισης των υδάτινων πόρων της χώρας, των πολύτιμων σταγόνων της, θα γίνει προς το συμφέρον του λαού κι όχι για να ωφεληθούν τελικά αυτοί που επιδιώκουν να θησαυρίσουν από έναν φυσικό πόρο που θα έπρεπε, αυτονόητα, να ανήκει δωρεάν και ακριβοδίκαια σε όλους.
Ποιος δεν θα ΄θελε να εξοικονομούνται αυτές οι πέντε σταγόνες στις δέκα; Αλλά γιατί; Για να τις πιούμε ή για να ψύξουν τα ντάτα σέντερ; Μια πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ εκτιμά ότι έως το 2030 η κατανάλωση νερού για την ψύξη των υποδομών της ΑΙ θα μπορούσε να ξεπεράσει τις ετήσιες ανάγκες σε πόσιμο νερό ολόκληρου του παγκόσμιου πληθυσμού! Οι ερευνητές του Οργανισμού λένε πως έχουμε ξεπεράσει πλέον την κρίση του νερού και έχουμε μπει σε μια κατάσταση παγκόσμιας πτώχευσης νερού! Αυτή κι αν είναι έλλειψη σταγόνων…
Η σταγόνα (σταγών -όνος, από το «στάζω») είναι η ελάχιστη ποσότητα υγρού ή ρευστού σώματος, η στάλα, η σταλαγματιά – επίσης, η ελάχιστη ποσότητα. «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι», έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης στην «Ελένη», δίνοντας μια ποιητική ευγένεια σε μια λέξη που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε ισχυρές έννοιες, μέσω της τελειότητας του σχήματος και της υγρής της διαφάνειας.
Λέμε για τη «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι», εννοώντας το τελευταίο από μια σειρά γεγονότων τα οποία έχουν αρνητικό χαρακτήρα, αλλά για τα οποία δεν είχε εκδηλωθεί καμία αντίδραση μέχρι εκείνη τη στιγμή, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Λέμε «σταγόνα στον ωκεανό» για κάτι πάρα πολύ λίγο ή ασήμαντο σε σχέση με κάτι άλλο, ενώ για να περιγράψουμε την καταπληκτική ομοιότητα μεταξύ δύο προσώπων, λέμε πως μοιάζουν «σαν δυο σταγόνες νερό». Επίσης, η σταγόνα, με λόγια μορφή, έχει διαπρέψει στα πολεμικά ανακοινωθέντα: «Υπερασπίστηκε την πατρίδα μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του», λένε για έναν ήρωα.
Με δεδομένο πως ο μισός πληθυσμός της Γης δεν έχει ασφαλή πρόσβαση σε πόσιμο νερό, αυτή τη ρανίδα, όχι του αίματος, αλλά του νερού, αυτή την πολύτιμη «σταλιά» που είχε τραγουδήσει η Μαρινέλλα, πρέπει να την υπερασπιστούμε σθεναρά. Εάν επιτρέψουμε στα όρνεα της αγοραίας οικονομίας να πλουτίσουν από τη δίψα του κόσμου, εμπορευόμενοι ένα δημόσιο αγαθό που θα έπρεπε να προσφέρεται δωρεάν, όπως ο αέρας, τα παιδιά μας αύριο θα χρυσοπληρώνουν κάθε τους ανάσα. Αν οι επόμενοι πόλεμοι γίνουν για το νερό, οι μεθεπόμενοι θα ξεσπάσουν για τον αέρα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr