Στην προετοιμασία του κόμματος εν όψει ΔΕΘ ήταν αφιερωμένη η χθεσινή, πολύωρη σύσκεψη στην Κουμουνδούρου. Και, μολονότι αυτή καθαυτή η σύσκεψη έστειλε θετικά μηνύματα, υπήρξε, ταυτόχρονα, έντονος προβληματισμός για μία απουσία: αυτήν του Παύλου Πολάκη.
Ο βουλευτής Χανίων, εκτός του ότι δεν συμμετείχε στη σύσκεψη, είχε φροντίσει, μία ημέρα πριν, να καταθέσει πολιτικό μανιφέστο με τον τίτλο «Εξι πυλώνες μιας κυβερνώσας Αριστεράς».
Λόγω της απουσίας του, μάλιστα, δεν έκλεισε χθες και μια βασική εκκρεμότητα: ποιος/α θα εκπροσωπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στην κεντρική πολιτική εκδήλωση και ποιος/α στη συνέντευξη Τύπου (αμφότερα την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου). Ο χρόνος πιέζει, ωστόσο, και η εκκρεμότητα θα πρέπει να έχει λήξει ως το τέλος της τρέχουσας εβδομάδας, μας έλεγε κεντρικό στέλεχος.
Ενδεικτικό πάντως της συστηματικής, όπως φαίνεται, δουλειάς που έχει προηγηθεί είναι το γεγονός ότι η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα έχει συναντήσεις με 36 παραγωγικούς φορείς και τρία νομικά πρόσωπα (μεταξύ των οποίων το ΚΕΘΕΑ) κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Θεσσαλονίκη. Ενώ και το οικονομικό πρόγραμμα που εκπονείται, θα είναι αρκετά δουλεμένο, διαβεβαίωνε στέλεχος με γνώση της σχετικής προετοιμασίας.
«Εξι πυλώνες» Πολάκη
Την ίδια ώρα συζητήσεις προκαλεί η οιονεί πολιτική πλατφόρμα του Παύλου Πολάκη (και ενώ έχει προηγηθεί η συνέντευξη του βουλευτή στα «Χανιώτικα Νέα» με την οποία επαναλαμβάνει αφ’ ενός την πρόθεσή του να διεκδικήσει την προεδρία του κόμματος, αφ’ ετέρου την πεποίθησή του ότι μόνο με τον ίδιο επικεφαλής ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να περάσει το κοινοβουλευτικό κατώφλι).
Οι «έξι πυλώνες μιας κυβερνώσας Αριστεράς» είναι:
Η ανατροπή των μνημονιακών ρυθμίσεων ως αλλαγή του κοινωνικού συσχετισμού: Αφορά «τη σταδιακή κατάργηση κρίσιμων μνημονιακών νόμων και νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Στο επίκεντρο βρίσκονται η αποκατάσταση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους, η προστασία της πρώτης κατοικίας, ο δημόσιος έλεγχος της ΔΕΗ, η δημιουργία δημόσιου τραπεζικού πυλώνα και η αλλαγή του τρόπου διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας».
Δικαιοσύνη και διαφάνεια ως προϋποθέσεις της δημοκρατικής αλλαγής. Αφορά «τη Δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Δεν αποτελεί απλώς ένα θεσμικό συμπλήρωμα του οικονομικού και κοινωνικού προγράμματος. Είναι βασική προϋπόθεση για να μπορεί αυτό το πρόγραμμα να εφαρμοστεί και να αποκτήσει δημοκρατική νομιμοποίηση».
Κράτος και Τοπική Αυτοδιοίκηση: η δημοκρατία ως ανακατανομή εξουσίας. Αφορά «τον μετασχηματισμό του κράτους και την ανακατανομή αρμοδιοτήτων και πόρων προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση».
Κοινωνικό κράτος: από την ανακούφιση στην καθολικότητα των δικαιωμάτων. Αφορά «ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος, ικανό να ανταποκριθεί στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες: δημόσια Υγεία και Παιδεία, κοινωνική κατοικία, προστασία της εργασίας, αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις, καθώς και δομές φροντίδας για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τους χρονίως πάσχοντες και τα άτομα με αναπηρία. Το κοινωνικό κράτος αποτελεί τη θεσμική έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης και, ταυτόχρονα, την υλική βάση της δημοκρατικής ελευθερίας».
Νέο παραγωγικό μοντέλο: από την ανάπτυξη των αριθμών στην ανάπτυξη της κοινωνίας. Αφορά «την παραγωγική ανασυγκρότηση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στον μαζικό τουρισμό, στο real estate, στις εισαγωγές, στην κατανάλωση και στη χαμηλά αμειβόμενη εργασία. Χρειάζεται ένα διαφορετικό παραγωγικό υπόδειγμα, που να δίνει βάρος στην ανάπτυξη της πρωτογενούς παραγωγής, της βιομηχανίας, της έρευνας, της τεχνολογίας, της φαρμακευτικής παραγωγής, της αμυντικής βιομηχανίας και γενικότερα των δραστηριοτήτων υψηλής προστιθέμενης αξίας».
Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική: η κυριαρχία ως δυνατότητα απόφασης. Αφορά «την εξωτερική πολιτική και την εθνική κυριαρχία. Ο πατριωτισμός ανήκει στην Αριστερά και στον δημοκρατικό κόσμο», αναφέρει ο Π. Πολάκης, μεταξύ άλλων, στο διεξοδικό κείμενό του.