«Για τ’ άστρα τώρα αδιαφορώ· κάντε τα πέρα,/φράξτε το φως του φεγγαριού,/θάψτε τη μέρα/·χύστε τις θάλασσες, ξηλώστε κάθε δάσος· δεν έχω τίποτε να ελπίσω πια ή να χάσω», λέει στην τελευταία στροφή του «Νεκρώσιμου Μπλουζ» ο Οντεν (W.H. Auden,1907-1973), με την απόδοση του Κ. Κουτσουρέλη.
Σκεφτόμουν αυτή την απίστευτη σύλληψη του Αγγλου ποιητή που ξεκινάει με την προτροπή «Stop all the clocks, cut off the telephone» (Σταματήστε όλα τα ρολόγια, κόψτε τα τηλέφωνα), καθώς συλλαμβάνει με τέτοια ακρίβεια την επέλαση του πένθους, απορώντας γιατί ο κόσμος ακόμα είναι ίδιος και κινείται.
Το σκεφτόμουν διαβάζοντας τα λόγια της Αϊτέν Μπιτζέρ που είδε τη 12χρονη κόρη της να γλιστράει από τα χέρια της και να εξαφανίζεται στον βυθό την περασμένη Κυριακή όταν το πλοίο Filo Jet ανετράπη στα ανοιχτά της Κερύνειας: «Ελεγε “μη με αφήσεις”. Και δεν την άφησα. Ορκίζομαι. Αλλά γλιστρούσε». Σε αντίστιξη με την πένθιμη απαίτηση για ακινησία του Οντεν, η Αϊτέν περιέγραψε την τρομακτική, μη αναστρέψιμη ροή των πραγμάτων. Την ίδια ροή είτε στην περίπτωση ενός πολύνεκρου ναυαγίου επιβατών από την Τουρκία προς την Κύπρο, είτε σε αυτήν -συχνότερα- «ναυαγίων» μεταναστών προς ακτές που νομίζουν ασφαλέστερες. Τη ροή, την ακινησία του πένθους και την «εσπεράντο» του, που εκτός από τα τηλέφωνα και τα ρολόγια θα ’θελε να πάψουν και οι πολιτικοί ελιγμοί και να απομείνει ο κόσμος μια στιγμή ακίνητος όσο γλιστρούν παιδιά στα βάθη κάποιας θάλασσας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr