Ο βραβευμένος με Όσκαρ Πάβελ Παβλικόφσκι (Καλύτερη Διεθνή Ταινία, «Ida», 2013), επιστρέφει με τη νέα του ταινία, η οποία κλείνει την άτυπη ιστορική τριλογία που ξεκίνησε με το «Ida» και συνεχίστηκε με τον «Ψυχρό Πόλεμο», 2018.
Πατρίδα ★★★★★
(Fatherland, Πολωνία, Γερμανία,Ιταλία, Γαλλία, 2026, 82’)
• Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι
• Ηθοποιοί: ΑουγκούστΝτιλ, Χανς Τσίστλερ, ΣάντραΧίλερ
Στη «Πατρίδα», βραβευμένη με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες, ο Παβλικόφσκι αφηγείται την επιστροφή του νομπελίστα συγγραφέα Τόμας Μαν στη Γερμανία, για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έπειτα από χρόνια αυτοεξορίας στις ΗΠΑ. Μαζί με την κόρη του Έρικα, διασχίζει με μια μαύρη Buick μια κατεστραμμένη και διαιρεμένη χώρα, από τη Φρανκφούρτη υπό αμερικανική επιρροή έως τη Βαϊμάρη υπό σοβιετικό έλεγχο.
Η ταινία ανοίγει με ένα τηλεφώνημα του Κλάους Μαν, – ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γερμανόφωνης «λογοτεχνίας της εξορίας», με το βιβλίο του «Μεφίστο» να θεωρείται ένα από τα καλύτερα του έργα – στην αδερφή του Έρικα. Η κάμερα δεν κινείται, μένει σταθερά πάνω στον άντρα που καθισμένος στο πάτωμα συνομιλεί με την αδερφή του. Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, με ένα μόνο κάδρο και μια μετρημένη συνομιλία, ο Παβλικόφσκι έχει θέσει το ιστορικό πλαίσιο και έχει αναδείξει τις δυσλειτουργικές σχέσεις της οικογένειας.
Μετά από αυτή την σκηνή, η υπόλοιπη ταινία καταγράφει το ταξίδι του Τομας Μαν και της Έρικα καθώς διασχίζουν μια διαιρεμένη Γερμανία. Μια Γερμανία που μόλις έχει βγει από τον πόλεμο, έχει στερηθεί μια ενιαία ταυτότητα και τώρα αναζητά μια νέα, αποκομμένη από το αιματηρό παρελθόν της.
Για τον νομπελίστα συγγραφέα που θα παραλάβει το βραβείο Γκαίτε, είναι μια ευκαιρία για να χρησιμοποιήσει αυτόν τον σπουδαίο συγγραφέα ως ένα σύμβολο ενότητας, ένα στοιχείο του γερμανικού πολιτισμού που θα ενώσει ξανά την Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Αυτή η προσπάθεια του όμως μοιάζει ουτοπική, μάταιη, καθώς σιγά σιγά αντιλαμβάνεται ότι προσπαθεί να κερδίσει ένα παιχνίδι ήδη χαμένο. Καμία πλευρά δεν ενδιαφέρεται για μια ενιαία πατρίδα, αλλά ευελπιστεί στη νίκη απέναντι στην άλλη. Διεκδικούν τον Γκαίτε ως εργαλείο προπαγάνδας, ως ένα ακόμη όπλο ενάντια στον εχθρό. Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει ξεκινήσει και ο Μαν συνειδητοποιεί κάτι τρομαχτικό: ότι δεν μπορεί να υπάρξει πια η παλιά Γερμανία, παρά μόνο η σημερινή. Αυτή που θα διαμορφωθεί από τις δυο μεγάλες δυνάμεις, αυτή που θα παραμείνειαμαυρωμένη από τον πόλεμο, το Ολοκαύτωμα, στιγματισμένη για πάντα.
Στον αντίποδα του οράματος του συγγραφέα, η Έρικα δεν τρέφει αυταπάτες. Επιστρέφει στη πατρίδα της γνωρίζοντας ότι τα πάντα έχουν αλλάξει. Αντικρίζει μια χώρα που μοιάζει να προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της αλλά ταυτόχρονα αρνείται να συνδιαλλαχθεί με το πρόσφατο παρελθόν της. Άνθρωποι που ευνοήθηκαν από το Ναζιστικό καθεστώς, κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς τύψεις. Γλεντούν, γελάνε, σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνη η σκοτεινή περίοδος. Ένα αίσθημα αδικίας σε κατακλύζει καθώς αντιλαμβάνεσαι όπως και η Έρικα, ότι πολλοί που οφείλουν να τιμωρηθούν θα παραμείνουν ατιμώρητοι.
Κάποια στιγμή η Έρικα λέει στον πατέρα της: «Ας πάμε σπίτι». «Πού είναι αυτό;», απαντά εκείνος. Δεν υπάρχει πια σπίτι για τον Τόμας Μαν, καθώς το συνδέει άρρηκτα με την πατρίδα. Ίσως όμως πατρίδα και σπίτι να είναι η οικογένειά του, αυτό προσπαθεί να του υπενθυμίσει η Έρικα. Ο γιος του Κλάους – αυτοκτόνησε στις Κάννες όσο εκείνοι κάνανε αυτό το ταξίδι – είναι σημαντικότερος από την ψευδαίσθηση της ενοποίησης , το να τον πενθήσει είναι σημαντικότερο από τούτη την άσκοπη περιπλάνηση. Το ξέρει αλλά προσπαθεί να αποφύγει να έρθει αντιμέτωπος ταυτόχρονα με δυο ήττες: το τέλος της πατρίδας του και τον χαμό του γιού του.
Ο Παβλικόφσκι δημιουργεί μια λιτή αλλά πολυεπίπεδη ταινία, ένα βιογραφικό δράμα που δεν βασίζεται στο συναίσθημα αλλά στον τρόπο που θα αποκωδικοποίηση ο θεατής την σύνθεση του κάδρου και τους λιγοστούς διαλόγους. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Λούκας Ζαλ, καταφέρνει να δώσει μια πλαστικότητα, μια μελαγχολική υφή στα κτίρια, τα δωμάτια ακόμα και στην εξοχή. Ένα έργο που μόλις σε 82 λεπτά μιλά για την αναζήτηση της ταυτότητας, για την απώλεια, την ενοχή, την ματαίωση, για τις εύθραυστες οικογενειακές σχέσεις και για έναν κόσμο που δεν θα διδαχθεί ποτέ από το παρελθόν του.
Έτσι Είναι η Ζωή ★★☆☆☆
(LaVitaVaCosi, Ιταλία, 2025, 118’)
• Σκηνοθεσία: Ρικάρντο Μιλάνι
• Ηθοποιοί: Βιρτζίνια Ραφαέλε, ΝτιέγκοΑμπαταντουόνο, ΑλντοΜπάλιο
Ο ηλικιωμένος βοσκός Εφίσιο αρνείται να πουλήσει τη γη του σε έναν μεγαλοκατασκευαστή που θέλει να χτίσει πολυτελές θέρετρο στη Σαρδηνία. Απέναντί του βρίσκονται τόσο η κατασκευαστική εταιρεία όσο και οι συγχωριανοί του, που βλέπουν στο θέρετρο μια ευκαιρία να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Στο πλευρό του στέκεται μόνο η κόρη του Φραντσέσκα και ένας απρόσμενος σύμμαχος.
Συμπαθητική κωμωδία που καταπιάνεται με ένα σημαντικό ζήτημα: τις θυσίες που απαιτεί η «ανάπτυξη» και μέχρι ποιο σημείο είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε για αυτή. Η ταινία προσπαθεί, μέσα από ένα λεπτό και έξυπνο χιούμορ, να αναδείξει τη σημασία της προστασίας της φύσης αλλά και την διάσωση της ταυτότητας του τόπου μας, απέναντι στα μεγαλεπήβολα σχέδια κατασκευαστικών εταιρειών που προσπαθούν να ισοπεδώσουν τα πάντα, αλλάζοντας το τοπίο για χάρη των τουριστών.
Ενδιαφέρουσα είναι και η προσέγγιση της τοπικής κοινωνίας. Το πώς εύκολα μπορούν οι άνθρωποι, με βάση το κέρδος, να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου. Υπάρχουν όμως και αρκετές στιγμές που η ταινία ξεφεύγει από τη ρεαλιστική απεικόνιση. Παρουσιάζει στερεοτυπικά κάποιες συνθήκες ή δεν εμβαθύνει ποτέ ουσιαστικά στα θέματα που εγείρει. Εμμένει περισσότερο στο κωμικό στοιχείο και στη διαμόρφωση μιας μελαγχολικής νοσταλγικής ατμόσφαιρας. Ούτε η διάρκεια των δύο ωρών βοηθά την αφήγηση, η οποία γίνεται τελικά επαναλαμβανόμενη, ανακυκλώνοντας τις ίδιες ιδέες.
Εξαιρετικός στον ρόλο του ο 84χρονος Σαρδήνιος βοσκός ΤζουζέπεΙγκνάτσιοΛόι, ο οποίος δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός και προσφέρει μια αληθινή, γεμάτη συναίσθημα ερμηνεία. Ίσως ο βασικότερος λόγος για να δει κανείς την ταινία.
SpaWeekend
★☆☆☆☆ (ΗΠΑ, 2026, 97’)
• Σκηνοθεσία: Τζον Λούκας & Σκοτ Μουρ
• Ηθοποιοί: Λέσλι Μαν, ΑναΦάρις, Αισλα Φίσερ, Μισέλ Μπουτό, ΑνταμΝτέμος
Τρεις κολλητές φίλες, η Τζέιν, η Κόκο και η Σόφι, καταφεύγουν σε ένα πολυτελές spa για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα, να χαλαρώσουν και να ξαναβρούν τη μεταξύ τους σύνδεση. Χοντροκομμένη κωμωδία,με τετριμμένο σενάριο, που αναπαράγει όλα τα στερεοτυπικά αστεία και μοιάζει ως μια ακριβή διαφήμιση για sparesort. Λίγες σκηνές έχουν κάτι ευφάνταστο και η ταινία ποντάρει περισσότερο στα ηχηρά ονόματα των πρωταγωνιστριών και την μεταξύ τους χημεία, χωρίς όμως να την εκμεταλλεύεται.
Πτώση 2
★1/2☆☆☆ (Fall 2: Deadpoint, ΗΠΑ, 2026, 98’)
• Σκηνοθεσία: Μάικλ Σπίριγκ& Πίτερ Σπίριγκ
• Ηθοποιοί: Χάριετ Σλέιτερ, Τομ Μπρίτνεϊ, Αρσέμα Τόμας
Μετά τον θάνατο της αδελφής της, Χάντερ, η Τζαξ γνωρίζει τη Λους, φίλη της Χάντερ. Προσπαθώντας να ξεπεράσουν την απώλειά τους, ταξιδεύουν στο Όρος Κουάν της Ταϊλάνδης, όπου οι ακραίες συνθήκες μετατρέπουν την επιβίωση σε μια αδυσώπητη μάχη. Σίκουελ της «Πτώσης» του 2022, που περισσότερο εκμεταλλεύεται την επιτυχία της πρώτης ταινίας παρά προσφέρει κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Υπάρχουν κάποιες καλές σκηνές αγωνίας, κυρίως στο δεύτερο μισό, όταν οι πρωταγωνίστριες παλεύουν να επιβιώσουν και να βρουν τρόπο διαφυγής, αλλά δεν αγγίζουν σε καμία περίπτωση την ένταση και το αγωνιώδες κλίμα της πρώτης. Οι ανατροπές είναι τόσο προβλέψιμες που τις βλέπεις να έρχονται από χιλιόμετρα, ενώ όσο η ταινία προχωρά, η πρωταγωνίστρια μετατρέπεται ξαφνικά σε LaraCroft, νικώντας όλα τα εμπόδια με σχετική ευκολία.
Πινόκιο: Ξεκούρδιστος
★☆☆☆☆ (Pinocchio: Unstrung, Μ. Βρετανία, 2026, 80’)
• Σκηνοθεσία: Ρις Φρέικ-Γουότερφιλντ
• Ηθοποιοί: Κάμερον Μπελ, ΤζουντΕβαν Λόιντ, Ρίτσαρντ Μπρέικ
Ο Τζεπέτο χαρίζει στον εγγονό του, Τζέιμς, μια ζωντανή ξύλινη κούκλα, τον Πινόκιο. Η
εμμονή του να γίνει πραγματικό αγόρι, όμως, μετατρέπεται σε εφιάλτη τρόμου και σφαγής.Άλλη μια προσθήκη στο TwistedChildhoodUniverse (βρετανικό κινηματογραφικό σύμπαν τρόμου, με σκοτεινές εκδοχές κλασικών ηρώων της παιδικής λογοτεχνίας) και μια ακόμα ταινία που χρησιμοποιεί την έντονη βία για σοκ και προσπαθεί μάταια να είναι τρομαχτική. Πολύ καλά τα πρακτικά εφέ, ένα σενάριο που προσπαθεί να έχει μια κατεύθυνση αλλά δεν την βρίσκει ποτέ και μια σκηνοθεσία που σε αφήνει παντελώς αδιάφορο.
PawPatrol: ΚουτάβιακαιΔεινόσαυροι
(PawPatrol: TheDinoMovie, Καναδάς, 2026, 88’)
• Σκηνοθεσία: Καλ Μπράνκερ
• Με τις φωνές των: Γιώργος Μαντάς, Ιωάννα Αβδελοπούλου, Τάσος Νταπαντάς
Όταν η PAWPatrol παγιδεύεται σε ένα μυστηριώδες, αχαρτογράφητο νησί γεμάτο δεινόσαυρους, τα κουτάβια γνωρίζουν τον Ρεξ, έναν ειδικό στους δεινόσαυρους. Όμως, οι απερίσκεπτες εξορύξεις του δημάρχου Χάμντινγκερ προκαλούν την έκρηξη ενός αδρανούς ηφαιστείου. Η PAWPatrol αναλαμβάνει τις πιο επικίνδυνες αποστολές διάσωσης μέχρι σήμερα, προσπαθώντας να σώσει το νησί και τους κατοίκους του.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Bashu, ο Μικρός Ξένος
★★★★★ (Bashu, GharibeyeKoochak, Ιράν, 1989, 120’)
• Σκηνοθεσία: ΜπαχράμΜπεϊζάι
• Ηθοποιοί: ΣουσάνΤασλιμί, ΠαρουίζΠουρχοσεϊνί, ΑντνάνΑφραβιάν
Μετά τον θάνατο της οικογένειάς του σε βομβαρδισμό, ο νεαρός Μπασού εγκαταλείπει το εμπόλεμο νότιο Ιράν και φτάνει σε ένα χωριό του βορρά. Εκεί, η Ναΐ τον παίρνει υπό την προστασία της, παρά την καχυποψία της τοπικής κοινωνίας απέναντι στο διαφορετικό αγόρι. Ρεαλισμός και ποιητική γλώσσα «παντρεύονται» σε μια συγκινητική ιστορία που ξεδιπλώνεται μέσα από την αθώα ματιά ενός μικρού παιδιού. Οι επιπτώσεις του πολέμου, η προσφυγιά, ο ρατσισμός, αλλά και η δύναμη της αγάπης που καταφέρνει να υπερκεράσει τα εμπόδια, παρουσιάζονται εδώ μέσα από τη λιτήσκηνοθεσία του Μπεϊζάι. Ένα από τα σπουδαιότερα και διαχρονικότερα αντιπολεμικά φιλμ του παγκόσμιου σινεμά.
Στη Βοή της Καταιγίδας
★★★★☆ (KeyLargo, Η.Π.Α., 1948, 100’)
• Σκηνοθεσία: Τζον Χιούστον
• Ηθοποιοί: ΧάμφρεϊΜπόγκαρτ, ΛορίνΜπακόλ, ΕντουαρντΤζ. Ρόμπινσον
Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο απόστρατος ταγματάρχης Φρανκ ΜακΚλάουντ φτάνει στο απομονωμένο νησάκι Κι Λάργκο της Φλόριντα. Εκεί επισκέπτεται το ξενοδοχείο του Τζέιμς Τεμπλ και της Νόρα, του ανάπηρου πατέρα και της χήρας αντίστοιχα ενός συμπολεμιστή του που έπεσε ηρωικά στη μάχη. Το εμβληματικό φιλμ νουάρ του Τζον Χιούστον, γεμάτο ένταση, με τον πάντα εξαιρετικό ΧάμφρεϊΜπόγκαρτ και την ΚλερΤρέβορ, που τιμήθηκε με το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου. Μια ταινία που εξερευνά τον ηρωισμό, το ήθος και την εξιλέωση, μέσα από τη σύγκρουση του ανθρώπου με τον φόβο και την ανάγκη να πράξει το σωστό.
Ο Δειλός
★★★★☆ (Kapurush, Ινδία, 1965, 74’)
• Σκηνοθεσία: Σατιαζίτ Ρέι
• Ηθοποιοί: ΣουμίτραΤσατερτζί, ΜαντάμπιΜουκέρτζι, ΧαραντάνΜπαντοπαντιάι
Ο σεναριογράφος Αμιτάμπα Ρέι ταξιδεύει στην επαρχία, όταν μια απρόσμενη βλάβη τον αναγκάζει να αναζητήσει καταφύγιο στο σπίτι ενός πλούσιου καλλιεργητή τσαγιού. Εκεί βρίσκεται ξανά απέναντι στην Καρούνα, την παλιά του αγαπημένη, ξυπνώντας αναμνήσεις και ενοχές για τον χωρισμό τους. Λιτό και βαθιά ευαίσθητο δράμα, στο οποίο ο Σατιαζίτ Ρέι, μέσα από τις σιωπές και τα βλέμματα, εξερευνά τη δειλία, την ενοχή και το βάρος των επιλογών που καθορίζουν μια ολόκληρη ζωή.
Διαβάστε περισσότερα