Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η εντυπωσιακή μείωση του αμερικανικού χρέους από το 1946 έως το 1980, από το 119% του ΑΕΠ στο 31%, βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι, οι τιμές καταναλωτή αυξήθηκαν κατά περίπου 50% μόνο μεταξύ των ετών 1977 και 1981 – ενώ αυτός είναι ο παραδοσιακός τρόπος, με τον οποίο οι κυβερνήσεις εξαλείφουν το βάρος των χρεών τους. Στα πλαίσια αυτά, το αμερικανικό δολάριο δεν πρόκειται να χάσει τη θέση του ως παγκόσμιο οικονομικό θεμέλιο – επειδή κανένα άλλο νόμισμα και καμία άλλη αγορά δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Η επιβίωσή του όμως θα εξασφαλιστεί μέσω μιας ενορχηστρωμένης υποτίμησης της αγοραστικής του δύναμης – όπου σε ένα τέτοιο οικονομικό περιβάλλον, εντός του οποίου αναδιανέμεται βίαια ο πλούτος μέσω του πληθωρισμού, δημιουργούνται δύο ξεκάθαρα στρατόπεδα: οι κερδισμένοι και οι χαμένοι. Το θέμα δεν είναι λοιπόν εάν το δολάριο θα καταρρεύσει, αλλά σε ποιο από τα δύο στρατόπεδα επιλέγει να τοποθετήσει κανείς τον εαυτό του – ενώ οι αναλογίες με την Ελλάδα, όπου το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας ως προς το ΑΕΠ έχει μειωθεί μέσω του πληθωρισμού, εις βάρος μισθωτών, συνταξιούχων και καταθετών (=των χαμένων), είναι ολοφάνερες.
The post Το δολάριο και το βρόμικο μυστικό του πληθωρισμού appeared first on The Analyst.
Διαβάστε περισσότερα
Analyst.gr