Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου Ανδρομάχη, καθισμένη στο τζάκι της κουζίνας. Ετσι άκουσα το πυρομάχι και την πυροστιά, δυο λέξεις της αρχικής μου νιότης. Ενα σαν φουρνάκι κατασκεύασμα και ένα μεταλλικό τρίγωνο, με τρία πόδια, πάνω στα οποία μοσχομύριζαν αυτά που προσπαθούσαν μάταια να με ταΐσουν. Μετά, στην μπουνάτσα του κόλπου, η εικόνα με το πρόσωπο του ψαρά να φωτίζεται με το πιρούνι του καμακιού, μέσα στο ήμερο σκοτάδι, σφράγισε μέσα μου και το πυροφάνι. Μια από τις πρώτες λέξεις μου λοιπόν, η πύρα, άσχετα αν μετά από χρόνια, στα χιόνια του Μεγάλου Δέρειου της Θράκης, ένιωσα την κάφτρα του πυροφανιού, σαν στραβάδι, στα δάχτυλά μου.
Μετά έμαθα πως υπήρχε και η πείρα, που σίγουρα έπρεπε να κατέχεις ώστε να αποφεύγεις τα πυροφάνια της ζωής και να ζυγίζεις αυτούς που τα είχαν σαν εργαλείο, σαν τακτική να κοροϊδεύουν, να ξεφεύγουν και να επιπλέουν, οι επιτήδειοι φελλοί της εποχής μας. Τότε ήταν που ο παραμυθάς Αίσωπος έχωσε στο λεξιλόγιό μου και την πήρα. Αυτά τα δυο σακούλια, τα κρεμασμένα μπρος και πίσω μας. Ολοι τα ’χουμε πρόχειρα, άλλος πολύ, άλλος λίγο. Το ένα για να βλέπουμε τα στραβά των άλλων και το πίσω για να κρύβουμε τις πομπές μας.
Ο Αξελός μίλησε για το παιχνίδι του Κόσμου. Πόσο άραγε αυτό το λογοπαίγνιο, με την πύρα, την πείρα και την πήρα, καθορίζει τη σοβαρότητα του σημερινού μας κόσμου; Πόσο η πύρα αντιπροσωπεύει το άρρωστο μυαλό ανθρώπων, όπως ο Τραμπ και ο καταζητούμενος Νετανιάχου, που έχουν την απαραίτητη πείρα να σκοτώνουν, να καίνε, να ισοπεδώνουν, να κουρελιάζουν το δίκαιο του κόσμου, να καταστρέφουν τον πλανήτη ξεραίνοντας ποταμούς και τα μυαλά των κολαούζων τους;
Και σίγουρα προβάλλουν στον αφιονισμένο και αφοπλισμένο πια πολίτη, έντεχνα, όλη την ευθύνη της κακοδαιμονίας του, αξιοποιώντας το βρομερό περιεχόμενο της μπροστινής τους πήρας. Είναι όμως σίγουρο πια πως η βρόμα από το πισινό τους σακούλι, η πύρα από τις βόμβες, τον πυρηνικό όλεθρο που ανεμίζουν ανερυθρίαστα, το αίμα των δολοφονημένων παιδιών ανοίγει ρωγμές και προσβάλλει τον «πολιτισμό των ανθρώπων». Οσων ανθρώπων, έστω πια ελάχιστων που ελπίζουν! Γιατί και η ελπίδα έχει τη δύναμη να εισχωρήσει στο «λογοπαίγνιο» του Κόσμου, χρωματίζοντάς τον με όμορφες ανατολές, με κελαϊδίσματα πουλιών, με την αύρα της θάλασσας, την ποίηση ενός Νερούντα και ενός Ρίτσου. Και ζητώντας από τον άνθρωπο δράση, καθαρό βλέμμα και επιμονή στο όραμα. Πείρα για καθαρή ζωή χωρίς πήρες και πυρές.
«Δεν κιότεψα, δεν λύγισα και τη ζωή αψήφησα» θα πρέπει να είναι η επωδός αυτού που αφήνει τα δύσβατα βουνά της ζωής του. Ο μεγάλος μας Μίκης σίγουρα απευθύνεται και στους πολίτες για τη σημερινή κακοδαιμονία της μικρής μας πανέμορφης πατρίδας.
*Πολίτης του Αιγαίου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr