Αλωση! Την αρνούμαι αλλά τη διαπιστώνω από συνομιλητές, παραθεριστές, όσους επέστρεψαν απ’ τα νησιά του Αιγαίου, του Ιονίου, την Κρήτη, κυρίως από εκεί αλλά όχι μόνο. Πρόκειται για καθιερωμένη άτυπη δημοσκόπηση, τη διενεργώ στο όνομα του έρωτά μου για το άλλοτε ατόφιο της νησιωτικής πολιτείας μας, την πρόλαβα, την έζησα κυρίως στις λατρεμένες Κυκλάδες μου στα εφηβικά και πρώτα νεανικά χρόνια της δεκαετίας του ’80.
Αντέδρασα, εντονότερα από άλλοτε θαρρώ, τις τελευταίες μέρες. Τους είπα, είτε οι συνομιλητές, συμβιβασμένοι με την κατάλυση του αυθεντικού ενοχλήθηκαν κι εκείνοι απ’ όσα συνάντησαν φέτος κυρίως στα κοσμικά νησιά, είτε όχι, «το γνήσιο διασώζεται, ψάξτε το, προστατεύστε το, αυτό είναι οι “διακοπές” και όχι κυρίως η ξάπλα της χαλάρωσης!». Αποτυχημένο Δον Κιχώτη με έκαναν να νιώσω οι περισσότερες από τις απαντήσεις… Μελαγχόλησα.
Μα καλά, δεν βλέπουν, δεν κατανοούν, μπορούν, αν αναζητήσουν ακόμη και όσοι λόγω ηλικίας δεν συντηρούν μνήμες, να συγκρίνουν την παλιότερη με τη σημερινή πραγματικότητα, πως η άνεση, η καταλυτική απλοποίηση της ζωής-αυτοσκοπός τους, επίσης ο υπερτουρισμός-μέσο κέρδους έχει αλώσει επειδή οι ίδιοι ως πολίτες είναι αδιάφοροι, ουσιαστικά συμμέτοχοι-συνένοχοι ως καλοπερασάκηδες;
Συμπεραίνω και εμπεριέχει πρόσθετη τραγικότητα πως ο νόμος του χρήματος και το αδιάφορο σταυροπόδι έχουν εξανεμίσει και τοπικά ήθη, συμπεριφορές γηγενών στα νησιά. Κρατώ σαν φυλαχτά κόκκινες πέτρες της Σαντορίνης, ανάγλυφα πετράδια της Ανάφης, σκαλίσματα της Τήνου, λευκά παράσημα απ’ την Κίμωλο και, και… πάω να τα αγκαλιάσω στοργικά!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr