Σκληρή απάντηση στην κυβέρνηση και στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών δίνει ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης, βάζοντας στο στόχαστρο τη φορολογική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και ειδικά τα προνόμια που, όπως υποστηρίζει, προσφέρονται σε όσους διαθέτουν μεγάλο πλούτο.
Ο τομεάρχης Οικονομικών της ΕΛΑΣ υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει ως «εθνική στρατηγική» μια πολιτική που στην πράξη ευνοεί τους ισχυρότερους οικονομικά. Όπως αναφέρει, οι αντιδράσεις του υπουργείου στις προτάσεις για μεγαλύτερη φορολόγηση του πλούτου αποκαλύπτουν περισσότερο την αμηχανία της κυβέρνησης παρά κάποιον πραγματικό κίνδυνο για την ελληνική οικονομία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα δεν απειλείται από το να ζητήσει περισσότερα από εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα. Αυτό που, κατά την άποψή του, απειλείται είναι ένα κυβερνητικό μοντέλο που βασίζεται σε φορολογικά προνόμια για να προσελκύσει εύπορους φορολογουμένους, την ώρα που οι υπόλοιποι πολίτες συνεχίζουν να σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της φορολογίας.
Ο Κουτεντάκης αναφέρεται χαρακτηριστικά στην περίπτωση του Κρις Ρόκος και στα 22 δισ. δολάρια που διαχειρίζεται το fund του, επισημαίνοντας ότι άλλο είναι τα κεφάλαια που διαχειρίζεται ένας επενδυτικός όμιλος και άλλο τα χρήματα που επενδύονται πραγματικά στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, όπως υποστηρίζει, η αλλαγή φορολογικής κατοικίας ενός ισχυρού οικονομικού παράγοντα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι δισεκατομμύρια καταλήγουν στην ελληνική οικονομία.
Στο ίδιο πλαίσιο, αμφισβητεί το κυβερνητικό επιχείρημα ότι πρέπει πρώτα να προσελκυσθεί ο πλούτος και μετά να φορολογηθεί. Κατά τον ίδιο, το «μετά» ουσιαστικά δεν υπάρχει, καθώς η νομοθεσία προβλέπει ήδη ειδική φορολογική μεταχείριση για συγκεκριμένες κατηγορίες νέων φορολογικών κατοίκων.
Ο τομεάρχης της ΕΛΑΣ θέτει έτσι ένα απλό ερώτημα: πόσα πραγματικά κερδίζει το Δημόσιο από αυτή την πολιτική και τι ακριβώς παίρνει πίσω η ελληνική κοινωνία; Θέσεις εργασίας, επενδύσεις, φορολογικά έσοδα και πραγματική οικονομική δραστηριότητα θα μπορούσαν, όπως υποστηρίζει, να αποτυπωθούν σε μια σοβαρή μελέτη κόστους-οφέλους. Αντί για αυτό, καταγγέλλει ότι η κυβέρνηση επιλέγει τη ρητορική και τις πολιτικές κορώνες.
Ιδιαίτερα αιχμηρός είναι και απέναντι στην αντίδραση του υπουργείου στην πρόταση για φορολόγηση του πλουσιότερου 1%. Ο Κουτεντάκης υποστηρίζει ότι η λεγόμενη «πατριωτική εισφορά» δεν αποτελεί απειλή για τη χώρα, αλλά αγγίζει ένα σημείο που η κυβέρνηση φαίνεται να θέλει πάση θυσία να αποφύγει: το ενδεχόμενο να συνεισφέρουν περισσότερο όσοι διαθέτουν τη μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια.
Παράλληλα, ο Κουτεντάκης επαναφέρει την επίθεσή του στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τις εξαγγελίες του στη ΔΕΘ. Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση παρουσιάζει μια σειρά από φιλόδοξους αριθμούς για την ανάπτυξη, την ανεργία και τις επενδύσεις, χωρίς να εξηγεί πώς ακριβώς θα τους πετύχει.
Κατά την άποψή του, η κυβέρνηση ζητά από τους πολίτες να πιστέψουν ότι οι στόχοι θα επιτευχθούν σχεδόν αυτόματα, χωρίς να παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την επόμενη τετραετία. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζει τις συγκεκριμένες εξαγγελίες περισσότερο ευχές παρά πραγματική οικονομική στρατηγική.
Στο ίδιο μέτωπο, επιτίθεται στη Νέα Δημοκρατία για τις συνεχείς διαφορετικές εκτιμήσεις σχετικά με το κόστος του προγράμματος της ΕΛΑΣ. Όπως υποστηρίζει, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η κυβερνητική κοστολόγηση μετακινήθηκε από τα 18 στα 13 και στη συνέχεια στα 40 δισ. ευρώ. Για τον ίδιο, αυτή η εικόνα δεν παραπέμπει σε σοβαρή οικονομική αποτίμηση, αλλά σε μια προσπάθεια να δημιουργηθούν πολιτικές εντυπώσεις.
Ο Κουτεντάκης επιμένει ότι η συζήτηση για την οικονομία δεν μπορεί να γίνεται με επικοινωνιακούς όρους. Το ερώτημα, όπως το θέτει, είναι ποιοι πληρώνουν, ποιοι ωφελούνται και ποια ανάπτυξη τελικά υπηρετείται.
Με αυτή την επίθεση, η ΕΛΑΣ επιχειρεί να μετατρέψει τη φορολογία του μεγάλου πλούτου σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, αμφισβητώντας ευθέως τη λογική της κυβέρνησης ότι τα φορολογικά προνόμια αποτελούν αναγκαίο τίμημα για την προσέλκυση κεφαλαίων. Το βασικό μήνυμα του Κουτεντάκη είναι πως ανάπτυξη χωρίς δίκαιη φορολογία και χωρίς μετρήσιμο όφελος για την κοινωνία δεν αποτελεί επιτυχία, αλλά ένα ακόμη κυβερνητικό αφήγημα.
Διαβάστε περισσότερα