LUDWIG GORANSSON
THE ODYSSEY
Back Lot Music
★★★★☆☆
H «Οδύσσεια» είναι η τρίτη ταινία του Christopher Nolan για την οποία ο Ludwig Göransson έγραψε τη μουσική μετά τις «Tenet» και «Oppenheimer» και το Οσκαρ που κέρδισε για το soundtrack της τελευταίας ήταν το δεύτερο από τα τρία που συνολικά έχει κατακτήσει ο 42χρονος σπουδαίος Σουηδός κινηματογραφικός συνθέτης – τα άλλα δύο ήταν για τις ταινίες «Black Panther» και «Sinners», αμφότερες του Ryan Coogler.
Η μουσική που έπρεπε να συνθέσει για την ταινία αποδείχτηκε μια ιδιαίτερα δύσκολη «πίστα» γι’ αυτόν, καθώς -όπως αποκάλυψε ο ίδιος- ο Nolan τού ζήτησε να μη χρησιμοποιήσει ορχήστρα γιατί δεν υπήρχε εκείνη την εποχή και έτσι δημιούργησε έναν νέο ηχητικό κόσμο χρησιμοποιώντας αρχαιοελληνικά όργανα (λύρα, αυλό), χάλκινα γκονγκ και ασυνήθιστες μεταλλικές επιφάνειες όπως κάγκελα, παλιοσίδερα ή εξωτερικές μονάδες κλιματισμού! Το αποτέλεσμα είναι και πάλι εξαιρετικό και ικανό στο να τον οδηγήσει να προσθέσει ακόμα ένα Οσκαρ στην ήδη αξιοζήλευτη συλλογή του. Ενας υποβλητικός ατμοσφαιρικός συνδυασμός πειραματικής μουσικής και μυθικής αφήγησης που καθηλώνει, στοιχειώνει, συγκινεί και γίνεται ακόμα ένας πρωταγωνιστής στην πολύ καλή ταινία του Nolan.
Το soundtrack περιέχει 23 κομμάτια – τα 22 ορχηστρικά. Το 23ο είναι το τραγούδι «When I’m Home», που ακούγεται μόνο στους τίτλους τέλους, ένα υπέροχο κομμάτι συνδημιουργοί του οποίου είναι οι Göransson, James Blake, Travis Scott (ο οποίος συμμετέχει στην Οδύσσεια υποδυόμενος έναν βάρδο – μια στοχευμένη επιλογή του σκηνοθέτη για να δείξει τη ραπ ως το σύγχρονο ανάλογο της αρχαίας προφορικής ποίησης) και ο ίδιος ο Nolan και ερμηνευτές του οι τρεις πρώτοι.
Δώρα Σελλά
MASTODON
MARROW DEEP
Loma Vista Recordings
★★★☆☆
Για τους Mastodon δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις, καθώς εδώ και πάνω από 20 χρόνια αποτελούν μία από τις κορυφαίες heavy μπάντες στον πλανήτη. Το νέο άλμπουμ τους έρχεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, καθώς ο θάνατος του πρώην κιθαρίστα τους Brett Hinds άλλαξε άρδην τα δεδομένα. Πρόκειται για μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες τους τα τελευταία χρόνια, με τη συναισθηματική ένταση να είναι παρούσα και τις συνθέσεις εξαιρετικά δουλεμένες. Ο δίσκος κοιτάει σε σημεία ακόμα περισσότερο στο progressive των ’70ς, έχει σίγουρα ορισμένα riffs που μας φέρνουν στον νου το ένδοξο παρελθόν τους, αλλά κάτι του λείπει και δεν μπορεί να φτάσει στα υψηλά επίπεδα του παρελθόντος. Παραμένει, ωστόσο, ένα ιδιαίτερα απολαυστικό άλμπουμ.
Χρήστος Καλλιμάνης
RUSSIAN CIRCLES
NINE
Sargent House
★★★☆☆
Επιστροφή στη δισκογραφία για μια μπάντα που έχει συμβάλει όσο λίγες στον ορισμό του post metal ήχου, τραβώντας παράλληλα τον δικό της προσωπικό και αμιγώς instrumental δρόμο. Οι Russian Circles δεν χρειάζονται ακόμα έναν δίσκο μετά από τόσο χρόνια παρουσίας για να τους «ανακαλύψουμε». Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, το παίζουν τέλεια και μπορούν πάντα να προσθέσουν και νέα στοιχεία στον ήχο τους. Εδώ περπατούν ελαφρώς σε πιο φωτεινά μονοπάτια και αυτό μόνο ικανοποίηση μπορεί να μας δώσει.
Χρήστος Καλλιμάνης
PHOEBE BRIDGERS
LOST WEEKEND
Dead Oceans
★★★☆☆
H Phoebe Bridgers είναι αυτή τη στιγμή το πιο φασαίικο όνομα της μουσικής. Ολοι αναφέρονται σε αυτήν, ακόμα και η Taylor Swift είπε τα καλύτερα για το «Lost Weekend». Εν πολλοίς όχι αδίκως θα έλεγα, μιας και πρόκειται για ένα πολύ καλό άλμπουμ στο γνωστό alternative και φολκ ύφος της, σχεδόν ακουστική και με πολύ προσωπικές ιστορίες. Είναι το τρίτο προσωπικό της και από συμμετοχές ξεχωρίζουν οι Lucy Dacus και Julien Baker από τις Boygenius και ο Jack Antonoff.
Δημήτρης Κανελλόπουλος