Ο Γιώργος Μαζωνάκης μπήκε σε ένα ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι για μια ιατρική πράξη. Δεν βγήκε ποτέ από αυτό.
Οι συνθήκες του θανάτου του, η ιατρική πράξη που προηγήθηκε και οι ευθύνες όσων εμπλέκονται είναι πλέον αντικείμενο έρευνας και Δικαιοσύνης. Δεν είναι δουλειά κανενός να προκαταλάβει το αποτέλεσμα.
Είναι όμως δουλειά της Πολιτείας να απαντήσει σε ένα ερώτημα που η υπόθεση έφερε με τον πιο σκληρό τρόπο στην επιφάνεια: Ποιος ελέγχει τελικά την ιδιωτική υγεία; Και ακόμη περισσότερο: Ποιος ελέγχει τι γίνεται μέσα σε έναν ιδιωτικό χώρο υγείας;
Γιατί μια άδεια λειτουργίας από μόνη της δεν λέει όλη την αλήθεια. Το κρίσιμο είναι αν αυτό που πραγματοποιείται μέσα σε έναν χώρο αντιστοιχεί στην άδεια, στις προδιαγραφές του, στον εξοπλισμό που διαθέτει και στην επιστημονική επάρκεια εκείνων που το υλοποιούν.
Στην υπόθεση του Κολωνακίου, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών υποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο ιατρείο ήταν αδειοδοτημένο ως απλό παθολογικό ιατρείο. Ο ΙΣΑ αναφέρει επίσης ότι είχε γίνει δειγματοληπτικός έλεγχος το 2024 και δύο επιτόπιοι έλεγχοι το 2025, χωρίς, σύμφωνα με τον ίδιο, να εντοπιστεί τότε μηχάνημα πλασμαφαίρεσης. Μετά τον θάνατο του Μαζωνάκη, σε έκτακτο έλεγχο, αναφέρει ότι βρέθηκαν δύο τέτοια μηχανήματα. Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη συγκεκριμένη υπόθεση θα το κρίνει η έρευνα. Για το σύστημα ελέγχου, όμως, μένει ένα ερώτημα: Τι μπορεί να εγγυηθεί ένας δειγματοληπτικός έλεγχος; Και τι συμβαίνει την επόμενη ημέρα του ελέγχου; Την επόμενη εβδομάδα; Τον επόμενο χρόνο;
Ο υπουργός Υγείας έσπευσε από την πρώτη στιγμή να δηλώσει ότι οι έλεγχοι στα απλά ιδιωτικά ιατρεία δεν αποτελούν αρμοδιότητά του αλλά των Ιατρικών Συλλόγων. «Οι γιατροί ελέγχουν τους γιατρούς», ξεκαθάρισε ο Αδωνις Γεωργιάδης και ανέφερε, με βάση στοιχεία που διαβιβάζει ο ΙΣΑ στο υπουργείο, ότι οι δειγματοληπτικοί έλεγχοι αφορούν περίπου το 30% των γιατρών κάθε χρόνο. Αρα, υπάρχει έλεγχος. Είναι όμως αρκετός;
Γιατί η ιδιωτική υγεία δεν είναι πια μόνο το μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο. Είναι ιατρεία, πολυϊατρεία, διαγνωστικά κέντρα, κέντρα που παρέχουν υπηρεσίες πρόληψης, ευεξίας και αισθητικής. Είναι μια αγορά που μεγαλώνει και γύρω της αναπτύσσεται μια ολόκληρη βιομηχανία υπηρεσιών: αντιγήρανση, αναζωογόνηση, «καινοτόμες» θεραπείες, υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, καλύτερο σώμα, καλύτερη υγεία.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Γιατί η υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Δεν είναι ένα προϊόν που μπαίνει στο ράφι. Δεν είναι ένα πακέτο υπηρεσιών που ο ασθενής επιλέγει συγκρίνοντας τιμές, προσφορές και παροχές. Ο ασθενής βρίσκεται σε άλλη θέση από τον καταναλωτή. Παραδίδει το σώμα του. Τον οργανισμό του. Τον ίδιο του τον εαυτό. Και γι’ αυτό ακριβώς η σχέση εμπιστοσύνης με τον γιατρό δεν μπορεί να αποτελεί υποκατάστατο της εποπτείας. Ούτε η αγορά μπορεί να αυτορρυθμίζεται σαν οποιαδήποτε άλλη αγορά.
Οι ίδιοι οι πολίτες έχουν άλλωστε προσφύγει στις ανεξάρτητες αρχές για προβλήματα στην ιδιωτική υγεία. Ο Συνήγορος του Καταναλωτή έχει χειριστεί υποθέσεις που αφορούν ιδιωτικές κλινικές, διαγνωστικά κέντρα και ιδιωτικά ιατρεία. Σε ετήσια έκθεση της Αρχής καταγράφεται περίπτωση με 12 αναφορές κατά δύο ιδιωτικών ιατρείων, στις οποίες περιλαμβάνονταν, σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες, ακόμη και καταγγελίες για σωματικές βλάβες, απάτη, αντιποίηση ιατρικού επαγγέλματος και προτεινόμενες θεραπείες που δεν ήταν αναγκαίες και είχαν υψηλό κόστος.
Οι καταγγελίες δεν είναι από μόνες τους αποδείξεις ενοχής ή παρανομίας. Είναι όμως «καμπανάκι». Η Πολιτεία το ακούει; Πόσοι έλεγχοι γίνονται; Τι ακριβώς ελέγχεται; Πόσες παραβάσεις εντοπίζονται; Πόσες κυρώσεις επιβάλλονται; Πόσες άδειες ανακαλούνται; Πόσες καταγγελίες καταλήγουν σε ουσιαστικό έλεγχο; Και υπάρχει, τελικά, μια ενιαία εικόνα για το τι πράξεις πραγματοποιούνται στους ιδιωτικούς χώρους υγείας, από ποιους και με ποιον εξοπλισμό;
Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν το μέγεθος του ιδιωτικού σκέλους της νοσοκομειακής περίθαλψης: το 2024 καταγράφηκαν 266 θεραπευτήρια, από τα οποία 137 ήταν ιδιωτικές κλινικές, δηλαδή το 53% του συνόλου. Και αυτό αφορά μόνο τα θεραπευτήρια, όχι το σύνολο των ιδιωτικών ιατρείων και των εξωνοσοκομειακών δομών. Η ιδιωτική υγεία, επομένως, δεν είναι μια μικρή παράλληλη δραστηριότητα. Είναι μια μεγάλη αγορά. Και όσο μεγαλώνει η αγορά, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η εποπτεία. Οχι μετά την τραγωδία. Πριν από αυτήν.
Tο ερώτημα που αφήνει η υπόθεση του Κολωνακίου είναι αν η Πολιτεία έχει φροντίσει ώστε η ανάπτυξη της ιδιωτικής υγείας να συνοδεύεται από αντίστοιχη προστασία του ασθενούς. Γιατί όταν η υγεία γίνεται εμπόρευμα, ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει πελάτης. Και ο πελάτης μπορεί να συγκρίνει τιμές. Ο ασθενής, όμως, δεν μπορεί να συγκρίνει την ασφάλεια μιας ιατρικής πράξης.
Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη δεν επιτρέπει προκαταβολικά συμπεράσματα για τον θάνατό του. Επιβάλλει όμως στην Πολιτεία να κοιτάξει πέρα από το συγκεκριμένο ιατρείο. Να δει τους κανόνες. Τους ελέγχους. Τις αρμοδιότητες. Τις καταγγελίες. Τα κενά. Και κυρίως τον άνθρωπο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόρτας. Γιατί στην υγεία δεν αρκεί να υπάρχει αγορά. Πρέπει να υπάρχει προστασία. Και η υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr