Με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, μικροί-μεγάλοι παίρνουν θέση στην αφετηρία μιας προσωπικής κούρσας: οι μεν μαθητές κυνηγούν την επίδοση, έννοια καθόλου ταυτόσημη της γνώσης, οι δε γονείς τους αποδύονται σ’ έναν αγώνα κάλυψης του κόστους της εκπαίδευσης και της πολύπλευρης ανάπτυξης των παιδιών τους. Η δωρεάν Παιδεία, κομβική μεταρρύθμιση του μεταπολεμικού ελληνικού κράτους το 1964, που κατοχυρώθηκε και συνταγματικά στην αναθεώρηση του 1975, εξελίσσεται έκτοτε σε ένα ακριβό αγαθό, άκρως ταξικό και καθόλου καθολικά προσβάσιμο.
Τα στερνά μοιάζει να ειρωνεύονται τα πρώτα. Το άνοιγμα της Παιδείας στον λαό και στα παιδιά του υπαγορεύτηκε από την ανάγκη να πάψει να είναι προνόμιο των λίγων, να αποτελέσει διαβατήριο κινητικότητας στην κοινωνική πυραμίδα και, κυρίως, να παραχθεί επιστημονικό προσωπικό ικανό να στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό και τον αναπτυσσόμενο ιδιωτικό τομέα.
Σήμερα, στο έδαφος της εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών και στο υπέδαφος μιας πολύπλευρης κρίσης που θέτει εν αμφιβόλω ακόμα και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, η Παιδεία τείνει να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε: προνόμιο της ελίτ, διαβατήριο κοινωνικής ανόδου για λίγους. Γιατί όμως; Μα, το ομολογούν οι κυβερνώντες: δεν χρειάζονται πλέον όλοι αυτοί οι επιστήμονες, έχουν παραχθεί τόσοι, που αδυνατούν να απορροφηθούν σε μια υφεσιακή οικονομία ολοένα και πιο παρασιτική. Αντιθέτως, η ζήτηση για τεχνικούς και φτηνούς εργάτες χτυπάει κόκκινο.
Οσο το σχολείο γίνεται καθρέφτης της κοινωνικής παρακμής και των σύγχρονων αδιεξόδων τόσο το περιεχόμενό του ακριβαίνει. Η Παιδεία που κάποτε λειτούργησε ως γέφυρα των ταξικών ανισοτήτων έρχεται τώρα να τις υπογραμμίσει. Η Παιδεία, που με το Αρθρο 16 του Συντάγματος του 1975 αποτέλεσε βασική αποστολή της Πολιτείας, σταδιακά εγκαταλείπεται στην τύχη της και στις πλάτες των λειτουργών της.
Και όσο η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ακριβαίνει ως κόστος και φτωχαίνει ως ποιότητα τόσο ξεπροβάλλει η λύση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, που έχει την «απάντηση» και στις δύο πλευρές του προβλήματος. Καθόλου αθώα δεν είναι αυτή η σύμπτωση. Εχουν δουλέψει με συνέπεια και φιλότιμο οι δεξιές κυβερνήσεις γι’ αυτή την αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Σχολικές μονάδες που ξεκινούν και τελειώνουν την ακαδημαϊκή χρονιά με κενά ακόμα και σε βασικά μαθήματα, υποαμειβόμενοι και ελαστικά εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί, παλιές, ασυντήρητες, ακόμα και επικίνδυνες υποδομές, αυταρχισμός εναντίον όλων, εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων, αξιολόγηση-πρόσχημα για όλο και πιο αντιδραστικές τομές στην Παιδεία. Εκεί που το δημόσιο σχολείο ακυρώνεται, το ιδιωτικό προβάλλεται λουστραρισμένο με τις καλύτερες προθέσεις. Προθέσεις βαθιά ταξικές.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr