Ο Άδωνις Γεωργιάδης παραδέχεται πλέον ότι «το σύστημα δεν τα κατάφερε» στην υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, όμως η κυβερνητική απάντηση μοιάζει να έρχεται αφού η τραγωδία έχει ήδη συμβεί. Ο υπουργός Υγείας αναγνώρισε ότι υπάρχει κρατική ευθύνη, την ώρα που επιχειρεί να εξηγήσει πώς ένας ελεγκτικός μηχανισμός που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει τους πολίτες δεν κατάφερε να εντοπίσει εγκαίρως όσα σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας.
Η παραδοχή είναι πολιτικά βαριά: οι ελεγκτικές αρχές είχαν αρμοδιότητες, έγιναν έλεγχοι, αλλά σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό «δεν κατάφεραν να τους πιάσουν». Και τώρα, μετά την τραγική εξέλιξη, ανοίγει ξανά η συζήτηση για την ανάγκη ενός πιο ισχυρού και εξειδικευμένου μηχανισμού ελέγχου στην Υγεία.
Με απλά λόγια, το κράτος εμφανίζεται να ανακαλύπτει εκ των υστέρων τα κενά ενός συστήματος που όφειλε να λειτουργεί προληπτικά.
Ο Γεωργιάδης δεν έκρυψε ότι θα μπορούσε να στηρίξει την επανίδρυση ενός ειδικού Σώματος Ελεγκτών Υπηρεσιών Υγείας, υποστηρίζοντας ότι η υγεία έχει ιδιαιτερότητες που απαιτούν πιο στοχευμένους ελέγχους. Μόνο που το ερώτημα επιστρέφει αμείλικτο: αν το υπάρχον μοντέλο δεν επαρκεί, ποιος ευθύνεται για το γεγονός ότι τόσα χρόνια λειτουργεί έτσι;
Η κυβέρνηση μπορεί να επικαλείται την Εθνική Αρχή Διαφάνειας, τους Ιατρικούς Συλλόγους και τους υφιστάμενους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Όταν όμως ένας υπουργός παραδέχεται ότι το σύστημα απέτυχε να εντοπίσει μια υπόθεση που σήμερα βρίσκεται στο μικροσκόπιο των αρχών, οι διαβεβαιώσεις περί «ελέγχων που γίνονται» ακούγονται μάλλον εκ των υστέρων.
Την ίδια ώρα, ο υπουργός περιγράφει ένα σχεδόν σουρεαλιστικό σκηνικό ελέγχων: ελεγκτές φέρονται να εμφανίζονται σε ιατρεία και, σύμφωνα με όσα ο ίδιος ανέφερε, ο εξοπλισμός να απομακρύνεται πριν από τον έλεγχο. Αν αυτή η εικόνα αντανακλά την πραγματικότητα, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς κάποιοι επιτήδειοι που «ξεγλιστρούν». Είναι ένα σύστημα που αφήνει επικίνδυνα κενά και στη συνέχεια καλείται να τα διαπιστώσει αφού έχει συμβεί το κακό.
Ο Γεωργιάδης προσπάθησε παράλληλα να διαχωρίσει τη νόμιμη δραστηριότητα ιδιωτικών κλινικών και τον ιατρικό τουρισμό από την υπόθεση που ερευνάται, υπερασπιζόμενος τις επενδύσεις στον χώρο του longevity και της ευεξίας. Κανείς, βεβαίως, δεν υποστηρίζει ότι κάθε ιδιωτική κλινική ή κάθε νέα μορφή ιατρικών υπηρεσιών είναι προβληματική. Το κρίσιμο είναι ποιος ελέγχει, ποιος πιστοποιεί και ποιος παρεμβαίνει όταν οι κανόνες παραβιάζονται.
Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση: η κυβέρνηση μιλά διαρκώς για ψηφιοποίηση, εκσυγχρονισμό και αποτελεσματικό κράτος, αλλά όταν προκύπτει μια σοβαρή υπόθεση, η απάντηση καταλήγει ξανά σε «θα φτιάξουμε μια νέα εφαρμογή» και «θα δημιουργήσουμε νέο πλαίσιο».
Ο υπουργός ανακοίνωσε μάλιστα εφαρμογή μέσω της οποίας οι πολίτες θα μπορούν να ελέγχουν τις άδειες ενός ιατρείου. Καλοδεχούμενη η τεχνολογία, αλλά δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογικό ο πολίτης να πρέπει να κάνει τον ελεγκτή του εαυτού του για να προστατευθεί από πρακτικές που το κράτος έχει υποχρέωση να εποπτεύει.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η τοποθέτηση για την πλασμαφαίρεση. Ο ίδιος ο υπουργός ξεκαθάρισε ότι πρόκειται για σοβαρή ιατρική πράξη που απαιτεί νοσοκομειακό περιβάλλον, λόγω των πιθανών σοβαρών επιπλοκών. Αν λοιπόν το πλαίσιο ήταν ήδη τόσο σαφές, το ερώτημα είναι ακόμη πιο απλό: πώς δεν εντοπίστηκε εγκαίρως η χρήση τέτοιου εξοπλισμού εκτός του κατάλληλου περιβάλλοντος;
Η απάντηση ότι «υπάρχει πλαίσιο, αλλά είναι διάσπαρτο» δεν αρκεί για μια πολιτεία που θέλει να παρουσιάζεται ως αποτελεσματική. Γιατί ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται αν οι αρμοδιότητες είναι μοιρασμένες σε τρεις, τέσσερις ή δέκα υπηρεσίες. Θέλει να ξέρει ότι, όταν μπαίνει σε έναν χώρο που εμφανίζεται ως ιατρικός, το κράτος έχει ήδη κάνει τη δουλειά του.
Και το πιο βαρύ σημείο παραμένει η παραδοχή του υπουργού ότι μετά την ανακοπή δεν κλήθηκε άμεσα το ΕΚΑΒ. Για το συγκεκριμένο σκέλος, φυσικά, οι ευθύνες και τα πραγματικά περιστατικά θα κριθούν από την έρευνα και τη Δικαιοσύνη. Πολιτικά όμως, η υπόθεση αφήνει ένα τεράστιο ερώτημα: πόσες προειδοποιήσεις πρέπει να αγνοηθούν και πόσα κενά πρέπει να παραμείνουν ανοιχτά μέχρι το κράτος να αποφασίσει ότι χρειάζεται πραγματικά να ελέγξει την Υγεία;
Ο Γεωργιάδης είπε ότι το κράτος έχει ευθύνη. Αυτή ίσως είναι η πιο σημαντική παραδοχή της συνέντευξης. Γιατί όταν το ίδιο το υπουργείο αναγνωρίζει ότι ο μηχανισμός δεν κατάφερε να εντοπίσει εγκαίρως μια προβληματική κατάσταση, η συζήτηση δεν μπορεί να τελειώνει με μια νέα εφαρμογή, μια νέα επιτροπή και μια ακόμη υπόσχεση για «καλύτερο πλαίσιο».
Η προστασία του πολίτη δεν μπορεί να λειτουργεί με λογική «θα το διορθώσουμε μετά». Στην Υγεία, το «μετά» μπορεί να είναι απλώς πολύ αργά.
Διαβάστε περισσότερα