«Στη μουσική μας έχουμε αφετηρίες και προσεγγίσεις που, όσο τις δουλεύουμε, τόσο πιο οικείες και συγκεκριμένες γίνονται. Αν συνεχίσουμε να έχουμε όρεξη και κίνητρο, ο ήχος της μπάντας θα εξελίσσεται κι αυτός».
«Κινούμαστε σταθερά με τον δικό μας ρυθμό, κρατώντας τα μάτια μας ανοιχτά σε νέες συναντήσεις και προκλήσεις».
Με αυτή τη φράση οι Playgrounded μας απαντούν στην ερώτηση για τις μουσικές ταμπέλες, για τον ήχο τους και για την πρόοδο στη νέα τους δουλειά «A Flower To Water» που κυκλοφορεί την Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη.
Και τη χρησιμοποιώ ως έναρξη αυτού του κειμένου γιατί συμπεριλαμβάνει ακριβώς την ουσία πίσω από το τρίτο άλμπουμ τους. Μια μπάντα που συνεχώς εξελίσσεται, αναζητά νέα μονοπάτια και δεν μένει σε στεγανά.
Το «A Flower To Water» στέκεται επάξια δίπλα στο εξαιρετικό «The death Of Death», αποτελεί κάτι σαν συνέχεια, «έρχεται να εμβαθύνει τα νοήματα» όπως μας λένε οι ίδιοι , ενώ μουσικά πάει ένα βήμα μπροστά.
Οι Playgrounded έχουν μια μοναδική ικανότητα να δημιουργούν «χώρους» μέσα στις συνθέσεις τους που προσθέτουν ατμόσφαιρα στα τραγούδια. Δεν φοβούνται να χρησιμοποιήσουν με τον δικό τους τρόπο τα ηλεκτρονικά στοιχεία που τους χαρακτηρίζουν, ενώ τα κιθαριστικά riffs είναι πάντα εκεί που πρέπει. Και φυσικά τα φωνητικά και σε αυτόν τον δίσκο προσδίδουν επιβλητικότητα και συναίσθημα.
Το «A Flower To Water» επεκτείνει τις φιλοσοφικές αναζητήσεις της μπάντας γύρω από την απώλεια, το πένθος, το αίσθημα της φθοράς και μας προσφέρουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο.
Λίγο πριν από την κυκλοφορία του νέου δίσκου, εμείς είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μία συζήτηση με τον Ορέστη Ζαφειρίου (synths) και να μιλήσουμε για τα μηνύματα του νέου δίσκου, για την διαδικασία παραγωγής, αλλά και την ταυτότητα της μπάντας.
Νέος δίσκος, νέα εποχή, νέες προκλήσεις; Πείτε μας λίγα λόγια για τη διαδικασία σύνθεσης και παραγωγής του «A Flower to Water»
Κάθε νέα αρχή πατάει στο παρελθόν: έτσι και ο νέος δίσκος είναι συνέχεια του προηγούμενου — όχι με την έννοια ότι επαναλαμβάνει τον ήχο του, αλλά ότι πατάει πάνω σε όσα μάθαμε γράφοντάς τον. Κρατήσαμε τις μεθόδους που δούλεψαν και πειραματιστήκαμε με αυτές που μας είχαν δυσκολέψει.
Δοκιμάσαμε να αλλάξουμε ελαφρά την ισορροπία σε βασικές μεθόδους σύνθεσης. Συμπεριλάβαμε νέα στοιχεία που φέρουν εντονότερα το αισθητικό στίγμα του καθενός. Μπορεί κανείς να το ακούσει στον τρόπο που ισορροπεί το τελικό ηχόχρωμα.
Τα φωνητικά δουλεύτηκαν με μια προσέγγιση περισσότερο πολυφωνική, και οι κιθάρες σε περισσότερα σημεία οδηγούν την εξέλιξη των κομματιών. Στα ηλεκτρονικά, χρησιμοποιήσαμε modular synthesizer και αφήσαμε τις πιο πολύπλοκες ηχητικές φόρμες να μας δείξουν πού πάει το κομμάτι — κάτι που για εμάς ήταν καινούργιο. Κάποιες φορές φτάσαμε στο σημείο που η μόνη λύση ήταν να τα διαγράψουμε όλα και να ξαναρχίσουμε.
Στην παραγωγή θέλαμε έναν ηχητικό χώρο ισορροπημένο και φιλόξενο, ώστε ο ακροατής να μπορεί να συμμετέχει κι αυτός στη διαμόρφωση της εμπειρίας.
Αντιλαμβάνομαι ότι η θεματική του νέου album σχετίζεται με την απώλεια και τη διαχείριση του πόνου. Είναι το «A Flower to Water» κι ένα σημείο κάθαρσης για τη μπάντα;
Ο δίσκος δεν λειτουργεί για εμάς καθαυτός ως κάθαρση, πιθανώς σαν μέρος της.
Στη νεωτερική κοινωνία, το πένθος και η σχέση με τον θάνατο μετατρέπονται σε μια στενά ατομική, απομονωμένη υπόθεση, που καταλήγει να αλλοτριώνει και να συνθλίβει τον ψυχισμό. Αποστερεί από τα άτομα το κοινοτικό στοιχείο — τις ουσιώδεις ανθρώπινες σχέσεις που λειτουργούν ως πεδίο φροντίδας και έκφρασης του πόνου. Που βοηθούν τα άτομα να ανταπεξέλθουν, ακόμη και να «γκρεμιστούν», να στηριχτούν και να εργαστούν υπομονετικά πάνω σε αυτό, αναζητώντας τον δρόμο μιας σκληρής αποδοχής που φέρει αναγκαία μέσα της τη ζωή.
Ίσως ο δίσκος προσπαθεί να αναδείξει κάτι από τα παραπάνω. Ο χρόνος σύνθεσής του σκιαγραφεί τη συνεύρεσή μας και την προσπάθειά μας να εκφράσουμε, μέσω των στίχων και της μουσικής, αυτή την αναγκαία συνέχεια.
Ποια η σύνδεση του «A Flower to Water» με το «The death of Death»; Τόσο μουσικά όσο και νοηματικά;
Νοηματικά, έρχεται να εμβαθύνει τα νοήματα του The Death of Death. Η αντίθεση μεταξύ ζωής και θανάτου, που γεφυρώνεται και αλληλοσυμπληρώνεται, μετατρέπεται στο «A Flower to Water» σε περισυλλογή: παρουσιάζεται η ενδιάμεση ψυχική κατάσταση και ο εσωτερικός διάλογος που προκύπτουν μετά την απώλεια.
Μουσικά, όπως προανέφερα, τα κοινά στοιχεία είναι πολλά. Διατηρούμε συνειδητά το δυναμικό και ηχοχρωματικό εύρος των κομματιών, καθώς και ένα αίσθημα διάρκειας που θεωρούμε ότι δουλεύει.
Και το σκοτεινό εξώφυλλο; Τι αντιπροσωπεύει;
Η δημιουργία του Αίαντα Κοκκάλη αντιπροσωπεύει και ενισχύει οπτικά, με τον πιο ταιριαστό τρόπο, τις σκέψεις του δίσκου. Αν μπορώ να το χωρέσω σε μια πρόταση, θα περιέγραφα μια ρευστή, αφαιρετική μορφή που προσπαθεί να οικειοποιηθεί και να υπερβεί τα ασφυκτικά όρια που συνοδεύουν την απώλεια.
Εγώ βρίσκω πως σε όλες τις δουλειές σας ακολουθείτε τους δικούς σας κανόνες. Σας βάζουν διάφορες μουσικές ταμπέλες, αλλά νιώθω ότι έχετε ένα δικό σας όραμα, το οποίο ακολουθείτε πιστά, χωρίς trends και χωρίς να ακολουθείτε το όποιο hype.
Δεν είναι συνειδητή επιλογή να απέχουμε από οποιεσδήποτε συγκρίσεις ή ταμπέλες. Κάποιες φορές αυτές βοηθούν στο να χαρτογραφήσουν τη δουλειά μας σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο μουσικό πεδίο, που επιτρέπει ζυμώσεις διαφόρων ειδών.
Προφανώς, στη μουσική μας έχουμε αφετηρίες και προσεγγίσεις που, όσο τις δουλεύουμε, τόσο πιο οικείες και συγκεκριμένες γίνονται. Θεωρώ ότι, αν συνεχίσουμε να έχουμε όρεξη και κίνητρο, ο ήχος της μπάντας θα εξελίσσεται κι αυτός.
Μιλήστε μας λίγο και για τη «διεθνή» ταυτότητα της μπάντας. Κινείστε μεταξύ Ελλάδας και Ολλανδίας, βρίσκεστε στην μεγάλη δισκογραφική Pelagic και έχετε ως συνεργάτες πολύ σημαντικά ονόματα, όπως οι C. Cederberg και George Tanderø.
Η διεθνής ταυτότητα είναι ένα κομμάτι της παρουσίας μας. Οι ζωές μας μάς οδήγησαν στην Ολλανδία, δημιουργήσαμε δεσμούς με τοπικές μουσικές κοινότητες και φεστιβάλ, μας στήριξαν, και θέλουμε να ανταποδίδουμε. Με τον Christer Cederberg (μίξη) και τον George Tandero (mastering) μας συνδέουν πια σχέσεις επαγγελματικής εμπιστοσύνης. Είναι και οι δύο πολύ σημαντικό κομμάτι του ήχου της μπάντας. Ο Robin Staps (The Ocean), της Pelagic Records, άκουσε τον προηγούμενο δίσκο μας, και έτσι συμφωνήσαμε σε μια συνεργασία που έχει να προσφέρει μόνο θετικά.
Υπάρχει κάποιο όνειρο που δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί και θα θέλατε να το κάνετε με αφορμή το νέο δίσκο; Κάποια συναυλία σε μέρος που δεν έχετε παίξει π.χ.;
Κινούμαστε σταθερά με τον δικό μας ρυθμό, κρατώντας τα μάτια μας ανοιχτά σε νέες συναντήσεις και προκλήσεις. Οι πολλές ζωντανές εμφανίσεις για τον προηγούμενο δίσκο μάς ξεκαθάρισαν λίγο το τοπίο. Η μουσική λειτουργεί σαν καταλύτης — μας φέρνει κοντά σε ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, πόλεις, κουλτούρες. Ο στόχος είναι να δημιουργούμε και να απολαμβάνουμε ό,τι προκύπτει.
Ξέρω είναι δύσκολη ερώτηση, αλλά υπάρχει αγαπημένο τραγούδι από το νέο δίσκο;
Είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, οπότε δυσκολεύομαι αλήθεια να σου πω. Λόγω των έντονων διακυμάνσεών τους, προσπαθώ να ακούω τον δίσκο σαν ένα μεγάλο τραγούδι.
Και μετά την κυκλοφορία τι σχέδια υπάρχουν; Έχουμε κάτι ανακοινώσιμο για προώθηση, συναυλίες κλπ;
Η πρώτη εμφάνιση μετά την κυκλοφορία θα είναι στο ProgPower Europe στην Ολλανδία, στις αρχές Οκτωβρίου, και ακολουθεί το Gloomar Festival στη Γερμανία. Δουλεύουμε πάνω στην παρουσίαση του δίσκου, οπότε σύντομα θα ανακοινώσουμε ημερομηνίες για Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Με τη νέα χρονιά θα ανακοινώσουμε και άλλα σχέδια που τώρα βρίσκονται στα σκαριά.
Διαβάστε περισσότερα