Η ατιμωρησία επιβραβεύει την παρανομία, προτρέπει στην επανάληψή της και την προπαγανδίζει. Παροτρύνει τον κακοποιό και μεταδίδει το παράδειγμά του. Η ίδια ισχυρή και άτεγκτη ομάδα, συμπαρομαρτούσης και της Δικαιοσύνης, που στις ασθενέστερες τάξεις της κοινωνίας χρησιμοποιεί το σκιάχτρο της τιμωρίας για εκφοβισμό, στα ανώτερα στρώματα (ελίτ) υψώνει ως τρόπαιο την ατιμωρησία, για να επιβραβεύσει το έγκλημα (βλ. Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ).
Η δημοκρατία πληρώνει τις συνέπειες αυτής της «κατάστασης εθίμων» που σχεδόν είναι κανονικότητα με την αμέριστη συμπαράσταση των ισχυρών και εκάστοτε κρατούντων και όχι προφανώς με ανιδιοτελή τρόπο. Επομένως, όπως γράφει και ο σπουδαίος Εντουάρντο Γκαλεάνο («Ενας κόσμος ανάποδα», εκδόσεις Πιρόγα) θα ρωτούσε ένας οποιοσδήποτε δολοφόνος, με το πιστόλι ακόμη να καπνίζει στο χέρι του: «Γιατί να τιμωρήσετε εμένα που δεν σκότωσα παρά μόνο έναν άνθρωπο, όταν αφήνετε αυτούς τους στρατηγούς που έχουν σκοτώσει τη μισή υφήλιο να περιφέρονται με τέτοια αυταρέσκεια στους δρόμους, να παριστάνουν τους ήρωες στα στρατόπεδα και να πηγαίνουν την Κυριακή στην εκκλησία και να κοινωνούν». Μας έχουν συνηθίσει να υποτιμάμε τη ζωή και μας απαγορεύουν να θυμόμαστε.
Κατά κανόνα τα ΜΜΕ και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν συνεισφέρουν στην ενσωμάτωση της μνήμης στην πραγματικότητα, αντιθέτως μάλιστα συμβάλλουν στη λήθη και στη σιωπή.
Ο πολιτισμός της κατανάλωσης και ο πολιτισμός του κατακερματισμού μας εκπαιδεύουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να πιστεύουμε ότι τα πράγματα συμβαίνουν έτσι από μόνα τους. Την εκδοχή αυτή καλλιεργούν και διαδίδουν οι εξουσίες και δη με τρόπο αριστοτεχνικό, ώστε να μην διαταραχθεί, ή έστω κλονιστεί, η απόλυτη κυριαρχία και μακροημέρευσή τους.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, δεν πρέπει να μας κατατρύχει η μοιρολατρία, η οποία μπορεί να μας καταρρακώσει και τελικώς να μας συντρίψει. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η ιδιαίτερα θολή κατάσταση τρέφει την ατιμωρησία και εξαναγκάζει τους ανθρώπους να δέχονται άκριτα τις προσταγές του ηγεμόνα και των αυλικών του.
Είναι προφανές ότι θέλουν να μας εκπαιδεύσουν περίπου, αν όχι ακριβώς ως εξής: Στα περίχωρα του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ μπορεί κανείς να συναντήσει ένα άλλο πανεπιστήμιο, πιο μικρό, όπου γίνονται μαθήματα πειθαρχίας.
Οι μαθητές, σκυλιά κάθε ράτσας, χρώματος και μεγέθους, μαθαίνουν πώς να μην είναι σκυλιά. Οταν γαυγίζουν η εκπαιδεύτρια τα τιμωρεί σφίγγοντάς τους το μουσούδι με τη χούφτα και τραβώντας τους το κολάρο με τις ατσάλινες βελόνες, ώστε να πονέσουν. Οταν σωπαίνουν η εκπαιδεύτρια επιβραβεύει τη σιωπή τους με γλυκά. Ετσι μαθαίνουν –τους μαθαίνει η εκπαιδεύτρια– πώς να μην γαυγίζουν πια.
Γιατί διαμαρτύρεστε; Σωπάστε (σκάστε!), ώστε να τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες στα καμένα, να κερδίζουν οι φίλοι μας και με τη βούλα της Δικαιοσύνης (ΣτΕ). Ετσι θα γίνει και στον Εβρο και ας λέει ό,τι θέλει (όψιμα βέβαια) ο εκλεκτός του ηγεμόνα, Στ. Μπένος.
*Δικηγόρος
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr