Η σχέση μας με τον χρόνο που κυλά αμείλικτα, ένα ταξίδι ζωής, ταξίδι σκέψης, αναζήτησης, αυτοκριτικής, αυτογνωσίας, το οποίο διερευνά με φιλοσοφικά εργαλεία στοχασμού ο Φίλιππος Ζάχαρης, βρίσκεται στο επίκεντρο του νέου του βιβλίοu «Το νήμα του χρόνου», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επίμετρο.
«Ο χρόνος προχωρά ευθύγραμμα, με διακυμάνσεις και ανασκιρτήματα, χωρίς να αναστέλλεται. Κάθε στιγμή φέρει μέσα της τη σιωπηλή υπόμνηση της αδυναμίας να προκρίνουμε, να ελέγξουμε το απρόβλεπτο. Κάθε βήμα προς το μέλλον είναι ταυτόχρονα και βήμα προς το εσωτερικό του εαυτού, ο χρόνος δεν είναι γραμμική συνέχεια αλλά στρωματοειδής μνήμη, με τα παλιά ίχνη να ανατροφοδοτούν και να σμιλεύουν το τώρα», επισημαίνει ο βραβευμένος δημοσιογράφος και μεταφραστής. «Με το “Νήμα του Χρόνου” επιχειρείται ένα άνοιγμα προς το μέλλον, με βαθιά υπόμνηση του Χθες που αναδιατάσσεται μέσα από το Τώρα. Ένα ταξίδι του ατόμου μέσα στο Γίγνεσθαι στην προσπάθειά του να στοχαστεί το Είναι, τον πυρήνα και την πηγή που αναβλύζει η σκέψη».
Πρόκειται για το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο του Φίλιππου Ζάχαρη (μετά τις «Ευκαιρίες Ζωής»), το οποίο παρουσιάστηκε την Τετάρτη το βράδυ στην κατάμεστη αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Μίλησαν εμπεριστατωμένα, αναλύοντας πτυχές του έργου του η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Άννα Ευθυμίου, η υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Σέβη Βολουδάκη, ο πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Αντώνης Αυγερινός, ο πρόεδρος του «Παρνασσού» Βασίλης Κωνσταντινόπουλος, ο πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ Σωτήρης Τριανταφύλλου, ο πρόεδρος της ΕΣΠΗΤ Θέμης Μπερεδήμας και ο βιομηχανικός φαρμακοποιός και συγγραφέας – διευθυντής επικοινωνίας της Boehringer Ingelheim, Μανώλης Μιτάκης.
Εν κατακλείδι, ο Φίλιππος Ζάχαρης έδωσε το στίγμα του βιβλίου τονίζοντας πως «η γνώση του παρελθόντος παραμένει το απαραίτητο εργαλείο για την επαναδιαπραγμάτευση του παρόντος και τη διαμόρφωση του μέλλοντος». Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσμασμα της ομιλίας του: «Περιφερόμαστε ανυποψίαστοι σε αχαρτογράφητες περιοχές του νου και αυτό το ονομάζουμε διέξοδο ή αδιέξοδο, παραληρώντας ενίοτε από τα βάσανα και την απομόνωση που μας οδήγησε ο σημερινός κόσμος όπου η απουσία της πολυδιάστατης και απελευθερωτικής σκέψης δημιουργεί τις βάσεις και βάζει τα θεμέλια για την διαιώνιση του μονοδιάστατου ανθρώπου που έλεγε και ο μεγάλος φιλόσοφος Χέμπερτ Μαρκούζε.
Η απομόνωση αυτή έχει πολλές επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό καθώς οδηγεί σε μια εξατομικευμένη εμπειρία που απορρίπτει την συλλογικότητα και την θέαση ενός κόσμου σε συνθετικό γονιμοποιό πεδίο.
Η σημερινή δημοκρατία, απομακρυσμένη πλήρως από την αρχαία Αθήνα, δημιουργεί πολίτες που προασπίζονται αποσπασματικά τα συμφέροντά τους και ικανοποιούνται από την επιμέρους ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Την ίδια στιγμή η λογική του απεριόριστου κέρδους ανεξαρτήτου πολιτικών πεποιθήσεων μετατρέπει τους ανθρώπους σε πειραματικούς εμπνευστές της υλιστικής θεώρησης των πραγμάτων και παρά το γεγονός ότι η πολιτική υφίσταται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έστω και αποσπασματικά, οι πολίτες είναι αυτοί που στο τέλος κρατούν τα ηνία της εξέλιξης. Δεν είναι παρά οι διαμορφωτές του σημερινού κόσμου.
Οι πολίτες όμως διαχρονικά κατηγορούν τις κυβερνήσεις που οι ίδιοι επιλέγουν και τρόπον τινά μέσα από το εξατομικευμένο κέρδος διαβιούν σε καθεστώς προσωπικής διάκρισης. Είναι λόγου χάρη αυτοί οι ίδιοι που επιλέγουν τους βουλευτές της περιοχής τους και σε περίπτωση που δεν επωφεληθούν, τους κατηγορούν για αθέτηση υποσχέσεων. Αυτή η αθέτηση τραυματίζει την δημοκρατία μιας και στηρίζεται στην παρατεταμένη ρουσφετολογία, παρά τις ενίοτε φιλότιμες προσπάθειες κάποιων κυβερνήσεων που καταβάλλονται για τον περιορισμό τους.
Είναι ο σημερινός άνθρωπος θύμα των επιλογών του; Πιστεύω πως ναι. Θεωρώ ότι οι πολίτες είναι αυτοί που διαμορφώνουν την πολιτική, αυτοί που ενστερνίζονται σε πολλές περιπτώσεις συνωμοσιολογίες και απολιτίκ θεωρίες – το όπλο της αναγέννησης του νέο-συντηρητισμού, οι πολίτες που επιλέγουν να αποστασιοποιηθούν από την εξέλιξη και πρόοδο ως παθητικοί θεατές και καταναλωτές.
Ο ψευτο-προοδευτισμός, από την άλλη, οδηγεί στην παγίωση θέσεων με την μορφή περί δημοκρατίας ή μη την στιγμή που η ίδια η δημοκρατία σχετίζεται όχι μόνο από τους πρεσβευτές της στο κοινοβούλιο αλλά από κυρίως από τα εκατομμύρια των πολιτών που χάσκουν απαθείς και αδιάφοροι.
Μέσα σε αυτό περιβάλλον που δεν είναι τωρινό, οραματίστηκα από μικρό παιδί έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο που θα εδράζεται στην σύλληψη της ίδιας της σημασίας της ζωής που αναδύεται μέσα από τον στοχασμό την ποιητικότητα και την αυτονομία. Ο κόσμος αυτός δεν είναι ουτοπικός, δεν είναι οπτασία είναι το γεμάτο που κρύβεται στο βάθος, το μεγάλο και το υψηλό που διακατέχει την ανθρώπινη σκέψη, το μακρινό και απρόσιτο αλλά πάντα ανιχνεύσιμο.
Τον κόσμο αυτόν εξακολουθώ να πρεσβεύω μέχρι σήμερα, σε πείσμα των κάθε λογής ανανεωτικών ψευδο-σοφισμάτων, αυτή την τόσο ελκυστική και δελεαστική στην σκέψη αντιπέρα όχθη».
Διαβάστε περισσότερα