Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων συνθλίβει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν «αναβάθμισης» του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Αυτό που συντελείται σήμερα μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα διαχειριστικής ανεπάρκειας. Είναι μια βαθιά ταξική, ανάλγητη και συνειδητή πολιτική επιλογή. Πρόκειται για τη στρατηγική εγκατάλειψη και την προδιαγεγραμμένη κατάρρευση μιας από τις σπουδαιότερες κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, με τελικό στόχο την πλήρη εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας.
Η εικόνα στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών θυμίζει ζώνη πολέμου. Οπως αποκαλύπτουν αλλεπάλληλα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, τα νοσοκομεία μας κυριολεκτικά αδειάζουν από επιστήμονες. Τα τελευταία χρόνια, ένα τεράστιο κύμα γιατρών οδηγήθηκε στη μετανάστευση, αναζητώντας στοιχειώδεις συνθήκες εργασιακής και επιστημονικής αξιοπρέπειας απέναντι σε ένα κράτος που τους απαξιώνει συστηματικά. Οσοι υγειονομικοί επιμένουν να κρατούν όρθιο το ΕΣΥ, καλούνται να σηκώσουν ένα απάνθρωπο βάρος. Λειτουργούν στα όρια της απόλυτης εργασιακής εξουθένωσης, εισπράττοντας την κοροϊδία, την ώρα που οι απολαβές τους παραμένουν εξευτελιστικά καθηλωμένες. Αυτή η μαζική φυγή είναι το απότοκο μιας πολιτικής που εχθρεύεται έμπρακτα τον δημόσιο λειτουργό.
Την ίδια στιγμή, η οικονομική ασφυξία του συστήματος παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Η υποχρηματοδότηση δεν είναι ατύχημα, είναι οργανωμένο σχέδιο. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων έχουν εκτοξευτεί σε ιλιγγιώδη ύψη, σύμφωνα με δημοσιεύματα, γεγονός που αποδεικνύει τον απόλυτο κυβερνητικό εμπαιγμό. Ενώ η δημόσια δαπάνη παραμένει πεισματικά και προκλητικά βαλτωμένη σε επίπεδα κατά πολύ κατώτερα του ευρωπαϊκού μέσου όρου, στρώνεται μεθοδικά το χαλί για την επέλαση των ιδιωτικών συμφερόντων.
Το μάρμαρο αυτής της κυβερνητικής λαίλαπας το πληρώνουν οι πολίτες, ενώ οι τοπικές κοινωνίες αφήνονται υγειονομικά ανοχύρωτες. Η δημόσια υγεία χάνει οριστικά τον δωρεάν χαρακτήρα της, καθώς τα νοικοκυριά, εν μέσω μιας σαρωτικής ακρίβειας, καλούνται να καλύψουν άμεσα από την τσέπη τους ένα υπέρογκο και δυσβάσταχτο μέρος των ιατρικών τους δαπανών. Πρόκειται για μια συνθήκη-ντροπή που γεννά επικίνδυνες ανισότητες και οδηγεί μαθηματικά στην «υγειονομική φτώχεια». Σε αυτό το τοπίο διάλυσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αντί να διεκδικεί αγωνιστικά πόρους και στελέχωση για τα περιφερειακά νοσοκομεία και κέντρα υγείας, συχνά περιορίζεται σε ρόλο παθητικού θεατή ή διακοσμητικού χειροκροτητή στις κυβερνητικές φιέστες. Το μήνυμα της κεντρικής εξουσίας είναι κυνικό: όποιος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, αφήνεται στη μοίρα του, και οι διοικήσεις των Περιφερειών συχνά αδυνατούν ή αρνούνται να αποτελέσουν ανάχωμα σε αυτή την ολέθρια πολιτική.
Αυτές οι πρακτικές κρύβονται πίσω από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και εξαγγελίες κενές περιεχομένου. Η απάντηση απέναντι στο ξήλωμα του κοινωνικού κράτους δεν μπορεί να είναι η ανοχή. Η υπεράσπιση του ΕΣΥ, η απαίτηση για γενναία ενίσχυση του προϋπολογισμού και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, είναι καθήκον δημοκρατικής ευθύνης για κάθε πολίτη και κάθε προοδευτική φωνή στην Αυτοδιοίκηση. Δεν συνθηκολογούμε με τη βαρβαρότητα. Διεκδικούμε αταλάντευτα το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μια ποιοτική, αποκλειστικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν περίθαλψη.
*Δρ Διδάσκων Πολιτικών Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Περιφερειακή Παράταξη «Πρώτα η Πελοπόννησος»
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr