Τον Ιούλιο του 2021 ο Nord Stream ΙΙ ήταν ετοιμοπαράδοτος «με το κλειδί στο χέρι». Η γερμανική Αρχή Ενέργειας όμως μπλόκαρε τη λειτουργία του. Πίσω από αυτή την απόφαση υπήρξε πολλή γεωπολιτική. Εκεί κρίθηκαν η γερμανική (γεω)πολιτική στροφή και όσα ακολούθησαν.
Ενα από αυτά ήταν και το κλιμακούμενο εμπάργκο στα ρωσικά καύσιμα. Το κενό καλύφθηκε από «φίλο» προμηθευτή: τις ΗΠΑ. Από το 2021 ώς τον Αύγουστο του 2026 η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο, το αμερικανικό αργό και το αμερικανικό ντίζελ «χτύπησε κόκκινο». Αυτή η εξάρτηση αποδείχθηκε πολύ πιο επαχθής και πολύ πιο ακριβή σε σχέση με την εξάρτηση από τα ρωσικά καύσιμα. Οχι μόνο αυτό, αλλά επιβλήθηκε «διά ροπάλου», μέσα από την ασφυκτική πίεση της διαπραγμάτευσης υπό τη δαμόκλειο σπάθη των δασμών.
Αποδεικνύεται τώρα ότι αυτή η λεόντειος εις βάρος της Ευρώπης συμμαχία δεν εξασφάλισε καν τη συνέπεια της άλλης πλευράς στις συμφωνίες που η ίδια επέβαλε. Οι ΗΠΑ προαναγγέλλουν τώρα αναστολή εξαγωγών ντίζελ προς την Ευρώπη την πιο δύσκολη στιγμή για τη δεύτερη: σε συνθήκες που η ενεργειακή κρίση έχει μετατοπιστεί στα προϊόντα διύλισης, το ντίζελ και τη βενζίνη. Τα ευρωπαϊκά αποθέματα φυσικού αερίου είναι τα χαμηλότερα των τελευταίων ετών και όλοι προβλέπουν έναν «πολύ δύσκολο χειμώνα».
Η αμερικανική «προδοσία» αυτή τη φορά δεν γίνεται στο πλαίσιο ενός παιγνίου επιβολής, αλλά για να προσανατολίσει την αμερικανική παραγωγή ντίζελ στην εσωτερική αγορά των ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να απαλύνει λίγο την οξύτητα της κρίσης στο εσωτερικό της χώρας του εν όψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Δείγμα της παντοδυναμίας των αγορών: οι ΗΠΑ είναι αυτάρκεις ενεργειακά, αλλά οι ενεργειακές εταιρείες προτιμούν να κάνουν εξαγωγές λόγω υψηλότερων τιμών και κερδών, παρά να τροφοδοτούν την εσωτερική αγορά με φτηνότερη ενέργεια.
Ολα αυτά δεν έχουν μόνο οικονομική και κοινωνική διάσταση, αλλά και πολιτική. Η Ευρώπη παγώνει, η Ευρώπη δεν έχει φτηνή, ούτε καν επαρκή, ενέργεια για να κινηθεί και να παραγάγει, βλέπει τη βιομηχανία της να υποβαθμίζεται, χάνει κατά κράτος στον ανταγωνισμό με ΗΠΑ και Κίνα.
Φαίνεται πρόθυμη να τα θυσιάσει όλα στον βωμό μιας γεωπολιτικής φαντασίωσης για νίκη επί της Ρωσίας, επενδύει στην «άμυνα και ασφάλεια» και όχι στη συνοχή και τη σύγκλιση. Αποτέλεσμα; Η Ακροδεξιά απειλεί τα πολιτικά της «κάστρα», σε μια επικίνδυνη πολιτική παλινδρόμηση. Το τίμημα της εξάρτησης, γεωπολιτικής και οικονομικής, αλλά και της «αιώνιας» λιτότητας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr