Χαριεντιζόσασταν με την κ. Καρυστιανού για να μπείτε στο κόμμα της, είπε πρόσφατα η εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. Αλεξάνδρα Σδούκου στον Φαραντούρη του ΠΑΣΟΚ και αυτός ανταπάντησε στον ίδιο τόνο λέγοντας ότι και η ίδια χαριεντιζόταν με υπουργούς στο παρελθόν, προφανώς για την πολιτική της ανέλιξη. Εφριξε η κ. Σδούκου. Τι σεξιστή τον αποκάλεσε, τι μισογύνη και λοιπές πομφόλυγες. Το ρήμα χαριεντίζομαι είναι σεξιστικό για τις γυναίκες ενώ δεν είναι για τους άντρες. Ωραία η ισότης των φύλων. Το γελοίο είναι ότι αυτή η διένεξη διενεργείται από δύο ελαφρείς της πολιτικής ζωής και παρ’ όλα αυτά διαχέεται στην ελληνική κοινωνία και προκαλεί ιλαρές [φαιδρές] αντιπαραθέσεις χωρίς κανένα νόημα.
Ο δεν ντρεπόμαστε άπαντες υπουργός -ακόμη!- Υγείας και ποιος να το φανταζόταν ποτέ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο θλιβερός Αδωνις, λοιδορούσε δημοσιογράφους ότι έχουν πάρει μπάφο πρωί πρωί. Φύλλο δεν κουνιέται. Είμαστε [αρκετοί εξ ημών] τμήμα ενός συγκατανευσιφάγου λαού (συγκατανευσιφάγος: αυτός που λέει ναι σε όλα, ο μέγας κόλακας]. Ας δικαιολογήσουμε αυτούς τους κόλακες. Τι κάνουμε οι υπόλοιποι: Τι κάνουν οι κατά τα άλλα σωτήρες-ευεργέτες του ελληνικού λαού, όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται; Οι επίδοξοι ηγέτες; Οι κακόμοιροι οι βουλευτές; Οι εκπαιδευτικοί, οι δημοσιογράφοι και λοιποί του πνεύματος; Τα λεκτικά ολισθήματα δεν είναι απλά πταίσματα, αλλά καταδεικνύουν την εν γένει [χθαμαλή] προσωπικότητα όσων τα εκστομίζουν, φανερώνουν το επίπεδο πολιτισμού στο οποίο έχουμε ως χώρα κατρακυλήσει.
Δεν είναι ανάξιο λόγου να επικρίνονται τα λεκτικά [όχι γλωσσικά] ολισθήματα. Ελεγε ένας κορυφαίος των Κυνικών, ο Θηβαίος Κράτης, ότι είναι προτιμότερο να γλιστρήσει κανείς με το πόδι παρά με τη γλώσσα (κρείττον είναι τω ποδί ολισθήσαι ή τη γλώττη). Α μπα, ποιος δίνει πια σημασία στους αρχαίους [που είναι πολύ πιο νέοι από ό,τι νομίζουμε οι πολλοί]. Αμα γλιστρήσεις με τη γλώσσα έστω και μια φορά δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής στην κανονικότητα, κόβεις καπίστρι και ουδείς μπορεί να σε συγκρατήσει, όπως συμβαίνει με τον μέγα Αδωνι – είναι απίστευτο ότι αυτός ο άνθρωπος είναι σημαίνον [κορυφαίο!] στέλεχος μιας κυβέρνησης, αλλά θα πει κανείς δεν είναι απίστευτο που έχουμε επιλέξει αυτήν την κυβέρνηση; Ο λαός να βάλει το χέρι του, αλλά πού να το βρει το χέρι του ο λαός; Εχει χάσει τα μέλη του, τον νου του, την ψυχή του, τον εαυτό του με άλλα λόγια. Ημασταν ποτέ σοβαρός λαός; Κουβαλάμε μεν έναν μακραίωνο πολιτισμό αλλά μας φαίνεται πολύ βαρύς και τον ξεφορτωνόμαστε εύκολα, χωρίς καμία ερινύα.
Θα πρέπει να αποδώσουμε τα «εύσημα» στην ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία και σε όσους εργάζονται σε αυτήν· αυτοί κι αν είναι συγκατανευσιφάγοι – αλλά ουδενός ιδρώνει το αυτί, ειδικά εκείνων που θεωρούνται φύλακες της δεοντολογίας και της ηθικής – αστειάκια…«οργανικά»…
Δεν υπάρχουν άλλες ειδήσεις πλέον για την ελληνική τηλεόραση πλην του απίστευτα άδικου, είναι αλήθεια, θανάτου του δημοφιλούς τραγουδιστή. Ναι μεν έρχονται στο φως [λες και δεν τα ξέραμε] οι σκοτεινές πλευρές των διεφθαρμένων ιατρών αλλά οι ευθύνες και οι ενοχές της κυβέρνησης παραμένουν στο απυρόβλητο. Απλώς πέφτουμε από τα σύννεφα, όπως είναι η προσφιλής έκφραση των υποταγμένων στην εξουσία δημοσιογράφων.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr