Κωλοβαρούσα στα Χανιά, παραμονές δημοτικής κάλπης, κάπου στα τέλη του περασμένου αιώνα. Κάθε απόγευμα περνούσα από το ορμητήριο σχήματος της αιρετικής Αριστεράς, που συμμετείχε στην εκλογοπανήγυρη με στόχο να συσπειρώσει τους παροικούντες τους συνοικισμούς της ουτοπίας, δίνοντας ώθηση ταυτοχρόνως στις κινηματικές διεργασίες της αύριον. Μεγαλεπήβολες και αλυσιτελείς διακηρύξεις. Αργούτσικα κάποιο βράδυ μπαίνει φουριόζος στον χώρο καλοστεκούμενος μεσόκοπος με ντρίλινο σακάκι, τραγιάσκα και δασύτριχη μουστακιά. Μ’ έναν γδούπο που μας κατατρομάζει, ξαπλώνεται αίφνης καταγής, στο μέσον της αίθουσας, παριστάνοντας τον πεθαμένο. Κοιτάμε σαστισμένοι.
Ωσπου το ίδιο ξαφνικά με σάλτο αιλουροειδούς, παρά τα τρίτα του -ήντα, σηκώνεται ολόρθος και δηλώνει βροντοφώνως, δείχνοντας το πάτωμα. -«Ετσά δα ήμανε κι μ’ ανέστησεν ο ζιατρός. Κι αντίς να ζητήξει φακελάτσι, μου ’δωκε και λεφτά ζια τα φάρμακα». Ο ζιατρός δεν είναι άλλος από τον Κωστή Νικηφοράκη – επιμελητής τότε, αργότερα διευθυντής του Νοσοκομείου Χανίων και επικεφαλής του συνδυασμού.
Σημειωτέον πως οι δυο νταμιτζάνες απ’ τ’ αμπέλι του, που κουβαλούσε πεσκέσι ο ανανήψας ασθενής, ανάσταιναν στην κυριολεξία νεκρούς· ίσως εν αγνοία του. Ο ίδιος διαβεβαίωνε ότι εν απαρτία το πολυάριθμο σόι του «θε να ψηφίσει το ζιατρό» και μαζί το μισό του χωριό. Αν κρίνουμε απ’ το εκλογικό αποτέλεσμα, οι ιαθέντες Χανιώτες και οι οικείοι τους επιβράβευσαν τον Νικηφοράκη με διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό, τέτοιο που άλλες εξωκοινοβουλευτικές δημοτικές παρατάξεις ανά την επικράτεια δεν μπορούσαν να δουν ούτε στα πιο πονηρά τους όνειρα.
Τιμά όσο λίγοι το λειτούργημα του γιατρού ο Κωστής, κάνοντας την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά πυξίδα και στάση ζωής. Γεννιέται το 1950 στο χωριό Καλυβιανή, στο Καστέλλι Χανίων. Μαθητής ακόμη εντάσσεται στη Νεολαία ΕΔΑ, αποκομίζοντας πολυσέλιδο φάκελο στην Ασφάλεια. Στοχοποιημένος από τη χούντα, φεύγει να σπουδάσει ιατρική στη Σιένα της Ιταλίας, όπου πρωτοστατεί στο αντιδικτατορικό κίνημα μέσα απ’ τις γραμμές του ΑΜΕΕ. Επιστρέφει στα Χανιά και πιάνει δουλειά στο νοσοκομείο.
Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων τον συνεγείρει. Δεν μεταθέτει, ωστόσο, το πρόβλημα στην αταξική μελλοντική κοινωνία. Προτείνει και εφαρμόζει συλλογικές δράσεις για την εδώ και τώρα εξάλειψή του. Οργανώνει ήδη απ’ τη δεκαετία του 1980 το περίφημο κοινωνικό ιατρείο της Σπλάντζιας, όπου προσφέρει δωρεάν περίθαλψη από γιατρούς όλων των ειδικοτήτων σε άπορες οικογένειες, μετανάστες και κατατρεγμένους. Τα συσσίτια που λειτουργούν στον χώρο ταΐζουν καθημερινά πάνω από 600 άτομα. Παράλληλα συμμετέχει ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες εντός και εκτός των συνόρων.
Σε αξέχαστες σαββατιάτικες, συμποσιακές κατανύξεις, στο βιβλιοπωλείο των Ιστορικών Εκδόσεων της οδού Κωλέττη, τα τσούζαμε γερά, όποτε ανέβαινε στην Αθήνα. Βιάστηκε, όμως, να μας την κάνει. Ταξίδεψε για τις επουράνιες εφημερίες το 2007. Στα Χανιά παραμένει ζωντανός θρύλος. Οι συναγωνιστές, οι φίλοι του, αλλά και νεότεροι που δεν είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν θα τιμήσουμε τη μνήμη του στον πολιτιστικό χώρο «Εξάντας» (Βαθέος 20, Αμπελόκηποι) την Τρίτη 29/9, στις 19.30. Θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Γιάννη Ξηρουχάκη με τίτλο «Η ζωή αξίζει μονάχα όταν τη μοιράζεσαι», που αποτελούσε σημαδιακή φράση του Νικηφοράκη. Θα ακολουθήσει συζήτηση.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr