Η αλαζονεία είναι κακός σύμβουλος. Αν είναι ο σταθερός καθοδηγητής σου, το πιθανότερο που θα συμβεί θα είναι η αποδοκιμασία από το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεσαι, κυρίως από κείνο το κομμάτι που δεν έχει μαζί σου σχέση εξάρτησης. Συνήθως η αλαζονεία στην πολιτική παρουσιάζεται όταν ένα κόμμα ή ένας πολιτικός ηγέτης έχουν την αίσθηση, για να μην πω τη βεβαιότητα, ότι είναι στο απυρόβλητο, ότι ουδείς τους απειλεί, ουδείς είναι σε θέση να αμφισβητήσει τις προτάσεις τους και πορεύονται σαν να παίζουν μόνοι τους στο γήπεδο. Στην καθημερινότητα ο αλαζόνας είναι ένας μοχθηρός τύπος που δεν υπολογίζει κανέναν, κάνει ό,τι γουστάρει, δεν λογοδοτεί πουθενά, απαιτεί από τους γύρω του να μην ασκούν κριτική, θεωρεί ότι όποιος-α τολμά να εκφράσει διαφορετική από τη δική του άποψη πρέπει είτε να πειθαρχήσει με το ζόρι είτε να εξοβελιστεί μέχρι να συνετιστεί και πιστεύει ότι είναι μακράν ο καλύτερος και ο πιο αποτελεσματικός στο περιβάλλον του, οικογενειακό ή επαγγελματικό.
Συνήθως ύστερα από κάποιο διάστημα μένει μόνος του, κοιμάται και ξυπνάει με την αλαζονεία για μαξιλάρι του. Καταλήγει μόνος του αφού έχει καταφέρει να στρέψει τους πάντες εναντίον του. Οι θεωρίες συνωμοσίας που επιστρατεύει για να εξηγήσει την αντίδραση που συναντά η στάση του πείθουν μόνον τον ίδιο. Σε προσωπικό επίπεδο οι συνέπειες είναι δεδομένες. Χαλάνε φιλίες, διαλύονται οικογένειες, βλάπτονται επαγγελματικές σχέσεις. Στην πολιτική τα πράγματα είναι διαφορετικά γιατί οι συνέπειες της αλαζονείας ενός κόμματος ή ενός ηγέτη είναι πολλές και αφορούν την κοινωνία γενικότερα ή αυτό το κομμάτι της που ακολουθεί το κόμμα και εμπιστεύεται τον ηγέτη.
Στην ακραία εκδοχή της, όταν δηλαδή τείνει να γίνει μόνιμη, όταν δεν υπάρχουν, ή κι αν υπάρχουν δεν λειτουργούν, οι μηχανισμοί άμυνας που είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον της εξισορρόπησης, τότε έχουμε να κάνουμε με καθεστώς που δεν ορρωδεί προ ουδενός, που συμπεριφέρεται σαν να είναι ισόβιο και δεν δίνει λογαριασμό πουθενά, που αισθάνεται σίγουρο ότι δεν θα το ακουμπήσουν ούτε οι πολιτικοί αντίπαλοι ούτε η Δικαιοσύνη, που δεν διστάζει να μετέλθει ανοίκεια μέσα για να αντιμετωπίσει αυτούς που θεωρεί εχθρούς του, που καλύπτει τις πομπές του ενίοτε χωρίς να κρατήσει ούτε τα προσχήματα, που ρίχνει στην κυκλοφορία τρομοκρατικού περιεχομένου διλήμματα για να φοβίσει τους πολίτες, που έχει μια ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη χώρα, που επειδή είναι πλειοψηφία στη Βουλή ελέω εκλογικού νόμου θεωρεί το κράτος δικαίου αναλώσιμη πολυτέλεια και πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει ατιμωρητί, για να θυμηθούμε τη δήλωση κορυφαίου υπουργού και πρωτοκλασάτου κομματικού παράγοντα του καθεστώτος Μητσοτάκη που ελέγχει από το 2019 την Ελλάδα.
Σε πολλές περιπτώσεις έχει ξεπεράσει τα όρια. Δεν κουράζεται να συκοφαντεί το σύμπαν. Στήνει κύκλωμα παρακολουθήσεων και με παράνομο λογισμικό και με τις υπηρεσίες της ΚΥΠ και ο επικεφαλής του δηλώνει καμαρωτή άγνοια, δεν παραιτείται, ως όφειλε, και η δικαστική εξουσία με παρδαλά επιχειρήματα και ανίερο σκεπτικό αγνοεί τις βροντώδεις και τεκμηριωμένες καταγγελίες και βάζει τους φακέλους στο αρχείο. Σκάει μεγάλο σκάνδαλο με τις κοινοτικές επιδοτήσεις στον αγροτικό τομέα και οι αρμόδιοι λένε ότι ευθύνονται οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Απευθείας αναθέσεις ύψους οκτώ δισεκατομμυρίων ευρώ, διαγωνισμοί δεκάδες με έναν υποψήφιο και δεν ανοίγει μύτη. Ψάχνει τις επίμαχες υποθέσεις η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το καθεστώς μιλάει για ανθελληνική προπαγάνδα και για αποφάσεις κατάφωρα ιδιοτελείς.
Εχει γεμίσει η δημόσια συζήτηση με σκάνδαλα μικρού και μεγάλου βεληνεκούς (βόμβος μακρόσυρτος) και οι υπουργοί, αυτοί που έχουν καβαλήσει το καλάμι, όπως είπε η Ντόρα Μπακογιάννη, επιτίθενται στα μέσα ενημέρωσης, δίνουν συμβουλές στους δημοσιογράφους για το πώς πρέπει να διατυπώνουν τις ερωτήσεις, απειλούν ανοιχτά και προειδοποιούν τους ατίθασους ότι θα τους σύρουν στα δικαστήρια. Εχει δίκιο η κ. Μπακογιάννη. Είναι μπόλικοι αυτοί που έχουν καβαλήσει καλάμι. Κάποιοι το έχουν στο… αίμα τους, έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν, αυτό έκαναν σε όποιο κόμμα κι αν ήταν, κλιμακώνουν βλέποντας ότι δεν απειλούνται, νιώθουν ότι τους προστατεύει το σύστημα. Επρεπε όμως η κ. Μπακογιάννη να δείξει τον βασικό υπεύθυνο γι’ αυτήν την κατάσταση. Το παράδειγμα, καλό ή κακό, στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες το δίνουν οι κορυφές. Ο πρύτανης της αλαζονείας είναι ο πρωθυπουργός. Μυώδες ύφος, στομφώδης, άκαμπτος, απτόητος ελιτισμός, υπερτροφικό εγώ. Το πιο μεγάλο καλάμι.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr