Δεν λέει να μειωθεί το ρεύμα της αποχής. Τα μεγάλα ποσοστά έχουν προβληματίσει τα επιτελεία των κομμάτων, ωστόσο μέχρι τώρα δεν έχουν καταφέρει να βρουν τρόπους να το περιορίσουν. Δεν είναι βεβαίως εύκολο να πείσεις τον κόσμο να σηκωθεί από τους καναπέδες και να πάει στην κάλπη. Προσπαθούν με διλήμματα, με τη λογική του φόβου, με υποσχέσεις ότι κάτι θα αλλάξει, με έξυπνες προπαγανδιστικές πρακτικές να το πετύχουν, αλλά ο μέχρι τώρα απολογισμός δεν είναι θετικός. Τα κόμματα εξουσίας κινούνται σε χαμηλά επίπεδα, τα κόμματα διαμαρτυρίας δεν μπορούν να βγουν από τον κύκλο του σεχταρισμού στον οποίο με τη θέλησή τους έχουν μπει.
Για να είμαστε δίκαιοι, αυτό δεν αφορά μόνον την Ελλάδα. Στην ίδια έκταση, σε κάποιες χώρες σε μεγαλύτερη, το βλέπουμε να υπάρχει στην Ευρώπη. Η αδιαφορία για τις κάλπες οφείλεται σε πολλούς λόγους. Θυμός και απογοήτευση για τη διάψευση των ελπίδων. Απαισιοδοξία γιατί τα κόμματα εξουσίας (συντηρητικά και σοσιαλδημοκρατικά) μοιάζουν τόσο πολύ που δυσκολεύεσαι να βρεις διαφορές. Κερδίζει έδαφος η άποψη ότι η ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική) εκτός από την οικονομία επικρατεί και στην πολιτική. Αυτό παράγει το φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης του πολίτη. Απελπισμένος ο πολίτης που κάποτε ήταν ενεργός, σήμερα επειδή δεν βλέπει φως κλείνεται στην ιδιωτική σφαίρα του και μένει άπραγος. Ενα σύνθημα του Μάη του ’68 έλεγε «Μετρό, δουλειά, τιβί, νάνι». Προσθέστε και το διαδίκτυο και θα έχουμε πλήρη την εικόνα.
Οπως υποστηρίζει ο Κορνήλιος Καστοριάδης, «τα φερέφωνα της κατεστημένης κοινωνίας λένε ότι καπιταλισμός και κατανάλωση, αυτός είναι ο τελικός προορισμός της ανθρωπότητας…Κανένα αληθινό μέλλον δεν υφίσταται καθώς η ιστορία έκλεισε την πόρτα της. Πρόκειται για έναν καταναγκασμό που παραλύει την πολιτική φαντασία και δράση, μια ενίσχυση της απάθειας και της αναδίπλωσης στην ιδιωτική σφαίρα. Είναι συνθήκες που καθιστούν ξανά πιθανές αταβιστικές διεξόδους, όπως την καταφυγή στον εθνικισμό» (σελ. 108 «Οι μετασχηματισμοί του καπιταλισμού», Εκδόσεις Μάγμα).
Υπάρχει ελπίς; Ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος πιστεύει ότι κάτι έχουμε να μάθουμε από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε διάφορα κρατίδια της Γερμανίας. Στο άρθρο του στο news247 μιλάει για την κίνηση του ιστορικού εκκρεμούς: «Από την απογοήτευση στην αποστράτευση και στην αποχή· από την αποχή στη δυσπιστία· από τη δυσπιστία στην ξανα-πολιτικοποίηση, και από εκεί στη μάχη για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της επιστροφής. Δηλαδή στη μάχη για το ποιος μπορεί να δώσει μορφή στο μέλλον». Πρόκειται αναφέρει για την πολιτική της προσδοκίας: «Η AfD και η Linke το τολμούν. Αλλά προσφέρουν δύο διαφορετικές πολιτικές της προσδοκίας. Η Linke λέει, σχηματικά: Ο κόσμος που ζούμε είναι άδικος. Πρέπει να τον αλλάξουμε. Η AfD λέει κάτι διαφορετικό: Τον κόσμο που ξέρατε σας τον κλέψανε· πρέπει να τον πάρουμε πίσω. Πρόκειται για δύο διαφορετικούς τρόπους κατασκευής της προσδοκίας».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr