Μετά το «Περφορατέρ», που κυκλοφόρησε το 2022, ο Αποστόλης Καπαρουδάκης επιστρέφει στην αστυνομική λογοτεχνία με το δεύτερο μυθιστόρημά του, το «Υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε χριστουγεννιάτικα τραγούδια όλο το χρόνο». Ενα βιβλίο που ακολουθεί τους κανόνες του αστυνομικού μυθιστορήματος, αλλά επιχειρεί και να τους μετακινήσει λίγο, να τους μπολιάσει με χιούμορ, κοινωνική παρατήρηση και μια ευρύτερη ματιά πάνω στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Η ιστορία εκτυλίσσεται τα Χριστούγεννα του 2023 στην Κυψέλη. Οπως μας προϊδεάζει από το οπισθόφυλλο, ο Γιώργος Ταλιαδούρος έχει βρει έναν παράδοξο τρόπο να κατοικεί στο σπίτι της Αγγελικής Παπαγιώργη: βρίσκεται εκεί τις ώρες που εκείνη λείπει στη δουλειά της, χωρίς η ίδια να γνωρίζει την παρουσία του. Ολα αλλάζουν όταν τη βρίσκει νεκρή στο κρεβάτι της. Από εκείνη τη στιγμή βρίσκεται μπροστά σε ένα καθήκον που μοιάζει ταυτόχρονα παράλογο και απολύτως αναγκαίο: να ανακαλύψει ποιος τη σκότωσε.
Αποστόλης Καπαρουδάκης. Υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε χριστουγεννιάτικα τραγούδια όλο το χρόνο. Hackademy
Την υπόθεση αναλαμβάνει ο αστυνόμος Γεροθανάσης, ένας ήρωας του βιβλίου που έχει τη δική του, ιδιόμορφη μεθοδολογία. «Ντύνει» τις υποθέσεις του με στοιχεία, όπως θα έντυνε κανείς έναν άνθρωπο, ξεκινώντας μάλιστα από τα εσώρουχα. Είναι μια λεπτομέρεια που καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο ο Καπαρουδάκης αντιμετωπίζει το είδος αυτό της γραφής. Ο συγγραφέας δεν χρησιμοποιεί την αστυνομική πλοκή αποκλειστικά ως μηχανισμό για να οδηγήσει τον αναγνώστη στη λύση ενός μυστηρίου. Το έγκλημα γίνεται η αφετηρία για να φωτιστούν πρόσωπα, συμπεριφορές, επιλογές και καταστάσεις.
Η έρευνα του Γεροθανάση, αλλά κυρίως η έρευνα του Ταλιαδούρου, δεν αφορά μόνο το «ποιος το έκανε», αλλά και το τι βρίσκεται πίσω από τους ανθρώπους και τις πράξεις τους. Ο Καπαρουδάκης γράφει με γλώσσα απλή και άμεση, χωρίς να φορτώνει το κείμενο με περιττές δυσκολίες. Η αφήγηση προχωρά γρήγορα και το βιβλίο διαβάζεται εύκολα, όμως πίσω από την ευκολία της ανάγνωσης υπάρχουν παρατηρήσεις για την κοινωνία, την πολιτική και τις επιλογές που έχουν διαμορφώσει τη σημερινή πραγματικότητα.
Αυτό, άλλωστε, αποτελεί ένα στοιχείο που συνδέει το δεύτερο βιβλίο με το «Περφορατέρ». Εκεί, ο δημοσιογράφος-ήρωας λειτουργούσε ως «όχημα» για να τεθούν ζητήματα που αφορούν τη δημοσιογραφία και τον τρόπο με τον οποίο αυτή ασκείται. Εδώ το πεδίο ανοίγει κι άλλο. Η δημοσιογραφική ματιά του συγγραφέα παραμένει παρούσα, όμως το ενδιαφέρον μετατοπίζεται περισσότερο προς την κοινωνία, την πολιτική και τις συνέπειες συγκεκριμένων επιλογών.
Δεν πρόκειται ωστόσο για ένα βιβλίο αστυνομικό που ασχολείται μόνο με κοινωνικό ή πολιτικό σχόλιο. Η πλοκή παραμένει στο επίκεντρο. Ο αναγνώστης θέλει να μάθει τι συνέβη στην Παπαγιώργη και ποιος ευθύνεται για τον θάνατό της. Αυτή η ανάγκη να προχωρήσει η έρευνα, να συγκεντρωθούν τα στοιχεία και να αποκαλυφθεί η αλήθεια είναι που κρατά ενεργό το ενδιαφέρον.
Η υπόθεση λειτουργεί και σαν ένας «καθρέφτης» της εποχής. Η Κυψέλη των Χριστουγέννων του 2023, οι άνθρωποι που κινούνται μέσα της, οι θεσμοί, οι αντιφάσεις και οι επιλογές τους συνθέτουν ένα σκηνικό που ξεπερνά τα όρια μιας συμβατικής ιστορίας μυστηρίου. Ο Καπαρουδάκης χρησιμοποιεί την ειρωνεία, το χιούμορ, ενώ υπάρχουν στιγμές που η αφήγηση γίνεται αιχμηρή, χωρίς να χάνει τον ρυθμό της. Ο συγγραφέας γνωρίζει καλά τον λόγο, έχοντας πολυετή παρουσία στον χώρο της γραφής και της δημοσιογραφίας, και θεωρώ ότι αυτή η εμπειρία είναι εμφανής στον τρόπο με τον οποίο οργανώνει την αφήγησή του. Μετά το «Περφορατέρ» λοιπόν, ο Αποστόλης Καπαρουδάκης επιβεβαιώνει ότι η σχέση του με την αστυνομική λογοτεχνία δεν ήταν μια περιστασιακή δοκιμή. Το δεύτερο βιβλίο του έχει τη δική του ταυτότητα, τη δική του ματιά και έναν τρόπο αφήγησης που δεν προσπαθεί να μιμηθεί απαραίτητα τις συμβάσεις του είδους. Ενα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί ως αστυνομική ιστορία, αλλά και ως μια διαφορετική ματιά πάνω στους ανθρώπους και στην κοινωνία μέσα στην οποία ζουν.
*Δημοσιογράφος
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr