Βασικούς άξονες της προσέγγισής του για το ποδόσφαιρο εξήγησε ο Μάρκο Νίκολιτς.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο ο Σέρβος τεχνικός μίλησε στο επιμορφωτικό σεμινάριο του Δικτύου των Ακαδημιών της ΑΕΚ.
Απευθυνόμενος λοιπόν στους συμμετέχοντες, ανέλυσε τη φιλοσοφία του και αφού παραδέχθηκε ότι μισεί να χάνει, αποκάλυψε πότε αποφάσισε να γίνει κορυφαίος προπονητής.
Αναλυτικά η ομιλία του Νίκολιτς:
«Είναι η πρώτη φορά που γίνεται έτσι, πρώτη φορά που έχουμε τρεις εβδομάδες διακοπή, διότι άλλαξαν τους κανόνες, αλλά συμβαίνει πάντα με την εθνική ομάδα. Όταν εργάζεσαι σε έναν μεγάλο σύλλογο όπως η ΑΕΚ, πάντα φεύγουν 10, 12, 14, 15, 16 παίκτες, οπότε το έχουμε συνηθίσει. Αυτή είναι μια χρήσιμη μέρα για να φέρουμε τα νέα παιδιά, όπως κάναμε σήμερα.
Δεν είναι η πρώτη φορά, το κάνουμε συνέχεια σε τέτοιες διακοπές. Κάποια παιδιά της Ακαδημίας που είναι 16 ετών, το να κάνουν προπόνηση με την πρώτη ομάδα είναι μια καλή εμπειρία και τους δίνει κίνητρο να δουλέψουν περισσότερο. Είναι δύσκολο φυσικά γιατί θα έχουμε τους παίκτες από την Αφρική και τη Νότια Αμερική δύο μέρες μόνο πριν από το παιχνίδι με τον ΟΦΗ. Αλλά από την άλλη μπορείς να τσεκάρεις τα παιδιά και να ελέγξεις τους νεαρούς παίκτες και να τους δώσεις την ευκαιρία σε ταλαντούχους νεαρούς ποδοσφαιριστές της Ακαδημίας.
Μετά από πολλές νίκες, δεν μπορούμε να γίνουμε αλαζόνες και να βρισκόμαστε στα σύννεφα. Επίσης, μετά από μία ή δύο ήττες δεν μπορείς να πέσεις σε κατάθλιψη. Αυτό είναι φυσιολογικό για τα Βαλκάνια. Είμαστε Βαλκάνιοι και εγώ και εσείς. Οπότε, έχουμε την ίδια νοοτροπία, αλλά αυτό δεν είναι φυσιολογικό στο ποδόσφαιρο. Γιατί αν είσαι αλαζόνας δεν είναι καλό, αλλά επίσης αν χάσεις την αυτοπεποίθησή σου και πέσεις σε κατάθλιψη μετά από μία ή δύο ήττες, αυτό επίσης δεν είναι καλό.
Πρέπει πάντα να βρίσκεσαι στο απαιτούμενο επαγγελματικό επίπεδο. Αυτή είναι η άποψή μου και μισώ να χάνω. Είναι αλήθεια ότι όταν χάνουμε ένα παιχνίδι, το μισώ αυτό. Ίσως είμαι δύσκολος για εκείνους στη δουλειά μετά», ανέφερε αστειευόμενος, δείχνοντας τους παίκτες και πρόσθεσε για το αγαπημένο του μότο:
«Είναι κάτι που όλοι εδώ αποδέχονται. Το Fight, Believe, Never Give Up. Αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει ποτέ. Γιατί είναι πραγματικά ίσως ακόμη περισσότερο για τα παιδιά παρά για τους επαγγελματίες παίκτες. Γιατί αν θέλεις κάτι πάρα πολύ και αν είσαι έτοιμος να δουλέψεις γι’ αυτό και αν δεν τα παρατήσεις ποτέ, αν είσαι συνεπής σε αυτό και πιστεύεις στον εαυτό σου, τότε τα πράγματα μπορούν να συμβούν. Πρέπει να κάνεις μεγάλα όνειρα για να το κάνεις πραγματικότητα.
Φυσικά, πρέπει να είσαι και ρεαλιστής. Για παράδειγμα σταμάτησα να παίζω ποδόσφαιρο όταν ήμουν 19, 20 χρονών, πολύ νέος, γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να γίνω κορυφαίος παίκτης. Αλλά τότε αποφάσισα ότι θα γίνω κορυφαίος κόουτς. Είσαι καλός σε κάτι, αυτό είναι σίγουρο. Μπορεί να είναι το ποδόσφαιρο, μπορεί το σχολείο, μπορεί να γίνεις ο καλύτερος καθηγητής, μπορεί στον στρατό, μπορεί στις επιχειρήσεις. Δεν ξέρω, αλλά όλοι οι νέοι άνθρωποι έχουν κάποιες ικανότητες. Είναι σημαντικό να βρεις και να εντοπίσεις τις ικανότητές τους».