Και όμως, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την έκδοση του κύκλου τραγουδιών «Μικρή πατρίδα» σε μουσική του Γιώργου Ανδρέου και στίχους του Παρασκευά Καρασούλου. Η Μικρή Αρκτος λοιπόν αποφάσισε να γιορτάσει την επέτειο με μια σειρά μουσικών παραστάσεων σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι τρεις πρώτες ημερομηνίες είναι ήδη γνωστές: αύριο Τετάρτη 30/9 στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, Σάββατο 3/10 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και Δευτέρα 5/10 στο Δημοτικό Θέατρο Αστέρια, στις Σέρρες.
Ερμηνεύουν οι Μάριος Φραγκούλης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Παντελής Θεοχαρίδης, Κορίνα Λεγάκη και Απόστολος Κίτσος. Με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση του Αναστάσιου Συμεωνίδη.
Τα τραγούδια αυτού του εμβληματικού δίσκου ποτέ έως σήμερα δεν παρουσιάστηκαν ζωντανά σε συναυλίες ως ενιαίος κύκλος από τους ίδιους τους δημιουργούς τους. Με αφορμή λοιπόν τη συμπλήρωση 30 χρόνων, ο Γιώργος Ανδρέου και ο Παρασκευάς Καρασούλος συνταξιδεύουν τα τραγούδια τους στη μεγάλη χώρα όπου ανήκουν ως έργα. Από τη «Μικρή Πατρίδα» στο «Γράμμα στον κύριο Νίκο Γκάτσο», από «Τον εαυτό του παιδί» στο «Αγιος ο έρωτας» και από το «Δυο μέρες μόνο» στους «Δον Κιχώτες». Τριάντα χρόνια λοιπόν και η «Εφημερίδα των Συντακτών» ζήτησε από τον ίδιο τον Παρασκευά Καρασούλο να μας γράψει, να μας πει, τις τωρινές του σκέψεις για τη «Μικρή πατρίδα», σαν να απαντάει στο ερώτημα «ποια είναι η πατρίδα σου;».
Το ιστορικό πια άλμπουμ του 1998
Ο Παρασκευάς Καρασούλος περιγράφει τη δική πατρίδα:
«Οσο περνούν τα χρόνια τόσο δυσκολεύομαι να απαντήσω μονολεκτικά στην ερώτηση «ποια είναι η πατρίδα σου;», δείχνοντας απλώς έναν τόπο πάνω στον χάρτη. Οχι γιατί ο τόπος έπαψε να έχει σημασία ή σημαντικότητα στη ζωή μου. Ισως, αντίθετα, επειδή απέκτησε περισσότερες σημασίες απ’ όσες χωρά η γεωγραφία.
Πατρίδα είναι ασφαλώς ο τόπος όπου γεννηθήκαμε, η γλώσσα μέσα στην οποία μάθαμε να ονομάζουμε τον κόσμο, οι ιστορίες που προϋπήρχαν από εμάς. Είναι όμως και όσα επιλέξαμε στη διαδρομή να αγαπήσουμε και να κρατήσουμε. Οι άνθρωποι που μας άλλαξαν. Οι φιλίες που άντεξαν. Οι απώλειες που εξακολουθούν ερήμην μας να συμβαίνουν και με έναν παράξενο τρόπο να μας συντροφεύουν. Οσα κάποτε πιστέψαμε και όσα, παρά τις διαψεύσεις, αρνηθήκαμε να πάψουμε να πιστεύουμε.
Πατρίδα είναι και όσα επιλέξαμε στη διαδρομή να αγαπήσουμε και να κρατήσουμε. Οι φιλίες που άντεξαν. Οσα κάποτε πιστέψαμε και όσα, παρά τις διαψεύσεις, αρνηθήκαμε να πάψουμε να πιστεύουμε
Οταν γράφαμε τη «Μικρή πατρίδα» δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα σήμαιναν αυτά τα τραγούδια τριάντα χρόνια αργότερα. Ούτε ότι κάποτε θα τα άκουγα σαν να προέρχονται ταυτόχρονα από έναν οικείο και από έναν μακρινό άνθρωπο: από εκείνον που ήμουν τότε.
Υπάρχει κάτι παράξενο στη συνάντηση με τον νεότερο εαυτό μας. Θυμόμαστε τη φωνή του, αναγνωρίζουμε τις αγωνίες του, αλλά γνωρίζουμε πια πράγματα που εκείνος αγνοούσε. Ξέρουμε ποιοι άνθρωποι θα μείνουν, ποιοι θα φύγουν, ποιες βεβαιότητες θα αντέξουν και ποιες θα καταρρεύσουν. Κι όμως, μέσα σε αυτή την απόσταση, υπάρχουν πράγματα που παραμένουν αδιαπραγμάτευτα. Αυτά είναι σήμερα για μένα η μικρή πατρίδα. Δεν είναι ένας τόπος προστατευμένος από τον χρόνο. Είναι όμως ό,τι επιβιώνει μέσα στον χρόνο. Οχι ανέπαφο -τίποτε ζωντανό δεν μένει ανέπαφο- αλλά αναγνωρίσιμο. Ενας πυρήνας ανθρώπων, αισθημάτων, μνήμης και αξιών που μας επιτρέπει, ύστερα από όλες τις μετακινήσεις της ζωής, να αναγνωρίζουμε ακόμη εμάς, τον εαυτό μας.
Και ίσως η πατρίδα να γίνεται πραγματικά μεγάλη μόνο όταν δεν χρειάζεται να υψώσει σύνορα απέναντι στην πατρίδα του άλλου. Οταν μπορεί να σταθεί δίπλα της, να συνομιλήσει μαζί της, να αναγνωρίσει τις διαφορές της. Γιατί τελικά δεν έχει τόση σημασία πόσο μεγάλη είναι η χώρα που κουβαλάμε μέσα μας.
Σημασία έχει να χωράει και τον άλλον».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr