Γενέθλια έχει η Νέα Δημοκρατία σε λίγες μέρες -κλείνει τα 52 χρόνια, στην ίδια ηλικία με το ΠΑΣΟΚ– και ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε μια προσπάθεια να αποδείξει ότι είναι ο συνεχιστής της παράδοσης που εγκαινίασε ο πάπας του εγχώριου αστισμού Κωνσταντίνος Καραμανλής, σαλπίζει το «πίσω ολοταχώς» επαναφέροντας στο σύμβολο του κόμματος τον πυρσό. Θέλει να αποδείξει ότι αυτός κρατάει ψηλά την ιδεολογική σημαία της παράταξης κι ας έχει γεμίσει την κυβέρνησή του με στελέχη του κάποτε προαιώνιου αντιπάλου (ΠΑΣΟΚ) και με παράγοντες από το υπόγειο της δεξιάς πολυκατοικίας (ΛΑΟΣ).
Δικαιούται να παίζει τον συγκεκριμένο ρόλο; Νομιμοποιείται πολιτικά; Μπορεί να τονίζει ότι με αυτόν στην αρχηγία το κόμμα έζησε στιγμές δόξας, κυβερνά τη χώρα επί επτά και βάλε χρόνια, διεκδικεί μια τρίτη θητεία, έχει προκαλέσει πολλά προβλήματα στα προοδευτικά κόμματα και στην παρούσα φάση χάνει από το «κόμμα της αποχής» και στην καταλληλόλητα για την πρωθυπουργία από τον «κανένα». Ωστόσο έχει δημιουργήσει με τις επιλογές του μια κρίση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας που διαπιστώνεται διά γυμνού οφθαλμού από όλους τους παρατηρητές. Ακόμα κι από αυτούς που παραμένουν στις τάξεις της Ν.Δ., αλλά δεν έχουν υποκύψει στην πίεση που τους ασκείται από διάφορες πλευρές εντός και εκτός κόμματος, προκειμένου να κλείνουν τα μάτια στις «στραβές» (και είναι πολλές) που γίνονται από τους μηχανισμούς του καθεστώτος και να μη διαμαρτύρονται για τις γκάφες, τις επιλήψιμες πρακτικές, τις ύποπτες ενέργειες των αυλικών του μεγάρου Μαξίμου και για τα κρούσματα αλαζονείας που έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση μιας εικόνας καθόλου κολακευτικής για την κυβέρνηση.
Το κόμμα τού «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», το κόμμα που υποστηρίζει ότι είναι ενάρετο, το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα, σταθερός εχθρός του λαϊκισμού με απεύθυνση στις λαϊκές τάξεις, κατηγορείται όχι μόνο από τους αντιπάλους του, αλλά και από φίλους του σε διάφορα επίπεδα, ότι είναι βουτηγμένο στη διαφθορά, ότι έχει εγκαταλείψει τους αδύναμους, στηρίζει (με το αζημίωτο φυσικά) τους κομπραδόρους, στήνει παρακρατικούς μηχανισμούς θυμίζοντας παλιές κακές εποχές και πορεύεται προς την απαξίωση, όχι εκλογικά προς το παρόν, σίγουρα όμως σε βάθος χρόνου, αν κρίνουμε από τη βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί στην κοινωνία για το κόμμα και την ηγεσία του.
Οι σχέσεις του με τους προηγούμενους ηγέτες της παράταξης είναι κακές, πολύ κακές. Διέγραψε τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος φτιάχνει κόμμα και τον απειλεί ανοιχτά, ο Κώστας Καραμανλής κρατάει αποστάσεις και διατυπώνει συχνά-πυκνά τις αντιρρήσεις του για τις επιλογές της ηγεσίας στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής, των θεσμών, του κράτους δικαίου, απορρίπτει τις εκκλήσεις για συμφιλίωση, αποφεύγει να πράξει τα σε άλλες περιόδους αυτονόητα για πρώην αρχηγό, δηλαδή να παραστεί και να χαιρετίσει στο συνέδριο του κόμματος και να παραβρεθεί στην ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Την ίδια ώρα, μπόλικοι ψηφοφόροι της παράταξης είτε δηλώνουν αναποφάσιστοι, είτε είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν την κάλπη της, είτε σκέφτονται να εγκατασταθούν στην περιοχή της αποχής.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr