Προσεγγίζοντας κανείς την έννοια αδράνεια, εύκολα και αβασάνιστα την ταυτίζει με έννοιες όπως: καναπές, ζαμανφουτισμός, αδιαφορία, ακόμη και σήψη. Σπάνια θα την έβλεπε κάποιος ως δύναμη, σαν μια κατάσταση που ο πάσα ένας ζει στον κόσμο του, αγνοώντας τι συμβαίνει γύρω του και γιατί συμβαίνει αυτό που συμβαίνει, που έρχεται όμως κάποια απροσδόκητη βεβαίως στιγμή και αυτός ο πάσα ένας εξεγείρεται, αλλοτριοδιαμορφώνεται, βγάζει κραυγές και βγαίνει στους δόμους με δρεπάνια και τσεκούρια – με μολότοφ και λοιπά.
Θέλω να πω, μην περιμένουμε από τους Ελληνες ψηφοφόρους να πράξουν τα δέοντα, να στείλουν δηλαδή στον αγύριστο την απίθανη αυτή κυβέρνηση Μητσοτάκη και της συμμορίας του. Υπάρχει και τούτο: ο καθένας μας ταυτίζει την πολιτική κατάσταση ή την ερμηνεύει σύμφωνα με την ιδεολογία του, αρνούμενος να δει το γενικό καλό, το καλό της κοινωνίας, το οποίο είναι δυνατό να μη συμπλέει με την ιδεολογία του. Εκεί αυτός. Στα «πιστεύω» του! Ο κακόμοιρος [οι κακόμοιροι, οι πλείστοι εξ ημών]! Ψηφίζουμε δηλαδή με βάση τον ιδεολογικό ναρκισσισμό μας και όχι με το τι απαιτείται για να βελτιωθεί η ρημάδα η ζωή μας. Λέει λ.χ. κάποιος: «Μα να ψηφίσω τον Τσίπρα, αυτό το ανδρείκελο που πρόδωσε τον ελληνικό λαό και έκανε “ναι” το βροντώδες “όχι” του;». Και θα έχει δίκιο ασφαλώς. Ελα όμως που σε αυτή τη σκοτεινή στιγμή της Ιστορίας, το νέο κόμμα του φαίνεται το μόνο ικανό να εκδιώξει τη μεγαλύτερη αντιλαϊκή κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης; Τι κάνεις τότε εσύ, ο κάθε γνήσιος αριστερός, που όλα θέλεις να συμπλέουν με την ιδεολογία του και την ακραιφνή της καθαρότητα; Κοιτάς την πάρτη σου και το εγώ σου ή αυτό που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ως κόμμα που μπορεί να εκδιώξει τον τύραννο;
Ε, λοιπόν, οι περισσότεροι κοιτάμε την πάρτη μας, το φουσκωμένο από ναρκισσισμό εγώ μας, νομίζουμε ότι προδίδουμε την κοσμοεικόνα μας, το κοσμοείδωλό μας καλύτερα, εάν ψηφίσουμε τον «προδότη» της Αριστεράς. Πάλι: έλα όμως που η κοινωνία σε αυτόν τον άνθρωπο στηρίζει τις ελπίδες για απαλλαγή από Βορίδηδες, Αδώνιδες, Πλεύρηδες, Μαρκόπουλους, Κυρανάκηδες, Λαζαρίδηδες και όλον αυτόν τον ακροδεξιό συρφετό που κυβερνά τη χώρα. Εχουμε διλήμματα ή επαναπαυόμαστε στο ακλόνητο ιδεολογικό εγώ μας; Δύσκολο να απαντήσει κανείς όταν όλη του η ζωή είναι εγκλωβισμένη σε κομματικές ντιρεκτίβες και αξιακές τάχα αρχές και αρχές που δεν υπερβαίνονται με τίποτα, με κανένα θεό ή οτιδήποτε άλλο.
Να, λοιπόν, που έρχεται η ώρα της αδράνειας να δείξει αυτή τη δύναμή της. Τι θα προκύψει ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει, αλλά αυτό είναι και το μυστικό της, το αχανές βάθος της. Το πρόβλημα είναι στην Αριστερά και όχι στους ακροδεξιούς της κυβέρνησης – αυτοί τη δουλειά τους κάνουν και με τον πιο κυριαρχικό στόχο τους. Στη θέση του Τσίπρα θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς, αλλά εδώ ανακύπτουν προβλήματα. Ποιο στέλεχος είναι πιο σημαίνον από τα άλλα σημαίνοντα; Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το εν τέλει.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr