Το τι γίνεται στην περιοχή μας και στον κόσμο είναι λίγο-πολύ γνωστό – τείνουμε μάλιστα να το συνηθίσουμε. Αμερική, Ιράν, Ισραήλ, γενοκτονία στη Γάζα, Λίβανος, Συρία, Υεμένη, Χούθι, Στενά του Ορμούζ, πύραυλοι και drones έχουν καθημερινή δυσοίωνη παρουσία στη ζωή μας. Ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία κλιμακώνεται, με τους Ευρωπαίους -Βρετανούς, Γάλλους και Γερμανούς κυρίως- να συναγωνίζονται τον Ζελένσκι σε εμπρηστικές δηλώσεις κατά της κακιάς Ρωσίας, που απειλεί το καλό ΝΑΤΟ!
Να ματώνουν τις οικονομίες και τους λαούς τους, παρέχοντας πολεμική βοήθεια δισεκατομμυρίων στην Ουκρανία, να υποτάσσονται ενεργειακά και με τεράστιο κόστος στις ΗΠΑ, αλλά να κλιμακώνουν επικίνδυνα τη ρητορική ότι ο πόλεμος αυτός είναι πόλεμος του ΝΑΤΟ και η Δύση θα επιμείνει μέχρι τελευταίου Ουκρανού.
Εμείς, που δεν είμαστε ούτε Ολλανδία, ούτε Λουξεμβούργο, έχουμε εκτός από αυτόν τον κλοιό κινδύνων και τον γνωστό καλό μας γείτονα. Που αντιλαμβάνεται και εκμεταλλεύεται την παγκόσμια αναταραχή ως θαυμάσια ημισέληνο ευκαιρία. Οποιος δεν φοράει γυαλιά τουρκοφάγου βλέπει ότι η Τουρκία έχει αναβαθμίσει τον διεθνή της ρόλο και έχει επεκτείνει το διπλωματικό και στρατιωτικό της αποτύπωμα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Με το διεθνές δίκαιο να έχει γίνει κουρελόχαρτο από τον Τραμπ, ελίσσεται με διάφορες λυκοσυμμαχίες και σε βολική αντιπαράθεση με το Ισραήλ του Νετανιάχου, έτσι που ούτε χωρικά ύδατα, ούτε ΑΟΖ να μη σταματούν τις επιδιώξεις της. Μέχρι καλωδίου, θα μπορούσε να πει κανείς, αν αναλογιστεί τις τελευταίες εξελίξεις.
Τι απαιτεί αυτή η κατάσταση SOS από μια χώρα με την ευαίσθητη γεωγραφική θέση της Ελλάδας; Πρώτα πρώτα εσωτερική συνοχή και σταθερότητα. Δεύτερον, αξιόπιστες αμυντικές δυνατότητες. Τρίτον, ψυχραιμία, ευελιξία, αλλά και εθνική αποφασιστικότητα. Και τέταρτον, μια εξωτερική πολιτική που αντιλαμβάνεται τις συμμαχίες με όρους εθνικού συμφέροντος και όχι πρόθυμου συμμάχου. Και δεν απομακρύνεται από τη διαχρονική επιδίωξη: Η Ελλάδα πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή, που στέκεται απέναντι σε φίλους και συμμάχους, σταθερότερους ή περιστασιακούς, με βάση τα δικά της συμφέροντα και κανενός άλλου. Ολα αυτά δηλαδή που ούτε διαθέτει ούτε επιδιώκει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Με αποτέλεσμα οι υπαρκτοί κίνδυνοι να πολλαπλασιάζονται.
Ξεχαρβαλωμένη αξιοπιστία, διαφθορά, καταπάτηση του κράτους δικαίου, μια κυβέρνηση που δεν τη στηρίζει ούτε το ένα πέμπτο των Ελλήνων ακυρώνουν κάθε προπαγάνδα σταθερότητας. Οι αξιόπιστες αμυντικές δυνατότητες υπονομεύονται από πανάκριβες θολές αγορές και ασπίδες που άλλοι ελέγχουν. Η αποφασιστικότητα των… υποχωρήσεων περιγράφεται από τον γαλάζιο Συρίγο. Και η Ελλάδα πυλώνας και λοιπά έχει εξοβελιστεί από τις υποκλίσεις και τις παραχωρήσεις στον Τραμπ, την εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας, τη «στρατηγική συνεργασία» με τον υπόδικο Νετανιάχου. Εν μέσω θυέλλης, ούτε ο καπετάνιος, ούτε το πλήρωμα, ούτε οι χάρτες πορείας και η ρότα του Μητσοτάκη προμηνύουν οτιδήποτε καλό για τη χώρα. Η αλλαγή, που συνεπάγεται αλλαγή πολιτικής, αναδεικνύεται κάθε μέρα και πιο έντονα όχι μόνο κοινωνική και δημοκρατική ανάγκη, αλλά και εθνική. Υπαρξιακή, χωρίς υπερβολή…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr