Το μετρό περνάει κάτω από την πόλη μας κόβοντας τις ρίζες των κατοικιών. Η πόλη αυτή είναι μια πλημμύρα ανθρώπων. Γεμάτη. Διαρκώς γεμάτη. Τα μέσα μεταφοράς τη διασχίζουν αλλά δεν την εξυπηρετούν.
Πάρε το 224 ή το 022 ένα τυχαίο μεσημέρι και θα καταλάβεις τι σημαίνει να εξευτελίζεσαι μέσα από την πιο καθημερινή δραστηριότητα. Εδώ είμαστε πεσμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα. Οταν έγινε γνωστό πως θα ξεκινήσει νέα γραμμή του μετρό πολλοί χαμογέλασαν. Οι πιο πολλοί -σχεδόν όλοι- ειρωνικά. Η εμπειρία βλέπετε. Πολλοί είπαν πως το έργο αυτό δεν θα γίνει ποτέ, πως ολόκληρη η περιοχή θα μετατραπεί σε ένα ατελείωτο γιαπί για χρόνια. Η Κυψέλη άλλωστε (όπως και πολλές περιοχές της Αθήνας) είναι ένας ασθενής με τον θώρακα μονίμως ανοικτό για διαφορετικές επεμβάσεις: καλώδια, φυσικό αέριο, παροχές. Και ο ασθενής μονίμως ξαπλωμένος.
Οσοι μεγαλώσαμε εδώ θυμόμαστε αυτόν τον θόρυβο που συνεχίζει. Ηταν τα τρυπάνια και τα Black & Decker της αντιπαροχής. Στο πάνω μέρος της Κυψέλης ολόκληρες γειτονιές μετατράπηκαν σε απρόσωπες προθήκες ανθρώπων. Θυμάμαι την οικοδομή απέναντι από το σπίτι μου να κοπανάει αμείλικτα ενώ έδινα πανελλήνιες και προσπαθούσα να διαβάσω, σαν ο ήχος της άχρηστης γνώσης να είχε βρει εδώ τη σωστή του τονικότητα. Τα τρυπάνια συνεχίζουν και σήμερα. Είναι οι ατελείωτες επιδιορθώσεις της Airbnb μεταμόρφωσης. Διαμερίσματα που αδειάζουν, που γίνονται εύχρηστα για βιαστική χρήση. Βολικά και απρόσωπα, ροκανίζοντας τον κοινωνικό δεσμό της γειτονιάς. Μαθαίνεις όμως να ζεις εδώ. Παρά το γεγονός πως η πόλη χτίστηκε στραβά, δομήθηκε πάνω σε ρέματα και χειμάρρους από μεθυσμένους εργολάβους και μεγαλομανείς μηχανικούς. Ετσι τη βρήκαμε την πόλη και την κατοικήσαμε.
Τις τελευταίες εβδομάδες οι ρίζες των σπιτιών κόβονται από την έλλειψη σχεδίου. Τοίχοι στραβώνουν, κτίρια κουνιούνται, υπόγεια πλημμυρίζουν. Ολα μοιάζουν με τα πρώτα καρέ ενός αυτοκινητικού δυστυχήματος σε αργή κίνηση. Γιατί η μαλακία -το ξέρεις- θα γίνει. Και οι γείτονές μου, λίγο πιο κάτω από εκεί που μένω, τρέμουν και οργίζονται κάθε φορά που ακούν τις δηλώσεις του υφυπουργού Υποδομών. Νιώθουν κοροϊδία, γελοιότητα, σαν να τους λερώνει μια βρόμα προφορική. Ανθρωποι που ζούσανε εδώ μια ζωή, άνθρωποι που με το ζόρι καταφέρνουν να συμπληρώσουν τα χρήματα για να πληρώσουν το ενοίκιο του μήνα και κάποιοι που δανείστηκαν από χίλιες μπάντες και θα ξεχρεώνουν μια ζωή για ένα σπίτι σε ένα κτίριο που τώρα κουνιέται και αύριο μπορεί να πέσει.
Τα σπίτια είναι παλιά, δεν αντέχουν στην ανάπτυξη. Λίγο-πολύ αυτό ήταν το ρεζουμέ από τα σχόλια του υφυπουργού πριν από μερικές εβδομάδες σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε. Υπενθυμίζοντάς μας πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τοξική και πιο ταξική κυβέρνηση που να έχει περάσει από αυτή τη χώρα. Ακόμα και το σπίτι σου σε αυτή τη συνθήκη μπορεί να είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια, κάτι αδιάφορο σε έναν κακόγουστο και χυδαίο σχεδιασμό ηλίθιων ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνουν οι ανθρώπινες ζωές, η καθημερινότητα, οι κοινότητες.
Αυτό που βιώνουμε είναι βιασμός. Από την Κυψέλη μέχρι το Ελληνικό και από τον εξευγενισμό των γειτονιών μέχρι το άδειασμα του κέντρου. Μια βρόμικη αλλοίωση των ζωών, της κουλτούρας της πόλης, του αττικού τοπίου, της μακράς και της βραχείας ιστορίας της. Μια επέλαση των κατσαπλιάδων που στη λαίμαργη πορεία τους δεν διστάζουν να βυθίσουν κτίρια, να φράξουν πλατείες, να βιάσουν τον συλλογικό ορίζοντα. Χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόληψη, χωρίς μέριμνα.
Γιατί αυτό που ορίζουν ως ανάπτυξη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καρκίνωμα και τα κτίρια που τρίζουν στην Κυψέλη μία από τις πολλές μεταστάσεις του.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr