Οταν οι Εργατικοί έχουν κάποια εκδήλωση στο Λίβερπουλ παίζουν εντός έδρας. Η πόλη αποτελεί παραδοσιακά ένα προπύργιο του κόμματος και για αυτό και τα συνέδρια εδώ αποτελούν κάτι εξαιρετικά συχνό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι και το φετινό συνέδριο δέκα εβδομάδες μετά την ανάδειξη του Άντι Μπέρναμ στην πρωθυπουργία της Βρετανίας επιλέχτηκε να γίνει στην «κόκκινη» αυτή πόλη. Άλλωστε και για τον Μπέρναμ ήταν ένας αγώνας «εντός έδρας», αφού εδώ, στην συνοικία Old Roan γεννήθηκε το 1970, άσχετα αν η πολιτική του καριέρα απογειώθηκε στο γειτονικό και όχι απαραιτήτως αγαπημένο για τους Λιβερπούντλιανς Μάντσεστερ.
Συνέδριο προσανατολισμού
Ίσως αυτό το συνέδριο να απασχολεί στο μέλλον ως μια πραγματική τομή στην ιστορία του κόμματος, ειδικά αν αυτά που εξήγγειλε ο ηγέτης των Εργατικών μπορέσουν να γίνουν έστω και εν μέρει πραγματικότητα. Hope Again, Ελπίδα και πάλι ήταν το κεντρικό σύνθημα και ο Μπέρναμ εμφανίστηκε αποφασισμένος μεν, αλλά τόσο προσιτός όσο κανένας άλλος ηγέτης των Εργατικών εδώ και δεκαετίες. Ένας πρωθυπουργός από σάρκα και οστά, βγαλμένος από τη… διπλανή πόρτα. Στήριγμά του οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν το κόμμα που βρισκόταν υπό κατάρρευση στην περίοδο του Κιρ Στάρμερ να έχει πλέον ανακάμψει και να έχει περάσει πρώτο πάλι στις δημοσκοπήσεις, ξεπερνώντας το ακροδεξιό/εθνικιστικό Reform UK και αφήνοντας πολύ πίσω τους συντηρητικούς Τόρις. Εξίσου εντυπωσιακά είναι τα νούμερα και για τον ίδιο τον Μπέρναμ που όπως δήλωναν πολλοί από τους συνέδρους συγκίνησε με την ομιλία του, κατάφερε μέσα σε λίγο χρόνο να ξεπεράσει τις έτσι κι αλλιώς ψηλές προσδοκίες τους.
Παίζοντας λοιπόν σε δικό του γήπεδο και με ευνοϊκό άνεμο ο Μπέρναμ είχε την ευκαιρία να εμφανιστεί ως ένας απλός σύντροφος, να «θυμηθεί» ιστορίες από τον πατέρα του, τεχνικό στην βρετανική εταιρεία τηλεπικοινωνιών. Αυτός τον ενέπνευσε να ασχοληθεί με την πολιτική και να ενταχθεί από τα 15 του στο Εργατικό Κόμμα. Είχε την πολυτέλεια να σταματήσει και να βγάλει τα γυαλιά για να σκουπίσει ένα δάκρυ στο πρόσωπό του. Ήταν μια εμφάνιση αποκορύφωμα των τετραήμερων εργασιών, όπου όλα γυρνούσαν γύρω από το πρόσωπό του και κυριαρχήθηκαν από ένα κλίμα αισιοδοξίας και ομοψυχίας, ακριβώς το αντίθετο από ότι είχε συμβεί ακριβώς έναν χρόνο πριν, όταν ο Μπέρναμ είχε αποτυχημένα επιχειρήσει να διεκδικήσει την ηγεσία από τον Στάρμερ.
Μια χώρα σε λάθος δρόμο
Βεβαίως η ελπίδα είναι μια λέξη που εύκολα πιάνουν στο στόμα τους οι πολιτικοί. Όπως εύκολο είναι να διαπιστώνει κανείς ότι «η χώρα βρισκόταν για χρόνια σε λάθος δρόμο» και αυτό «δεν πάει άλλο» φράση που ήταν και ένα είδος ξεκαθαρίσματος λογαριασμών του Μπέρναμ με την παλιά ηγεσία. Το ερώτημα είναι ωστόσο αν οι αλλαγές που ανακοίνωσε ο Μπέρναμ είναι εφικτές, σε μια περίοδο που το χρέος της χώρας έχει φτάσει το 95% του ΑΕΠ και οι ανάγκες τεράστιες, εξαιτίας της εκτόξευσης και στη Βρετανία των αμυντικών δαπανών.
Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές πάντως ο Μπέρναμ κινήθηκε ως τώρα έξυπνα, ξεκινώντας από μικρές και όχι τόσο δαπανηρές αλλαγές, όπως ήταν η κατάργηση του ΦΠΑ στο ρεύμα ή οι φοροελαφρύνσεις για τις παμπς και τώρα στοχεύει σε άλλες ευρύτερες μεταρρυθμίσεις που θα είναι και αυτές που θα κρίνουν και το δικό του μέλλον.
Δεν είναι και λίγα αυτά που ανακοίνωσε. Για παράδειγμα ένα νέο σύστημα περίθαλψης στα πρότυπα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, κάτι που σήμερα δεν υπάρχει και απειλεί συχνά με χρεωκοπία μεγαλύτερους σε ηλικία Βρετανούς. Ο Μπέρναμ μιλά για ένα σύστημα που θα είναι διαθέσιμο για όλους και θα χρηματοδοτείται από τους φόρους. Έχει πάντως αποκλείσει την αύξηση της φορολογίας, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να κόψει από αλλού για να αναμορφώσει το φορολογικό σύστημα. Πολλοί φοβούνται ότι στο στόχαστρο θα μπορούσαν να μπουν οι συντάξεις. Ο ίδιος παραδέχεται ότι τα σχέδια του είναι μακρόπνοα και θα μπορούσαν να έχουν πολιτικό κόστος, το οποίο δηλώνει έτοιμος να αναλάβει. Όμως όταν «πονάει» η τσέπη οι συμπάθειες προς τους πολιτικούς γρήγορα εξανεμίζονται.
Στη βράση κολάει το σίδερο
Είναι σαφές συνεπώς ότι θέλει να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για να προωθήσει και άλλους στόχους, τώρα που αισθάνεται ότι υπάρχει η δυναμική της κοινωνίας που επιθυμεί αλλαγή. Στις διακηρύξεις του μεγάλο χώρο κατέλαβε το τρίπτυχο «Ενέργεια, Νερό, Κατοικία». Επιθυμεί την ανάκτηση από το δημόσιο δικτύων ύδρευσης και ηλεκτρισμού με στόχο την σταθεροποίηση των τιμών καθώς οι αυξήσεις έχουν πάρει απειλητικές διαστάσεις για τους απλούς εργαζόμενους. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της οργάνωσης «More in Common» ένα μεγάλο ποσοστό των Βρετανών τον θεωρεί αξιόπιστο και εκτιμά ότι πράγματι θέλει να κάνει αυτά που υπόσχεται. Το ερώτημα είναι, αν αυτό το αίσθημα ενότητας και συνοχής που κατάφερε να εμφυσήσει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα στο κόμμα του, θα μπορούσε να επεκταθεί και σε τμήματα της κοινωνίας που δεν ανήκουν στην παραδοσιακή «πελατεία» των Εργατικών και έχουν σε μεγάλο βαθμό στραφεί στον εθνικιστή Φάρατζ. Και φυσικά υπάρχουν πάντα και οι αστάθμητοι παράγοντες. Πώς θα αντιδράσει η κοινωνία στα σχέδια επαναπροσέγγισης με την μάλλον ασταθή ΕΕ; Πώς θα κρατηθούν οι ισορροπίες στο τεντωμένο σχοινί της σχέσης με τον Τραμπ; Και πόσο θα συνεχίζει να απορροφά υπέρογκα κονδύλια ο πόλεμος και η στήριξη στην Ουκρανία; Ο Μπέρναμ έχει πάρει ως τώρα καλό βαθμό σε όλες τις προκλήσεις. Όχι όμως και τον τελικό λογαριασμό. Στο τέλος του μήνα πρέπει να παρουσιάσει τον πρώτο προϋπολογισμό της θητείας του.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr