Από τα τέλη καλοκαιριού κάποιοι κάνουν μπάνια στα Θέρμα, τουτέστιν ιαματικά λουτρά. Φεύγουμε από τις θάλασσες και συνεχίζουμε, για κάποιες μέρες, στα ζεστά νερά, κάτι που πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Για θεραπευτικούς λόγους, αλλά και για ευεξία. Αυτό αναφέρουν τα γραπτά του κάθε τόπου, ταυτόχρονα δίνουν και πληροφορίες για ποιες παθήσεις συστήνεται η κάθε πηγή. «Τα δε του κόλπου Γέρας ό,τι εισί λίαν συντελεστικά, εσωτερικώς και εξωτερικώς χρώμενα, προς θεραπείαν των εμφράξεων της κάτω κοιλίας, της υδρωπικίας και πολλών άλλων ασθενειών», γράφει ο Οικονόμος Τάξης το 1909.
Χαλαρώνουμε στη μεγάλη χαβούζα, στην πισίνα με σημερινή ορολογία. Από τα μεγάλα παράθυρα μπαίνουν οι τελευταίες ανταύγειες του ήλιου, καθώς αντανακλάται στην επιφάνεια της θάλασσας. Ξέρεις ότι δύει πίσω από τον λεσβιακό Ολυμπο· συνήθως προφταίνουμε να τον δούμε για λίγο μετά το μπάνιο. Πίσω απ’ τις παμπάλαιες σιδεριές των παραθύρων μόλις που φαίνονται οι κορυφές των καταρτιών δύο ιστιοφόρων. Είναι καλό σημείο για να φουντάρουν τα πλεούμενα, σχεδόν ποτέ δεν τα πιάνει ο άνεμος· εκτός κι αν πιάσει καμιά τρελή νοτιά. Αλλά και ψαρόβαρκες έρχονται για να ψαρέψουν.
Εδώ, στη μικρή σκάλα έδεσε στις 3 Μαΐου 1915 η βενζινάκατος «Λέων» μεταφέροντας τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τη συντροφιά που τον συνόδευε σε μια ημερήσια εκδρομή στον Κόλπο της Γέρας. Γράφει ο Μυριβήλης που τον συνόδευε ως δημοσιογράφος: «Οι ολίγοι παροικούντες εκεί προσωρινοί κάτοικοι έχουν στήσει μίαν αψίδα επάνω εις την εξέδραν με βάγια και με μερσίνες. Στη μέση μία εικών του Βενιζέλου στεφανωμένη με άνθη. […] Ανδρες, γυναίκες και παιδιά υποδέχονται τη συντροφιά του Βενιζέλου». Βγάζουν στη στεριά τις προμήθειες, κρασιά και μπίρες. Κατόπιν ανοίγονται για να παρακολουθήσουν το τράβηγμα των διχτυών από τους ψαράδες. Γιατί η περιοχή «τραβάει» τα ψάρια λόγω των ιαματικών νερών που καταλήγουν στη θάλασσα.
Αναψε το φως της οροφής, παραδίπλα από τα μικρά ορθογώνια ανοίγματα του εξαερισμού ξεκινούν δέσμες ατμών, παιχνιδίζουν μαζί τους οι ακτίνες· αντανακλώνται, μαζί και χωριστά. Χαλαρώνεις καθώς είσαι βυθισμένος στο ζεστό νερό. Στους ώμους και στο κεφάλι σου ρέει το ζεστό νερό από τους μαρμάρινους κρουνούς. Χαλαρώνεις, ηρεμείς, αλλά αν ξεχαστείς μπορεί να γλιστρήσεις στα μεγάλα μάρμαρα του πυθμένα. Στον νου έρχονται περιγραφές του Γιάννη Ξανθούλη από τα χαμάμ της Κωνσταντινούπολης. Χαβλούδες τυλιγμένες στη μέση, μπρούτζινα τάσια, μασέρ, καταρράκτες νερού, και περισσότερο ο εξαγνισμός και η χαμαμική ιεροτελεστία.
Βγαίνεις από τη χαβούζα, πίνεις νερό για να ενυδατωθείς. Σε λίγο περπατάς πλάι στη θάλασσα, απολαμβάνεις το φθινοπωρινό σούρουπο. Ηρεμία, στα νερά, στις ελιές, στις κροκάλες της παραλίας. Καθώς περπατάς παρατηρείς τις ηφαιστειακές πέτρες κάτω από τα πόδια σου. Είναι τα φανερά αποτυπώματα των γεωλογικών μεταβολών, αυτές που έδωσαν το ιαματικό νερό που σε χαλάρωσε.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr