«Είμαστε μεν ένα δημοτικό θέατρο, αλλά με χαρακτηριστικά μεγάλου θεάτρου», είπε ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης χθες κατά την παρουσίαση του φετινού προγράμματος του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Το ιστορικό θέατρο συμπλήρωσε 130 χρόνια λειτουργίας (από το 1985 που εγκαινιάστηκε με την παράσταση «Μαρία Δοξαπατρή» του Δημητρίου Βερναρδάκη, μια ιστορική τραγωδία με φόντο τη μεσαιωνική Πελοπόννησο) και συνεχίζει με τον Νίκο Διαμαντή στο τιμόνι της καλλιτεχνικής διεύθυνσης.
Φέτος, το ρεπερτόριο δίνει έμφαση στο νέο ελληνικό έργο, στη μοντέρνα γραφή, σε ελάχιστα (αλλά εξαιρετικά) κλασικά κείμενα και στα εργαστήρια με ομάδες αναπήρων και άτομα που δεν είναι στην άμεση κοινωνική ορατότητα. Αυτοί μαζί με θεατρικούς συγγραφείς και σκηνοθέτες, θα γράψουν και θα παρουσιάσουν τα έργα τους. Ταυτόχρονα θα γίνουν βιωματικές περιηγήσεις (#Αφανή) και δράσεις εξωστρέφειας, εκτός θεάτρου. Τέλος, θα αξιοποιηθούν όλοι οι χώροι του θεάτρου: η κεντρική σκηνή, η σκηνή Ωμέγα (με είσοδο δεξιά, στο πλάι του θεάτρου) και το Φουαγιέ. «Από την Ελλάδα του παλιού κινηματογράφου μέχρι τον κόσμο του Λαρς φον Τρίερ και τις μαρτυρίες της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, το πρόγραμμα προτείνει διαφορετικές διαδρομές προς ένα κοινό ερώτημα: Τι απομένει από τον άνθρωπο όταν αλλάζουν οι βεβαιότητές του;» μας είπε ο Ν. Διαμαντής, τονίζοντας πως το φετινό, πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα βασίζεται στο τρίπτυχο «Καλοσύνη – Φροντίδα – Δικαιοσύνη». Και είναι έτσι ακριβώς.
Στην Κεντρική Σκηνή επιστρέφουν, για δεύτερη χρονιά, το «Τζένη Τζένη – Ενα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» του Νίκου Καραθάνου (έως 8/11), καθώς και «Ο φονιάς – Εγκλημα και αθώωση» του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, με δύο αλλαγές, καθώς οι Ηλίας Βαλάσης και Δημήτρης Καπετανάκος θα παίξουν αντί των Μιχάλη Σαράντη, Μάρκου Παπαδοκωνσταντάκη στους δύο κεντρικούς ανδρικούς ρόλους. Ευτυχώς η υπέροχη Αννα Καλαϊτζίδου, από τις καλύτερες ερμηνείες της παράστασης, παραμένει στον ρόλο της Δήμητρας.
Ο Αρης Μπινιάρης φέτος ανεβάζει ένα έργο που, όπως μας είπε, ήθελε να το μεταφέρει στο θέατρο από την πρώτη φορά που το είδε στο σινεμά. Συγκεκριμένα σκηνοθετεί και διασκευάζει τη θεατρική μεταφορά του Κρίστιαν Λόλικε πάνω στο «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ, με μετάφραση Αντώνη Γαλέου και δραματουργία Ερις Κύργια. Η κοινότητα γίνεται μηχανισμός ελέγχου, η προσφορά καταλήγει εκμετάλλευση και η συγχώρεση δοκιμάζει τα όριά της. Η συνάντηση αυτού του υλικού με τη σωματική και μουσική ένταση της σκηνικής γλώσσας του Μπινιάρη δημιουργεί ιδιαίτερες προσδοκίες.
Ο Γιάννης Μπέζος θα βρεθεί για πρώτη φορά στο θέατρο με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, με τον πρώτο να σκηνοθετεί (έχει κάνει και τη μετάφραση) και τον δεύτερο να πρωταγωνιστεί στην κωμωδία (και τελευταίο έργο) του Μολιέρου «Κατά φαντασίαν ασθενής» (από 26/02/2027). Τέλος, ο Στέλιος Χατζηαδαμίδης διασκευάζει και σκηνοθετεί το «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες», ως μια παράσταση για παιδιά, σε πρωτότυπη μουσική Θέμη Καραμουρατίδη (από 18/10).
Στη Σκηνή Ωμέγα έχει ξεκινήσει ήδη (από 1/10) η «Γκόλφω» του Σπ. Περεσιάδη, υπό άλλη οπτική, σε σκηνοθεσία και διασκευή Γεωργίας Κατσίλα, ο Ηλίας Τσούμπελης έγραψε και σκηνοθετεί το παιδικό (για μικρούς και μεγάλους) «Τα παιδιά που θέλουν να σώσουν τους θησαυρούς τους» (από 11/10), η Γιώτα Αργυροπούλου συνθέτει ένα δικό της έργο για τη σχέση μας με την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, το «Βαβέλ», η Αλίκη Στενού επιστρέφει με τη «Μηχανή Αμλετ» που θα συνομιλήσει καλλιτεχνικά με τις «Απόπειρες» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παύλου (μία «συνέργεια» έργων που δεν έχουμε ξαναδεί θεατρικά – από 28/01), ο Δημήτρης Λιόλιος θα ξαναπιαστεί με την ιστορία της «Κυρα-Φροσύνης» (από 1/04) και ο Αρης Λάσκος με ένα βαθιά πολιτικό έργο, την «Κάθοδο των εννέα» του Θανάση Βαλτινού για εννέα αντάρτες το 1949, που καταδιώκονται ψάχνοντας έξοδο προς τη θάλασσα (από 7/01). Θα ακολουθήσουν και άλλες παραστάσεις.
Από τις παραστάσεις που θα παρουσιαστούν στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου, ξεχωρίζουμε (και ανυπομονούμε) για το έργο «Χρόνος από δεύτερο χέρι» σε διασκευή και σκηνοθεσία Βίλιας Χατζοπούλου, που βασίζεται στο μυθιστόρημα της νομπελίστα Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (από 9/10) με τους Αφρ. Αλ Σάλεχ, Μ. Καλαμποκιά, Ε. Καστάνη, Γ. Καφετζόπουλο, Γ. Μανιάδη, Α. Μπούρα και Μ. Σταυροπούλου. Επίσης αναμένουμε με περιέργεια πώς ο νεαρός Γιάννης Φασόης θα μεταχειριστεί το «Ορλάντο» της Β. Γουλφ. Τέλος, θα γίνουν και διεθνείς συμπαραγωγές όπως «Ο γυάλινος κήπος», βασισμένος στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Τατιάνας Τσιμπουλεάκ, το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης (2019), σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο «Μιχάι Εμινέσκου» από το Κισινάου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας.
Η ταλαιπωρία
Από το 2024 η κυβέρνηση της Ν.Δ. –και συγκεκριμένα με απόφαση του τότε αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών Θόδωρου Λιβάνιου– κατήργησε τον ΟΠΑΝ (Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Πειραιά). Συνολικά το υπουργείο Εσωτερικών, με δύο υπουργικές αποφάσεις, κατήργησε όλα τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, με εξαίρεση δέκα και οκτώ κοινωφελείς επιχειρήσεις.
Μέσα σε αυτά είναι και ο ΟΠΑΝΔΑ (της Αθήνας δηλαδή), που ωστόσο ζήτησε εξαίρεση και εκκρεμεί το αίτημα (γι’ αυτό και υπάρχει ακόμη… θα δούμε για πόσο). Η κατάργηση των οργανισμών αυτών δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα σε θέατρα και πολιτιστικούς φορείς που σχετίζονται με τους δήμους. Αυτό συνέβη και με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το οποίο μαζί με τον Δήμο Πειραιά έκαναν έναν τεράστιο αγώνα για να υπερβούν τα νέα εμπόδια, που αυτή η κυβερνητική απόφαση δημιούργησε. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ύπαρξη πολλών ξεχωριστών δημοτικών φορέων κατακερματίζει προσωπικό και χρήματα, δημιουργεί παράλληλες οικονομικές υπηρεσίες και δυσκολεύει τον έλεγχο. Η αλήθεια είναι μόνο η τελευταία φράση: θέλουν απόλυτο έλεγχο και επί του πολιτισμού, αλλά όχι υπέρ του.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr