Η γαλλική περίπτωση δεν μοιάζει με τις άλλες. Όποιος έχει ζήσει στη χώρα, θα έχει βρεθεί σίγουρα σε κάποια διαδήλωση όπου οι μαθητές είχαν τη δική τους φωνή.
Η εκπαίδευση στη Γαλλία έχει συνδεθεί εδώ και πολλές δεκαετίες με την ίδια την ιδέα της Δημοκρατίας. Συνεπώς οι σημερινές μαθητικές κινητοποιήσεις δεν αφορούν μόνο το σχολείο. Ο Γάλλος μαθητής θεωρείται πολιτικό υποκείμενο, από το 1968 και μετά όταν μαθητές και φοιτητές αμφισβήτησαν την πανεπιστημιακή ιεραρχία και τον ρόλο της εκπαίδευσης στη γαλλική κοινωνία. Λίγες δεκαετίες μετά, το 1998, η μαθητική κινητοποίηση συνδέθηκε και με τη δημοκρατία στο σχολείο. Το 2006, το CPE ένα νομοσχέδιο με μια αμφιλεγόμενη διάταξη για τους νέους κάτω των 26 ετών πυροδότησε διαδηλώσεις διαρκείας σε όλη τη χώρα. Στο επίκεντρο της διαμαρτυρίας ήταν η εργασιακή αβεβαιότητα. Το σχολείο, συνεπώς, δείχνει να λειτουργεί διαχρονικά ως ένα είδος «εργοστασίου του πολίτη». Γι’ αυτό και οι γαλλικές μαθητικές κινητοποιήσεις δεν μπορούν να εξηγηθούν αποκλειστικά ούτε με όρους «νεανικής εξέγερσης ή παραβατικότητα ούτε ως αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας. Αφορούν την αμφισβήτηση της υπόσχεσης ότι η εκπαίδευση είναι εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον.
Το ζήτημα της μετάβασης στην ενήλικη ζωή δείχνει να «καίει» τους σημερινούς μαθητές που εκφράζουν πως νιώθουν αδικία, αβεβαιότητα και εγκατάλειψη. Πρόκειται για μια έκφραση μιας συσσωρευμένης δυσφορίας απέναντι σε έναν κόσμο που μοιάζει να αποφασίζει για το μέλλον τους χωρίς τους ίδιους. Κι αυτό συμπίπτει χρονικά με την εφηβεία, την περίοδο με τις πιο έντονες ψυχοσυναισθηματικές αλλαγές της ζωής του που εξ ορισμού εμπεριέχει την αμφισβήτηση της εξουσίας. Μόνο που οι μικροί Γάλλοι δεν περιορίζονται στο να εκφορτίζουν θυμό και επιθετικότητα. Αρθρώνουν πολιτικό λόγο και μετατρέπουν τη προσωπική τους αγωνία σε συλλογικό λόγο. Τα λόγια μιας 16χρονης στη γαλλική εφημερίδα Le Monde είναι ενδεικτικά: « Όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε ή να διαδηλώσουμε μας αντιμετωπίζουν σαν παιδιά ενώ όταν μας στέλνουν την αστυνομία μας αντιμετωπίζουν σαν ενήλικες».
Μια ολόκληρη γενιά μετατρέπει το «εγώ» σε εμείς». Η γαλλική σχολική παράδοση άλλωστε θέλει το σχολείο να είναι όχημα ισότητας, κοσμικότητας και συγκρότησης του πολίτη. Και οι μαθητές της χώρας έχουν μάθει να έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στις αποφάσεις που τους αφορούν. Γι’ αυτό και συνεχίζουν μέχρι να αναγνωριστούν ως πολιτικά υποκείμενα που έχουν λόγο για το μέλλον τους.
Στην πραγματικότητα αυτή η μαθητική διαμαρτυρία δεν είναι παρά συνέχει της γαλλικής εκπαιδευτικής παράδοσης που έχει συνδεθεί ιστορικά με την κριτική σκέψη, την κοσμικότητα, το ιδανικό του πολίτη και της δημοκρατίας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr