Οδηγός είναι ο θυμός. Η περιφρονημένη από την εξουσία κοινωνία έχει ξεπεράσει προ πολλού και την απογοήτευση και την απόρριψη. Και κατακλύζεται από οργή απέναντι στο πείσμα ενός κυκλώματος που κυβερνά «ελέω Θεού» αγνοώντας το αίσθημα της δικαιοσύνης και της μέριμνας υπέρ του αδυνάτου.
Από τη μια, είναι η ευημερία της κυβερνώσας ολιγαρχίας με τα αδιευκρίνιστα ποσά πλουτισμού και την («πόθεν έσχες;» αλήθεια) ακίνητη περιουσία. Από την άλλη, στέκονται όλοι οι άλλοι από τους οποίους απομυζάται αυτός ο πλούτος. Από τη μια, βασιλεύει η επιχειρηματική ασυδοσία κάθε ευνοούμενου της πρωθυπουργικής παρέας. Από την άλλη, υπάρχει η εμβρόντητη σε όσα αλυσιδωτά αποκαλύπτονται κοινωνία.
Ανενδοίαστα εξελίσσεται και η επιχείρηση σκανδαλώδους εξαγοράς συνειδήσεων. Με το δημόσιο χρήμα, εννοείται. Δεν είναι μόνο οι διανομές «πριμ» τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι και οι εξωφρενικές αυξήσεις αποδοχών ορισμένων. Η αρχή έγινε με τη δικαστική εξουσία, η οποία καλείται συχνά-πυκνά να αποφανθεί υπέρ του απονήρευτου των πρωθυπουργικών ατοπημάτων (κι αν χρειαστεί, ας θυσιαστεί μετρίως κάποιος Τριαντόπουλος). Το κακό συνεχίστηκε με τους ανώτερους ιεράρχες, μπας και κατευθύνουν πολιτικά ένα σημαντικό μέρος του ποιμνίου τους (σε μια βολική ερμηνεία της ρήσης «τα του καίσαρος τω καίσαρι»). Και ολοκληρώθηκε (;) εσχάτως με την αναβάθμιση του μισθολογίου των βουλευτών, προκειμένου προφανώς να καμφθούν συνειδήσεις και να ησυχάσουν τύποι Κυριαζίδη, ο οποίος διαμαρτυρόταν ότι «δεν βγαίνει» με μισθό 5.000 ευρώ. Την ίδια ώρα σχολεία κλείνουν και νοσοκομεία αργοπεθαίνουν.
Τι έχει να ζηλέψει το σημερινό σύστημα εξουσίας από το απολυταρχικό προηγούμενων αιώνων, κατά το οποίο ο μονάρχης κυβερνούσε «ελέω Θεού» και μοιραζόταν την ευτυχία με τους εκλεκτούς του ευγενείς (συμπεριλαμβανομένων των γελωτοποιών); Σε τι επί της ουσίας διαφέρει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης εκείνων των εποχών από το σημερινό;
Το δυτικό μοντέλο της αποκαλούμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας πάσχει έτσι κι αλλιώς από πολλά. Και στην Ελλάδα από πολύ περισσότερα. Εχει ευτελιστεί κάθε έννοια νομιμότητας χάριν του ασύδοτου -πλην προστατευόμενου από την κρατική πρόνοια- κέρδους∙ ακόμα και επί πτωμάτων. Αυτό ακριβώς είναι που έχει θρέψει τον κοινωνικό θυμό. Ο οποίος κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Οπως στη Γαλλία ή οπουδήποτε αλλού.
Θα περίμενε κανείς από τις αντίρροπες στην αθλιότητα πολιτικές δυνάμεις, και ιδίως τις αποκαλούμενες προοδευτικές, να καταστρώσουν ένα αξιόπιστο σχέδιο πλήρους αποκατάστασης της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το οποίο θα συγκινήσει τον κοσμάκη και θα τον ξεσηκώσει. Ποσώς. Ετσι εκ των πραγμάτων έχουν αφήσει έδαφος σε διάφορους μεσολαβητές, οι οποίοι απεργάζονται σενάρια της επόμενης των εκλογών ημέρας με συντελεστή την ομαλή μετάβαση της εξουσίας σε ένα σχήμα χαμηλών τόνων και την ατιμωρησία των σημερινών ενόχων. Με τις υγείες μας.
Γι’ αυτό και ζητούμενο παραμένει η κατεδάφιση της απολυταρχίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας∙ πλήρους εννοίας. Μακρύς ο δρόμος σίγουρα. Αλλά ο μόνος προς την ομαλότητα και την αξιοπρέπεια.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr