Εν τούτω… Πνύκα! Δεν μένει παρά να δώσουμε το βήμα της αείποτε Εκκλησίας του Δήμου και στον Καρανίκα. Ο οποίος έχει θητεύσει μπάρμαν στα νιάτα του κι όσο να ’ναι κάτι θα θυμάται από προσμίξεις ανομοιογενών αλκοολούχων. Θα ρούμπωνε σίγουρα τον Ρούμπιο, που άνοιξε ανεξέλεγκτα τον ρουμπινέ ρουμπινί μπουκαλιών ανακατεύοντας στο σέικερ μια ξανάστροφη μεζούρα Αριστοτέλη με δυο πρέζες Πλάτωνα και μια δόση Πλούταρχο με ολίγον ιερό Αυγουστίνο για να μας σερβίρει ένα αναγουλιαστικό κοκτέιλ με καροτί τσουλούφι εν είδει φέτας πορτοκαλιού να εξέχει στο χείλος του κολονάτου κύλικα. Αρσενικοθήλυκα, ερμαφρόδιτα μείγματα με επίγευση που βυζαίνει σαν βδέλλα τον ουρανίσκο.
Ιδροκοπούσαν οι δύσμοιροι δραγουμάνοι να μεταφράσουν τα φληναφήματα του ερίφη με στολή σερίφη και μηδαμινή συστολή. Ναρκισσισμός, αλαζονεία, ιδιοτέλεια και αυτοπροβολή σε ολέθριο συνδυασμό με παιδιάστικη αδαημοσύνη χαρακτηρίζουν το λογύδριο του Ρούμπιο, όστις εκλέγεται όλως τυχαίως στη σφύζουσα από ελληνικό στοιχείο Φλόριντα. Εκατόν πενήντα χιλιάδες Πελοποννήσιοι δευτερότριτης γενιάς συγκαταριθμούν συμπαγές και ουδόλως ευκαταφρόνητο πλήθος. Τους πουλάει Πνύκα προσβλέποντας να πάρει τις ψήφους τους προίκα.
Ραδιούργος, ο μούργος! Το αυτοαναφορικό του σκαλάθυρμα, πάντως, θα μπορούσε να αποδοθεί σε απλά ελληνικά ως ακολούθως: «Ο Ρουμπής, ο Kουμπής, ο Ρουμποκομπολογής/ είχε πάει να ρουμπέψει, να κουμπέψει, να ρουμποκομπολογέψει./ Τον Ρουμπή, τον Κουμπή, τον Ρουμποκομπολογή/ τονε πιάσαν οι ρουμπήτες, οι κουμπήτες, οι ρουμποκομπολογήτες/ και του κόψαν τα ρουμπιά του, τα κουμπιά του, τα ρομποκομπόλογά του./ Γιατί Ρουμπή, Κουμπή και Ρουμποκομπολογή/ είχες πάει να ρουμπέψεις, να κουμπέψεις, να ρουμποκομπολογέψεις/ και σε πιάσαν οι ρουμπήτες, οι κουμπήτες, οι ρουμποκομπολογήτες/ και σου κόψαν τα ρουμπιά σου, τα κουμπιά σου, τα ρουμποκομπόλογά σου;»
Καίριο ερώτημα που αφήνει ωστόσο αναπάντητο ώς κι ο Ακης Πάνου, ο οποίος, προκειμένου να παρακάμψει την ασφυκτική λογοκρισία, μελοποίησε μεσούσης της χούντας τον ως άνω γλωσσοδέτη, που διασώζεται στις αυλακιές των βινυλίων τραγουδισμένος από τον Μιχάλη Μενιδιάτη. Με επαρχιώτικο μικρομεγαλισμό η κυβέρνηση ρουμπεύει, κουμπεύει και ρουμποκομπολογεύει τζογάροντας τα ρέστα της στην επίσκεψη Ρούμπιο.
Τουφεκάει εκ του συστάδην η αντιπολίτευση, εγκαλώντας το Μαξίμου για ιεροσυλία. Πού ακούστηκε να παραχωρείται σε οιηματίες αξιωματούχους του υπερατλαντικού ηγεμόνα ως γη και ύδωρ ο λόφος απ’ όπου εκφωνήθηκε ο «Επιτάφιος»; Η Χαριλάου Τρικούπη, η Ιπποκράτους, η Κουμουνδούρου, η Πατησίων κι η Αμαλίας διερωτώνται δικαίως τι απέγιναν τα κομμένα ρουμποκομπόλογα του Αριστείδη, του Περικλή, του Δημοσθένη και του Κολοκοτρώνη ακόμα, οίτινες διατύπωσαν διαπρύσια σημαινόμενα από το βάθρο της Πνυκός. Τα βρήκε, άραγε, ο Ρούμπιο κατά τη διάρκεια του κακοπαιγμένου μονολόγου του και, αν ναι, γιατί δεν τα παρέδωσε ως όφειλε στο Μουσείο Ακρόπολης;
Ηχορύπανση! Τόσο η φθηνή παράσταση Ρούμπιο όσο και οι ανέξοδοι δεκάρικοι του ανεκδιήγητου πολιτικού μας προσωπικού να κερδίσει ρούμπους. Οι εκτός νυμφώνος εξαπολύουν μύδρους εναντίον της πολεμοχαρούς υπερδύναμης, όταν όμως έλθουν στα πράγματα υποβάλλονται ενώπιόν της σε εδαφιαίους χατζηαβάτικους τεμενάδες. Κι οι λαοί εκτίουν ειρκτή με τις τιμές ενέργειας να συναγωνίζονται τα διαμάντια και τα ρουμπίνια και το καλάθι του νοικοκυριού ρουμπωμένο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr