«Δέκατος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα» είχε αναδειχθεί από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας-Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) και κανείς δεν εξεπλάγη με την τιμητική αναγνώρισή του στο γύρισμα των αιώνων.
Μπόμπι Τσάρλτον. Για την ακρίβεια, Σερ Ρόμπερτ –Μπόμπι– Τσάρλτον το πλήρες όνομά του, με την προσθήκη-απονομή του τίτλου «Σερ» όπως σε όλους τους συμπαίκτες του στην Εθνική Αγγλίας μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 στα γήπεδα της πατρίδας του. Της γης όπου πρωτοπαίχτηκε ποδόσφαιρο με τη σημερινή μορφή του. Κανείς, λοιπόν, δεν αντέδρασε στην ίδια διάκριση επειδή ο –γεννημένος σαν σήμερα (11/10) το 1937– Τσάρλτον ήταν αντισυμβατικός ποδοσφαιριστής. Ο τρόπος παιχνιδιού του απείχε από τα γνωστά στερεότυπα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Αντίθετα ήταν πολυσύνθετος! Είχε αναδειχθεί «καλύτερος παίκτης» της ίδιας διοργάνωσης, της μοναδικής νικηφόρας για την Εθνική Αγγλίας.
Επιθετικός μέσος, κυρίως δημιουργός φάσεων μα και σκόρερ. Γεννήθηκε στο Ασινγκτον και έμελλε να γίνει μέλος της θρυλικής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στις δεκαετίες 1950-1960-1970! Συνήθιζε να ξεγελά ως επιτελικός μέσος τους προσωπικούς αντιπάλους επειδή ήταν κάτοχος υψηλής τεχνικής με την μπάλα στα πόδια και αίσθησης του χώρου.
Εκτός των αντιπάλων ξεγέλασε και τον θάνατο! Ηταν μαζί με τον Ντένις Βάιολετ (επειδή άλλαξαν τελευταία στιγμή θέση και μεταφέρθηκαν στα μπροστινά καθίσματα) επιζών μετά τη συντριβή του αεροπλάνου με την αποστολή της Γιουνάιτεντ στο Μόναχο (6/2/1958). Χτυπημένος στο κεφάλι, νοσηλεύτηκε για μια εβδομάδα και επέζησε. Λιγότερο από δύο μήνες μετά, έκανε την πρώτη εμφάνισή του με τη φανέλα της Εθνικής Αγγλίας, κάτω από τα σύννεφα του θρήνου για την τραγωδία στο Μόναχο. Κι όμως… Στις 19 Απριλίου του 1958, απέναντι στην Εθνική Σκοτίας, πέτυχε στο βάπτισμα του πυρός, δύο γκολ στη νίκη με 4-1.
Δυο χρόνια νωρίτερα (1956), ο 19χρονος είχε ενταχθεί στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Πρωταθλητης Αγγλίας αμέσως μετά (1957), Κυπελλούχος το 1962, κινητήριος μοχλός της αναγέννησης των «μπέμπηδων» μετά το ξεκλήρισμα του Μονάχου. Αποκορύφωμα ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1968, απέναντι στην Μπενφίκα του μεγάλου Εουσέμπιο. Η νίκη στο Ουέμπλεϊ, 4-1 στην παράταση (1-1 στα 90′), είχε την υπογραφή του. Πέτυχε δύο γκολ (στο 53΄ και στο 9o λεπτό της παράτασης). Ηταν η πρώτη κατάκτηση του Πρωταθλητριών από αγγλική ομάδα με εγκέφαλο τον Μπόμπι Τσάρλτον. Δίπλα του οι Τζορτζ Μπεστ, Ντένις Λόου, μια τριάδα καλλιτεχνών!
Από το 1958 ώς το 1973 στη Γιουνάιτεντ αγωνίστηκε σε 806 επίσημα παιχνίδια και έστειλε 199 φορές την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα. Επίσης, πιστός με υποδειγματικό τρόπο στην Εθνική Αγγλίας. Οταν σταμάτησε να φορά τη φανέλα της (1958-1969), ήταν κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και γκολ (106-49). Μέλος της σε τρία Μουντιάλ (1958, 1962, 1966), έπαιξε στα δυο τελευταία, ενώ το 1958 ήταν στην αποστολή, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε. Αναρίθμητες οι προσωπικές διακρίσεις πριν φύγει από τη ζωή στις 21 Οκτωβρίου 2023. Μεταξύ αυτών, το 2011 ήταν ένα από τα πρώτα μέλη που εντάχθηκαν στην «Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου» (Salón de la Fama del Fútbol) στην πόλη Πατσούκα του Μεξικού. Μετά το τέλος της παρουσίας του στη Γιουνάιτεντ (1973) ανέλαβε παίκτης-προπονητής της Πρέστον (1974-76), όπου πέτυχε οκτώ γκολ σε 58 παιχνίδια.
Γυρνούσε και δίδασκε ώς το τέλος της παρουσίας του ως ποδοσφαιριστή: το 1976 (προσέξτε αριθμό παιχνιδιών και γκολ!) στη Γουότφορντ με τρία ματς κι ένα τέρμα. Το 1978 ως παίκτης της Νιούκαστλ μία (!) συμμετοχή, το 1980 στην Αυστραλία ως παίκτης της Περθ Ατζούρι δυο γκολ σε τρία παιχνίδια και επαναπατρισμός τον ίδιο χρόνο (1980) για λογαριασμό της Μπλάκμπερν. Επαιξε μια φορά και πέτυχε ένα –το αποχαιρετιστήριο– γκολ της καριέρας του!
Πέτυχε σημαντικά, συχνά θεαματικά, γκολ αλλά αυτό που τον… καταδιώκει και μετά θάνατον και μνημονεύεται από τους Αγγλους με έμφαση, κυρίως στη διάρκεια Παγκοσμίων Κυπέλλων, είναι το –αλήθεια θεαματικό– σουτ το πρώτο της Εθνικής Αγγλίας στον δρόμο για τον θρόνο του 1966. Ηταν απέναντι στο Μεξικό, στη δεύτερη αγωνιστική των ομίλων, ενώ είχε προηγηθεί το 0-0 στην πρεμιέρα με τους Ουρουγουανούς. Εκείνη η ισοπαλία είχε σπείρει αμφιβολία, αλλά στο επόμενο παιχνίδι το φαλτσαριστό σουτ του Τσάρλτον για το 1-0 (2-0 το τελικό αποτέλεσμα) γέννησε επιφωνήματα θαυμασμού για αμιγώς ποδοσφαιρικούς αλλά και ψυχολογικούς λόγους!
Από το 2008 το άγαλμά του, μαζί μ’ εκείνα των Μπεστ – Λόου, βρίσκεται έξω από το Ολντ Τράφορντ…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr