Η αντιπολίτευση δεν οικοδομείται με προσωπικές επιθέσεις και αναζήτηση εσωτερικών εχθρών στον προοδευτικό χώρο. Η πολιτική αξιοπιστία απαιτεί περιεχόμενο, αυτοκριτική και συγκεκριμένες προτάσεις.
Η αντιπολίτευση δεν οικοδομείται με προσωπικές επιθέσεις και αναζήτηση εσωτερικών εχθρών στον προοδευτικό χώρο. Η πολιτική αξιοπιστία απαιτεί περιεχόμενο, αυτοκριτική και συγκεκριμένες προτάσεις.
Η δημόσια παρέμβαση του Θανάση Καρτερού κατά του Νίκου Ανδρουλάκη, με χαρακτηρισμούς που υπερβαίνουν τα όρια της θεμιτής πολιτικής αντιπαράθεσης, αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: την αδυναμία του Αλέξη Τσίπρα και του περιβάλλοντός του να διατυπώσουν μια πειστική και ουσιαστικά διαφορετική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.
Όταν απουσιάζει το πολιτικό περιεχόμενο, περισσεύουν οι προσωπικές επιθέσεις. Η πολιτική ανανέωση δεν μπορεί να εξαντλείται στην αλλαγή της συσκευασίας, όταν παραμένουν η προσωποκεντρική αντίληψη, η επικοινωνιακή υπεροχή έναντι της προγραμματικής επάρκειας και η αναζήτηση αντιπάλων στον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης.
Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Είναι οι ίδιες οι πολιτικές του αντιφάσεις.
Δεν μπορεί να διεκδικεί εκ νέου την εμπιστοσύνη των πολιτών χωρίς να αναμετρηθεί ουσιαστικά με το κυβερνητικό του παρελθόν και τις συνέπειές του. Η περίοδος 2015–2019 δεν μπορεί να διαγραφεί με επικοινωνιακούς όρους. Το δημοψήφισμα, τα capital controls, το τρίτο μνημόνιο, η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης και η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο απαιτούν καθαρές απαντήσεις.
Η αυτοκριτική δεν είναι επικοινωνιακή τεχνική. Είναι προϋπόθεση πολιτικής αξιοπιστίας. Αντί γι’ αυτό, η συζήτηση μετατοπίζεται στην προσωπική στοχοποίηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση προκύπτει όταν ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικεί τον ρόλο της προοδευτικής εναλλακτικής, ενώ σε κρίσιμα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα οι θέσεις του συγκλίνουν με κυβερνητικές επιλογές.
Αυτά δεν είναι επικοινωνιακές εντυπώσεις. Είναι κυβερνητικές επιλογές με συγκεκριμένες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες, για τις οποίες η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφερθεί σε κανέναν πολιτικό αντίπαλο, πλην του ίδιου του κ Τσίπρα και του κόμματος ΙΧ του.
Οι αντιφάσεις, ωστόσο, δεν περιορίζονται στο παρελθόν.
Στο ιδιωτικό χρέος, την ώρα που χιλιάδες νοικοκυριά αντιμετωπίζουν την πίεση των funds και τον κίνδυνο πλειστηριασμών τους, που ο ίδιος παρέδωσε επί δίκης κυβερνητικής θητείας στα funds αίροντας τον Νόμο του ΠΑΣΟΚ για την προστασία της Α Κατοικίας, η πολιτική προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα δεν αναδεικνύει μια πειστική διαφοροποίηση, και πάλι, από τη λογική της Νέας Δημοκρατίας. Για το ΠΑΣΟΚ όμως, η κοινωνία χρειάζεται αποτελεσματική προστασία των δανειοληπτών, δίκαιες ρυθμίσεις και ουσιαστικές εγγυήσεις για την πρώτη κατοικία, όχι γενικόλογες διακηρύξεις.
Αντίστοιχα, οι επιφυλάξεις του ίδιου, απέναντι στην επαναφορά του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης όπως δεσμεύεται να επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το κοινωνικό περιεχόμενο της προτεινόμενης πολιτικής του. Όταν οι θέσεις ενός αυτοπροσδιοριζόμενου προοδευτικού εγχειρήματος συγκλίνουν με κυβερνητικές αρνήσεις σε ζητήματα ενίσχυσης του εισοδήματος, η επίκληση της προοδευτικότητας δεν αρκεί. Δεν αρκεί δηλαδή να δείχνει προοδευτικός, πρέπει και να είναι στην πράξη.
Ακόμη και στα ζητήματα ενεργειακής πολιτικής απαιτείται στοιχειώδης ακρίβεια. Η σύγχυση που αποδίδεται στον πρώην πρωθυπουργό σχετικά με το GSI, έργο ηλεκτρικής και όχι τηλεπικοινωνιακής διασύνδεσης, εγείρει ερωτήματα για την τεκμηρίωση των δημόσιων παρεμβάσεών του. Η πολιτική επάρκεια αποδεικνύεται με γνώση και σοβαρότητα, όχι με επικοινωνιακή αυτοπεποίθηση και γραφική αυτογελοιοποίηση.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι η πολιτική στρατηγική που επιλέγει.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να λογοδοτήσει για την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες και την υποβάθμιση δημόσιων υπηρεσιών, το περιβάλλον του κ Τσίπρα αναλώνεται στην προσπάθεια αποδυνάμωσης του ΠΑΣΟΚ. Η προσωπική στοχοποίηση του Νίκου Ανδρουλάκη, μάλιστα, υιοθετεί μια επιθετική φρασεολογία που θυμίζει αντίστοιχες επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών, ακόμη και του ίδιου του Πρωθυπουργού.
Ποιον εξυπηρετεί τελικά αυτή η στρατηγική;
Η Νέα Δημοκρατία ασφαλώς δεν απειλείται από μια αντιπολίτευση που αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις. Αντιθέτως, η διάσπαση της αντιπολιτευτικής δυναμικής και η μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης από τις κυβερνητικές ευθύνες στις προσωπικές αντιπαραθέσεις διευκολύνουν αντικειμενικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ο κ Τσίπρας γίνεται μοιραία δούρειος ίππος της ΝΔ.
Η εικόνα πολιτικής Βαβέλ που δημιουργούν οι διαφορετικές τοποθετήσεις προσώπων του εγχειρήματος του κ Τσίπρα, σε συνδυασμό με την αναπαραγωγή τοξικότητας, μέσω των γνωστών τρολ, στον ψηφιακό δημόσιο διάλογο, δεν συγκροτούν πειστική πρόταση πολιτικής ανανέωσης.
∗Αναπληρώτρια Γραμματέας Τομέα Παιδείας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, Διδάκτωρ Ειδικής Αγωγής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr